...กลับคืนสู่จินตนาการ...
ประสบการณ์ที่ผ่านมา
สะท้อนเรื่องราวดั่งผืนน้ำในคืนจันทร์ลาง
แค่ลมจางจางที่แผ่วเบา
ก็ช่างหนาวเหน็บถึงใจ
ชีวิตที่เปราะบางเหมือนหยดน้ำ
หยดลงบนพื้น...รอชั่วขณะพร้อมระเหย
กลั่นตัวอีกคราเป็นสายฝนพรำ
มอบความฉ่ำเย็นให้มวลหมู่และท้องทะเล
พรพล
๑๙ กรกฎา ๕๓
หน้าตาเราเปลี่ยนไปตามวัย
แต่ใจเรายังอยากเด็กอยู่ตลอดกาล
ใครมาเรียกลุง...เคืองแย่เลยนะครับ
อาจเป็นความทรงจำ..ที่เปราะบาง จำได้เพียงลางลางกับเส้นทางที่ชั่วคราว อาจเป็นความทรงจำที่สั้นเหลือเกินไม่ยืดยาว แต่มีใครรู้ว่าฉันเศร้า เกือบทุกคราว ที่นึกมัน. ...
สวัสดีเช้าวันจันทร์ค่ะ คุณพรพล
อ่านแล้ว...ไม่มีคำพูดใดๆ
มีความสุขกับวันทำงานนะคะ
สวัสดีท่าน เบดูอิน ครับ
ขอบพระคุณที่มาเยี่ยมชมนะครับ....
ความทรงจำที่มี ทั้งดีและร้าย ย่อมมีทั้งสุขปนเศร้านะครับ
สวัสดีเช้าวันจันทร์ เช่นกันครับ...
สวัสดีท่าน krugui ครับ
มีความสุขกับวันทำงานเช่นกันนะครับ....
สวัสดี คุณ ชำนาญ ครับ
"ชีวิตก็เหมือนน้ำค้างที่ค่อยๆ เหือดหาย ตัวเราก็เหมือนกับน้ำค้างที่มาโผล่อยู่บนโลกแค่เพียงช่วงหนึ่ง นับไปอีก 100 ปีข้างหน้าก็เหลือ
แต่ชื่อกับรูปถ่าย และบันทึก Go to Know เหลือแต่ความทรงจำ ชีวิตจะผ่านอะไรมาก็เก็บเกี่ยวเป็นประสบการณ์ ความประทับใจ หรือ
สิ่งเตือนใจ ไม่ยึดติด ไม่ประมาท ทำความดีบ้างถ้ามีโอกาส ก็พอแล้วครับสำหรับชีวิตน้อยๆ บนโลกใบนี้ "
ขอบพระคุณที่มาเยี่ยมครับ...
สวัสดี ท่าน ครูแป๋ม ครับ
"ประสบการณ์ที่ผ่านมา
มีคุณค่าต่อปัจจุบัน
ก้าวสู่ฝันในอนาคต"
ขอบพระคุณ ที่มาเยี่ยม พร้อมภาพสวยนะครับ....