สับสน
ไม่รู้จะจัดการยังไงดี
กับหัวใจที่สับสน
วนเวียน...วกวน
กับคนคนหนึ่งมาเนิ่นนาน
ไม่รู้ว่ารักหรือไม่รัก
เพราะเวลาที่รู้จักนั้นแสนสั้น
หรืออยากจะเพียงคิดผูกพันธ์
แต่ก็แค่นั้น-ต้องปล่อยให้ผ่านไป
เขาอาจเป็นคนๆหนึ่งที่ดูยาก
แต่ใจเราสิอ่านยากยิ่งกว่า
อยากจะรักหรือยากจะล้า
หรือเป็นเพราะไม่กล้าเพราะไม่ได้รู้สึกอะไร
คิดถึงบ้าง-ไม่คิดถึงบ้าง
จะเป็นอย่างนี้อีกนานไหม?
หยุดสักทีได้มั้ยหัวใจ
เลิกอ่อนไหว ปล่อยวางเสียที
(ขออภัยที่ไม่ได้อ้างผู้แต่งและที่มาเพราะจำไม่ได้จริงๆครับ)
**เป็นบทกลอนที่บันทึกไว้ในไดอารี่เมื่อหลายปีก่อนโดยบังเอิญด้วยความบริสุทธิ์ใจและไร้เดียงสา...หากแต่ว่าวันนี้มันกลายเป็นบทกลอนเพื่อชีวิตไปจริงๆซะแล้ว...
และถ้าชีวิตคือการเรียนรู้… “ความรัก” ก็คงจะเป็นอีกหนึ่งบทเรียนบทแรกๆสำหรับการรู้ชีวิตของคนเรา ให้รู้จัก “อยู่กับสิ่งที่มี...ไม่ใช่สิ่งที่ฝัน”
