เป็นเหมือนกันมั๊ย ??
เวลาที่เราเป็นอะไร ไม่ว่าจะทุกข์ ท้อแท้ หรือจะสุข แล้วเล่าให้พ่อแม่ฟัง เมื่อเล่าเสร็จ พ่อกับแม่ก็จะคอยปลอบโยน เป็นกำลังใจให้เราทุกๆครั้ง เเล้วมันก้อดที่ กลั้นน้ำตาที่จะให้มันไหลออกมาไม่อยู่
รู้สึก ตื้นตัน พูดไม่ออก เหมือนมีอะไรซักอย่างมาค้ำคอ แต่มีเพียงแต่หยดน้ำตาเท่านั้นที่มันไหลออกมาบอกเล่าความรู้สึก เรื่องราวทั้งหมดที่มีอยู่ภายในใจ
แม้แต่เวลาที่พ่อแม่ ทำอะไรให้เรามันก้อดที่จะร้องออกมาไม่ได้เหมือนกัน แล้วก้ได้ถามอยู่ในใจเสมอมาว่า
" พ่อ แม่ รักเราถึงขนาดนี้เชียวหรือ "
ในตอนนี้เราก้ได้มั่นใจแล้วว่า พ่อกับแม่รักเรามากขนาดไหน
ความทรงจำต่าง ๆ ก็ยังคงที่จะเก็บจดจำไว้ในใจเสมอมา จะไม่มีวันลืมเด็ดขาด
แล้วจะนำกำลังใจ ความรักพี่พวกเขาให้มา เป็นเครื่องเตือนสติ เตือนใจเสมอมาและต่อจากนี้ไปจะไม่ทำให้ท่านทั้งสองผิดหวังหรือเสียใจ!!
ขอให้ ณที่นี้ช่วยเป็นพยานด้วยนะค่ะ
" หนูรักพ่อกับแม่มากค่ะ "
รู้สึกเหมือนกันเลยค่ะ
^^
แวะมาทักทายน่ะค่ะ