อ.หมออนุวัฒน์เดินผ่านมาทางห้องพักวิทยากร ข้าพเจ้าไม่รีรอรีบเข้าไปทักทายสวัสดี พูดคุยเรื่องการงานและความเป็นไปของการพัฒนาคุณภาพของโรงพยาบาลยโสธร แบบติดตามความก้าวหน้า มันอาจดูเหมือนมีเยื่อบ้างๆ ที่ยังทำให้เราไม่ผ่านการประเมิน แต่ข้าพเจ้าก็บอกอาจารย์ว่า "อย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าก็ยังสานเจตนารมย์ของตนเองที่จะช่วยองค์กรแบบไม่เป็นทางการเช่นนี้" - เพราะตนเองไม่ได้รับการมอบหมายให้ทำหน้าที่หลักในเรื่องนี้ แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับตนเอง ... กาลเวลาตลอดปลายปี ๒๕๔๘ - ปัจจุบันพิสูจน์ต่อตนเองแล้วว่า ข้าพเจ้าไม่เคยสั่นคลอนต่อเป้าหมายของตนเอง ที่มีเจตนารมย์ ... ทดแทนพระคุณองค์กร บ้านเกิด และผืนแผ่นดินไทย และก็ได้ลงมือทำ ทำทุกโอกาสที่มี แบบไม่ย่อท้อ
อ.อนุวัฒน์...ชี้ชวนให้ดูโมเดลของการพัฒนาคุณภาพ
ข้าพเจ้ามองเห็น "Spiritual" และ "Knowledge" หากไม่เข้าใจอาจดูเหมือนแยกส่วน ที่เป็นการทำแบบคู่ขนานกันไป ...แต่ในทัศนะของข้าพเจ้าที่ปิ๊งแว้ป มา ณ ขณะนั้น คือ ทุกอย่างคือการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
ภาพ mental model นี้เสนอดูแข็งไปนิด หากปรับคล้ายให้เป็นภาพแห่งการไหลวนดั่งสายธารของ element ต่างๆ จะทำให้การมองภาพโมเดลนี้ดู sofe ขึ้น...
เพราะหากใครถนัดคิดที่เป็น Hardware จะทำงานแบบ KM เป็นหนึ่งโปรเจค ... R2R อีกหนึ่งโปรเจค ...และทาง Spiritual อีกหนึ่งโปรเจค...แข็งๆ แบบส่งผลต่อความเครียดและการเกิดโซ่ตรวจคล้องลงไปในคนหน้างานได้อย่างไม่รู้ตัว...
ทุกวันนี้หลายที่หลายแห่งเริ่มรู้สึกว่า ...เส้นทางการพัฒนาคุณภาพนำมาซึ่งความทุกข์ ทุกข์ที่เกิดไม่ได้มาจากการทำงานพัฒนาคุณภาพ แต่ทุกข์เกิดเพราะจากความไม่เข้าใจ หรือเข้าใจไปในอีกแบบ แล้วนำพาผู้คนอื่นๆ ให้ตกลงไปในบ่วงทุกข์อย่างไม่รู้ตัว ...หลายๆ องค์กรจึงทำงานพัฒนาคุณภาพแบบบั่นทอนชีวิต
หากพิจารณาอย่างลึกซึ้ง...
จริงๆ แล้วงานพัฒนาคุณภาพ ต้องเป็นการทำงานอย่างมีความสุข เพราะเป้าหมายในหัวใจของนักพัฒนาคุณภาพ จะมุ่งไปที่เป้าหมายของการทำให้ดีขึ้น เจริญขึ้น และช่วยเหลือนำพาผู้อื่นให้พ้นทุกข์ทุกวิถีทางเท่าที่จะทำได้... แต่ถ้าหากองค์กรใดทำ แล้วยิ่งกดดันนั่นน่ะในทัศนะของข้าพเจ้ามองว่าเขากำลังหลงทาง และหาโซ่ตรวนมาคล้องตนไว้อย่างไร้อิสระภาพ
คำถาม...
แล้วเราจะแก้...วิกฤตการณ์คนหน้างานให้สามารถดำรงอยู่กับงานพัฒนาคุณภาพนี้ได้อย่างไรให้มีความสุข...?
จริงๆ แล้วงานพัฒนาคุณภาพทุกๆ กระบวนการเป็นการสร้างความรู้ อันมาจากการมีรากฐานทางจิตใจที่ดี เพราะตามหลักปรัชญาของการพัฒนาคุณภาพ คือ ความเจริญขึ้น อันเป็นความเจริญที่มีรากเหง้ามาจาก "ความสุข ความปรารถนา อันเปี่ยมด้วยจิตใจแห่งความกรุณาที่จะช่วยเหลือผู้อื่น"...เมื่อมีสภาวะนี้หนุนนำอยู่ในใจ จะทำให้นักพัฒนาคุณภาพมีพลังงานอันมหาศาล และเป็นพลังงานด้านบวก ด้านดีที่ส่งผลต่อทั้งตนเอง และคนที่แวดล้อม...
๑๕ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๕๓
ช่วงเช้าแห่งการทักทายและปิ๊งแว้ป
