พอเพียง

รู้จักพอ

รู้จักรอ

  สะพานพอเพียง
  ๓๑ มีนาคม ๒๕๕๑

๓๑ มีนาคม ๒๕๕๑  ๑๐.๔๗ น.
คูมาราจังชั่นไฮเวย์ ทางหลวงหมายเลข ๖ เกาะใต้ นิวซีแลนด์


   จากฮอคีตีคาไปคูมาราจังชั่น (Kumara Junction) ทางหลวงหมายเลข ๖ มีชื่อว่า คูมาราจังชั่นไฮเวย์ ทิวทัศน์สองข้างทางอาจจะสู้ถนนเลียบชายฝั่งช่วงอื่นที่ติดทะเลไม่ได้ แต่มันกลับทำให้ผมขับรถอย่างเป็นสุข เพราะได้รำลึกถึงความหลังสมัยเด็ก

   สมัยก่อนเวลานั่งรถจากปัตตานีมาหาดใหญ่สายเก่า จะผ่านโคกโพธิ์ นาทวี คลองแงะ จนกระทั่งเลยไปถึงเมืองสงขลา ความสุขของพวกเด็กๆอย่างเรา คือ การได้เห็นทางรถไฟตัดกับถนน ได้คอยชี้ชวนให้ดูทางรถไฟ สะพานรถไฟที่อยู่ใกล้ๆ แข่งกันว่าใครจะตาดีมองเห็นก่อน ยิ่งถ้ารถต้องติดรอขบวนรถไฟที่กำลังผ่านมาด้วยแล้ว ..สุดยอด

   แต่พอโตขึ้น กลับรู้สึกสงสัยว่า ทำไมแกจะต้องมาสร้างทางรถไฟตัดกับ ถนนไปๆมาๆให้รถต้องเสียเวลารอขบวนรถไฟแบบนี้ ไม่ตัดให้มันขนานไปเรื่อยๆซะก็หมดเรื่อง

   ทางหลวงหมายเลข ๖ ชายฝั่งเกาะใต้ช่วงนี้ก็มีลักษณะคล้ายๆกัน คือ จะขนานไปกับทางรถไฟ และหลายครั้งจะตัดกันไปตัดกันมา ตามภาพข้างล่าง

๓๑ มีนาคม ๒๕๕๑  ๑๐.๓๓ น.
คูมาราจังชั่นไฮเวย์ ทางหลวงหมายเลข ๖ เกาะใต้ นิวซีแลนด์

  แล้วทีเด็ด ก็คือ บางครั้งทางรถไฟจะต้องมาใช้สะพานข้ามแม่น้ำด้วยกันกับถนน ตัวอย่างตามรูปข้างบนสุด ถนนที่เคยเห็นว่ามีเลนเดียวต้องรอรถสวนกันจนชินตาในเกาะใต้ คราวนี้..ยังพ่วงมีทางรถไฟมาร่วมอีกด้วย 

   ช่วงที่รถผมติดไฟแดงรอรถที่สวนมาบนสะพานตามรูปภาพบนสุดนั้น ผมรู้สึกว่า อยากจะให้ติดไฟแดงอยู่นานๆ ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นเวลาขับรถเป็นประจำทุกวันนี้ แต่..มันเป็นความรู้สึกเดียวกับตอนสมัยเป็นเด็ก ที่อยากให้รถติดรอขบวนรถไฟผ่านหน้าเราไป..นานๆ