คุณสนอง จงอวยพร กับเเง่มุมของผู้ที่ศรัทธาในคริสตจักร

คำพยานชีวิต คุณ สนอง จงอวยพร

เขียนโดย admin   

วันเสาร์ที่ 19 มิถุนายน 2010 เวลา 04:43 น.

โดยเป็นผู้ได้รับการสัมภาษ จากเว็บไซส์ www.uccfellowship.com

มาอ่านคำพยานชีวิต ของ คุณ สนอง จงอวยพร สำหรับประสบการณ์ในค่าย ที่ผ่านมากัน

ขอบคุณพระเจ้า เป็นเพราะพระคุณที่พระองค์ประทานให้กับข้าพเจ้า

           ข้าพเจ้าตัดสินใจกลับมาหาพระเจ้า เมื่อเดือน กุมภาพันธ์ 2553 ช่วงชีวิตก่อนหน้านั้น ข้าพเจ้าเลือกที่จะทำตามใจตนเอง คือไปแต่งงานกับคนที่ไม่เชื่อพระเจ้า ข้าพเจ้าใช้ชีวิตในถิ่นทุรกันดารเกือน 14 ปี  แต่ด้วยพระคุณความรักของพระเจ้า ข้าพเจ้าตัดสินใจกลับมาหาพระเจ้า
 
          จนกระทั่งถึงวันที่ไปค่าย 1-4/5/53 ข้าพเจ้าเกือบไม่ได้ไปค่าย  เนื่องจากปัญหาในหลายด้าน  แต่ด้วยพระคุณพระเจ้า  ข้าพเจ้าตัดสินใจไปค่าย เพราะคาดหวังอยากมีชีวิตใหม่ในพระเจ้า   อยากให้พระเจ้าเปลี่ยนแปลงชีวิต
 
          ประสบการณ์ในค่ายวันที่ 3/5/53  ข้าพเจ้าตื่นนอน  ก็รู้สึกปวดศีรษะ เวลา09.00น. เริ่มนมัสการ  ข้าพเจ้าก็กินยาแก้ปวด  ซึ่งเป็นยาที่ออกฤทธิ์แรง (หากปวดศีรษะ กินยาตัวนี้ ประมาณ 30 นาทีก็จะหายปวด)  แต่กับตรงกันข้าม ข้าพเจ้านมัสการพระเจ้า ประมาณ 30 นาที  ข้าพเจ้าก็ปวดศีรษะมากขึ้น ถ่ายท้อง, อาเจียน  รู้สึกเจ็บข้างในหัว  
 
          ข้าพเจ้าไปนอนข้างหลังห้องประชุม ข้าพเจ้าอธิษฐาน พูดภาษาแปลกๆ จนกระทั่งช่วงบ่าย 3 ที่อ.ซูซาน เทศนาจบ  มีบางสิ่งเกิดกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าใส่แหวนแต่งงานอยู่   ข้าพเจ้ารู้สึกอยากถอดออก ข้าพเจ้าก็ถอดมันออก เพลงนมัสการพระเจ้าเริ่มขึ้น  ข้าพเจ้าลุกขึ้นเดินมา อยากให้ อ.ซูซานอธิษฐานเผื่อ 
แต่ข้าพเจ้าเดินไปไม่ไหวหยุดอยู่ตรงเก้าอี้ตัว 4 ด้านหลัง

          ข้าพเจ้ายืนนมัสการ  และขอบพระคุณพระเจ้าในความเจ็บปวด ข้าพเจ้ารู้สึกเสียใจ  ในการกระทำที่ผ่านมา  และบอกกับพระเจ้าว่า ข้าพเจ้ารักพระเจ้า ข้าพเจ้าคิดถึงพระเยซู  ในตอนนั้นข้าพเจ้ามีความรู้สึก เหมือนจะกระอักเลือด  เหมือนใจจะขาด  ข้าพเจ้าสัมผัสถึงความรัก ของพระเจ้ามากมายเหลือเกินในชีวิตข้าพเจ้า 
 
          ข้าพเจ้าก็พูดคำพูดหนึ่ง "ขอพระวิญญาณโปรดสำแดง" ในทันใดนั้น ข้าพเจ้าก็เห็น เป็นแสงที่เป็นเส้นไฟ เป็นรูปพระนิเวศน์ของพระเจ้า ภาพนั้นค่อยๆ ขัดขึ้นๆ เป็นความสว่าง ที่สวยงามเหลือเกิน  แล้วข้าพเจ้าก็เรียก "พระเจ้า พระเจ้า พระเจ้า" แล้วก็เหมือนมีไฟดูดจากที่มือ  มือของข้าพเจ้ายกขึ้นเอง  แล้วก็ไหลไปที่ตัว ลงไปที่ขา  ข้าพเจ้ายืนตัวสั่นไปทั้งตัว  จนกระทั่งข้าพเจ้ารู้สึกว่าจะไม่ไหวแล้ว อาการสั่นก็หายไป   ข้าพเจ้าคุกเข่าลงขอบคุณพระเจ้า  อาการปวดศีรษะ อาเจียน ก็หายไป เหมือนข้าพเจ้าไม่ได้ปวดศีรษะเลย ข้าพเจ้าอยู่ต่อช่วงกลางคืนของวันนั้น แต่ยังขับรถกลับกรุงเทพฯ ได้โดยไม่รู้สึกเหนื่อยเลย

          หลังกลับจากค่าย  ชีวิตของข้าพเจ้าก็เปลี่ยนไป ละครที่ข้าพเจ้าติดต้องดู ข้าพเจ้าก็ไม่อยากดู  อยากอ่านพระคัมภีร์ นมัสการ อธิษฐาน มีบางวัน 5 ชม. บางวัน 7 ชม. ได้โดยไม่ง่วงนอนเลย   เป็นสิ่งใหม่ในชีวิตข้าพเจ้าตั้งแต่เชื่อพระเจ้ามา ข้าพเจ้าไม่เคยอดอาหารอธิษฐาน ข้าพเจ้าก็อยากอดอาหารอธิษฐาน เป็นสันติสุขแม้ว่าข้าพเจ้ายังต้องเจอกับปัญหาอยู่

ขอบพระคุณพระเจ้ามาก