ถ้าปราถนาจะเดินทางสู่ชีวิตด้านใน ไม่มีการสัญจรประเภทใดที่ดีไปกว่าการเดินเท้า
ก้าวช้าช้า..อย่างสนุกสนาน

 

สะพายเป้ขึ้นหลังและออกเดินทางเข้าไปข้างในใจของตนบ่อยครั้งเพื่อรำลึกถึงถ้อยคำเล็กๆ ที่อาจหลงลืม
 
นำทางด้วย “ผู้ที่กลับจากการเดินทาง ย่อมไม่ใช่คนเดียวกับผู้ที่ออกเดินทาง” ภาษิตจีนหลายคนอาจเคยอ่านผ่านๆ
 
ครั้นฤดูฝนเดินทางมาถึง ก่อนหน้าเราผ่านฤดูร้อนมาก่อนและก่อนหน้านั้นฤดูหนาวเพิ่งผละจากไป

 

 
แต่..การเดินทางออกไปย่อมได้ค้นพบ มิตรภาพริมทางเป็นสิ่งที่น่าปรารถนา
ในดินแดนแปลกหน้ามิตรภาพเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง
และมากกว่านั้นเราย่อมถ่ายเทมิตรภาพให้ร่วมเดินทางไปกับเรา
 
ชีวิตถูกขังให้อยู่ในเส้นรอบวงกลมของกิจปฏิบัติ กิจประจำวันจัดทำให้เราทื่อลง เซื่องดั่งลูกแมว ที่ยังไม่ทันลูบหัวก็หลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน ไม่ทันเห็นลูกบอลที่กลิ้งอยู่แถวนั้นด้วยซ้ำ
 
การเดินกับการพักมิจำเป็นต้องแยกจากกัน หากเราฝึกหัดเดินด้วยก้าวอันสม่ำเสมอ บางทียังสามารถสะสมการพักเล็กพักน้อยเพื่อสร้างกำลังวังชาให้ก้าวใหญ่ๆ ได้อย่างน่าอัศจรรย์
 
เป้อาจนักหน่วงในบางขณะเพราะเราหลงใฝ่แต่จุดหมาย..อย่าลืมแวะจิบน้ำมิตรกับทัศนียภาพข้างทาง
 
อาจงดงามจนมิอาจลืมได้
 
หรืออัปลักษณ์ชวนค้นหาความหมาย
 
เหล่านี้หาได้ด้วยการเดินช้า
 

พักหลังมิได้ออกเดินทางออกไปข้างนอกบ่อยนัก หากแต่เดินเข้าไปข้างในทุกบ่อย
หยิบ “เมื่อโลกหมุนช้าลง” เพื่อเป็นเข็มทิศในการเดินทาง
เชื่องช้าทว่างดงามอีกครา
ขอบคุณค่ะ