มาจะกล่าวบทไป..... ถึงสิ่งใดๆที่ยากหลาย

ลืมเขียนไว้ว่า งานชุดนี้เริ่มในในช่วงปลายปีที่ผ่านมาค่ะ 2552 เป็นการเริ่มต้นของงานในปัจจุบันและที่กำลังจะเกิดขึ้นตามมา.....

ก่อนโครงการจะได้รับการอนุมัติมีการเดินทางไปพูดคุย 2-3 ครั้ง แบบไม่เป็นทางการ ไม่รวมการประสานงานผ่านช่องทางอื่นๆ ทั้งนี้เพื่อขจัดข้อจำกัดทั้งหลาย

ที่สำคัญคือการทำงานแบบมีส่วนร่วม ให้เป็นไปตามความต้องการของฝั่งลาว ไม่ใช่ไปทำให้เขาเป็นเหมือนเรา

และหลังได้รับแจ้งว่าโครงการผ่าน เราก็เริ่มออกวิ่งสู้ฟัดเพราะเหลือเวลาไม่มาก จะสิ้นปีงบประมาณ การหารือเริ่มขึ้นภายใต้ concept " การฮักษาสุขภาพขั้นต้น" โดยเชื่อว่า การจะพัฒนาใดๆ ต้องพัฒนาคน และต้องพัฒนาระดับผู้นำและระดับหัวหน้างานก่อน ดังนั้นจึงมีข้อสรุปว่า ต้องเสริมสร้างศักยภาพผู้บริหารสาธาฯก่อน โดยการอบรมด้านการดูแลสุขภาพ เป้าหมายคือผู้อำนวยการโฮงหมอระดับเมือง 9 โรง รวมกับผู้บริหารของแผนกสาธาฯ และบุคลากรสาสุขอื่นๆ รวมแล้วร่วม ประมาณ 30 คน (ไม่รวมคณะทำงานและวิทยากร)

เรายังคงมีข้อจำกัดเรื่อง MOU แต่หาทางออกโดยมีคณะทำงานจาก สสจ.หนองคาย คือคุณกิ่ง (ธีระยุทธ์) จึงได้อาศัย MOU ของเมืองคู่แฝด

นัดวัน นัดเวลา จองโรงแรม วิทยากร อาหารการกิน อาหารเสริม พิธีการ เอกสาร หลักสูตร รถพร้อม คนพร้อม 1 รถตู้ ทุกอย่างพร้อม ...พร้อมออกเดินทาง รออีกแค่ 2 วัน

และแล้ว ข่าวด่วน !!! เสียงป้าหลิดลอยมาจากมือถือ ....ไม่สามารถจัดกิจกรรมที่ฝั่งลาวได้ เนื่องจาก.....โอ๊ย โย่..งานเข้าแล้วจะทำยังไง ฝั่งลาวก็เตรียมตัวแล้ว เลื่อนเหรอ ตาย..และตาย

ลองวิ่งเต้นดูก่อน...เสียงป้าหลิดแจ้งมาอีกไม่ได้ๆๆจริงๆอาจารย์ (ฟังเสียงก็เดาได้ว่าเหงื่อแตกพลั๊กๆๆ)

เอ้าไม่ได้..ก็ไม่ได้ จัดฝั่งไทยละกัน หนองคาย น้องกิ่ง สสจ.หนองคายช่วยด้วย ภายใน 1 วัน ทุกอย่างพร้อม (ไชโย้ !!)

แต่แล้ว ลมหายใจยังกระจายไม่ทั่วปอดดี...... ....สายเข้า"เบอร์ส่วนตัว ไม่แสดงสัญชาติ" ชัวร์ ต้องมาจากฝั่งเวียงแหง๋ๆๆแซะ

แหง๋จริงๆ "อาจารย์อมรเจ๊า ทางเฮามีปัญหา อั่น กระทรวงบ่ อนุญาตให้ข้ามขัว บ่ให้ไปไส ไข้หวัด2009 ระบาด " โอ้ โน!! ทำไมมาระบาดตอนนี้ จะระบาด สองบาททีหลังได้ไหม "บ่ได้เด็ดขาดเลยอาจารย์อมร ไผๆ กะไปไสบ่ได้ อย่าว่าแต่ข้ามขัว ยากแท้ๆเด้"

"แสดงว่าเราต้องเลื่อนไปก่อนแม่นบ่ บ่ค่า " ..."แม่นแท้อาจารย์อมร" โอ...ละหนอ ชีวิต เอ้าเลื่อนก็เลื่อน

เลื่อนอย่างเดียวไม่พอ เอ้า เปลี่ยนแผนซะเลยไหนก็ไหนๆแล้ว มาดูงานที่ฝั่งไทยละกัน เพราะเหลือเวลาน้อยลงทุกที เอ้าดูงานก็ดูงาน ติดต่อที่พัก โปรแกรม จดหมายถึงผู้ว่าฯมหาสารคาม กาฬสินธุ์ จ้าวอาวาส ผอ.โรงพยาบาล นายอำเภอ ผู้ใหญ่บ้าน อีกไม่ถึงสามวันจะถึงกำหนด มาอีกแล้ว โทรศัพท์ไม่ปรากฏสัญชาติ " อาจารย์อมรเจ๊า เรื่องบ่ผ่าน เฮาบ่มี MOU เรื่องเดิมใช้ไม่ได้เพราะเราต้องข้ามขัวไปไกลถึงสารคาม" เอาอีกแล้ว MOU อีกแล้วเหรอ โอว์อะไรกันเนี่ย ?? มันคือมายากแท้ ..เลื่อนๆๆ!!! ไม่ต้องทำอะไรแล้ว พอกันที (คุณอมร)

ภาพจากGoogle

...อรวรรณ ส่งหนังสือถึงพื้นที่ด่วนจี๋ ขอเลื่อนไม่มีกำหนด โอ้..ชีวิต อยู่ดีๆ..ก็ไม่ว่าดี ??(ร้องเพลงปลอบใจ) และแล้วหนังสือก็ถูกส่งออก พร้อมโทรศัพท์ตามไปขอโทษขอโพย

...ฉะนั้น "เอาอย่างนี้ละกัน คุณหมอเราเอวังกันแค่นี้แหละเนาะ อาจารย์อมร ไม่ไหวแล้ว... ขอลาแล้วเน้อ.... "

"อั่นๆๆ เดี๋ยวๆๆๆ อาจารย์อมร ทางเฮาจะลองวิ่งเต้นเบิ่ง อาจารย์ส่งเรื่องมาห้องการสาธาฯให้ด่วนอีกรอบได้บ้... " ได้ค่ะ ได้...จะเอาอะไรก็ได้..บอกมาได้เลย

ที่สุดและที่สุด หลังจากนั้นหนึ่งวันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น และเป็นครั้งแรกที่รู้สึกดีกับสัญญาณโทรศัพท์ที่ไม่โชว์เบอร์ " อาจารย์อมร เรียบร้อยแล้ว งานนี่คักอีหลี เนาะอาจารย์อมร" นั่นคือเสียงสวรรค์

ขอบคุณหลายๆเด้อเจ้า

เมื่อยอีหลีเนาะงานนี้ แต่ก็ดีใจที่งานขยับต่อได้ โอ้..หลั่นล้า.. แล้วเราก็ได้เจอกัน

ที่แดนดินถิ่นตักสิลา...สารคาม

บ้านเกิดเมืองนอนของเรา

คณะพยาบาลศาสตร์ มมส. ต้นสังกัดอาจารย์อมรค่ะ

ท่านรองฯปรีชา ประเทพา (เสื้อขาว-นั่ง) ดร.คำตัน (ติดกับท่านรอง) และศ.ดร.อรรถ นันทจักร (นั่งที่สองจากซ้าย) และ คณบดีคณะพยาบาลศาสาตร์ (นั่งที่สองจากขวา) พร้อมคณะทำงานร่วมให้การต้อนรับ อบอุ่นหลายๆ