<----ทอฟฟี่กำลังเหม่อรอใคร?
...วันนี้วันหยุด เจ้าทอฟฟี่ร่าเริงสนุกครึกครื้นทั้งวัน และเป็นวันหยุดที่ผมไม่ออกไปไหนเลยทั้งวัน ทอฟฟี่จึงมีเวลาอยุ่กับเราคลอเคลีย เลียแข้งเลียขาตลอดเวลา
...ยิ่งตอนเย็น แค่บอกว่าจะพาออกไปเดินเล่น ก็จะรีบวิ่งไปรอที่หน้าประตูรั้วบ้านทันที โดยที่ยังไม่คล้องสายจูง ระหว่างเดินไปสนามหน้าหมูบ้านก็จะเยี่ยว ตามรั้วบ้าน ตามถังขยะ เหมือนกลัวจะกลับบ้านไม่ได้
...ถึงสนามหญ้าจะลงไปนอนคลุกหญ้าไถหน้าตัวเองไปมากับหญ้านุ่มๆนั้น เหมือนกับจะปลดปล่อยความเครียดอะไรบางอย่าง
...หลังกลับถึงบ้าน มืดแล้ว ทอฟฟี่ทำท่าง่วงโดยที่ยังไม่กินข้าว ผมหั่นหมูยอผสมอาหารให้ กินหมดอย่างรวดเร็ว วันนี้สนุกสนานจนลืมกินข้าวเลยล่ะ
...ผมมานึกสงสารเจ้าทอฟฟี่ก็ตอนที่มันนอนหลับ เวลามีเสียงรถมอเตอร์ไซค์วิ่งผ่านหน้าบ้านจะสะดุ้งตื่นและวิ่งไปที่ประตูทุกครั้ง ลูกสาวบอกว่าเวลากลับจากโรงเรียนนั่งรถมอเตอร์ไซค์เข้ามาถึงบ้าน จะเห็นทอฟฟี่ยืนรอที่ประตูบ้านทุกวัน
...และเวลาผมมาถึงมันก็จะกระโจนขึ้นมา งับมืองับนิ้ว หางสั้นๆของมันนั้นกระดิกไปมาแทบขาด
...มันคงเหงา และรอคนที่จะมาเป็นเพื่อน...
...ขณะบันทึกอยู่นี้เจ้าทอฟฟี่นอนคางเกยข้างๆผม
...มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา หรือเราเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมันที่ต้องห่วงหาอาทรซึ่งกันและกัน
...หรือเป็นกรรมที่เราต้องชดใช้ร่วมกันเจ้าทอฟฟี่
