แล้วจอยก็หายไปในวันรุ่งขึ้น

          หลังพูดคุยกับน้องสองคนอย่างสนุกสนานและเมามัน แม่ของสองสาวเลียบๆเคียงๆทำทีเป็นมาตามหาลูก คงสงสัยว่าเราจะมาหลอกล่อลูกไปทำอะไรหรือเปล่า จนลูกสาวบอกไปว่า "บ่มีอันหยังดอก เพิ่นซวนคุยสื่อๆ" แม่จึงขยับห่างออกไป เราได้ข้อมูลที่เป็นแรงจูงใจทั้งที่ไปและทั้งที่กลับ        ที่สำคัญจอยบอกเด็ดขาดว่าไม่ให้เอื้อยก้อยกลับไปฝั่งไทย มันเสี่ยง ส่วนเรื่องของเอดส์นั้นจอยตอบได้ชัดเจนโดยเฉพาะวิธีการป้องกัน ซึ่งถือว่าสอบผ่าน 

 

         ว่าแล้วพวกเราก็พาสองสาวไปเดินตลาด อาจารย์อมร(ผู้เขียน) เอ่ยปากบอกทั้งสองคนให้เลือกแหวนที่เค้าชอบคนละวง เพราะเห็นหยุดดูและชี้ชวนกันดูเป็นระยะๆ พอบอกให้เลือกวงที่ตัวเองชอบ สองคนหันมามองหน้าอย่างแปลกใจ "เอี้อยจะซื้อให้น้องบ่" ตอบว่า"ใช่เอาเลย" เป็นแหวนเงิน มีพลอยประดับเม็ดเล็กๆน่ารัก บอกเค้าไปว่าอาจารย์อมรจะหมั้นเอาเป็นน้องสาว จะได้คิดถึงกัน จะได้อยู่บ้านไม่ไปไหนอีก ก้อยกับจอย มีแววตาที่สดใสอย่างเห็นได้ชัด และเราก็รูสึกได้ถึงความผูกพันที่มีต่อกัน

 

        ออกจากตลาดถึงเวลาที่ทีมงานจะกลับ การร่ำราก็มาถึง ต่างคนต่างคิด ต่างคนต่างหวัง ตัวเองนั้นหวังว่าน้องสองคนจะได้อยู่บ้าน สร้างบ้านแปลงเฮือนต่อให้เสร็จ และมีครอบมีครัวที่ดี  เรากอดกันก่อนจาก พร้อมบอกกันว่าอยากพบกันอีก (จะมีโอกาสไหมน้อ?)

 

          ทีมงานกลับถึงฝั่งไทยอย่างมีความสุข ดีใจที่เห็นผลงานของโครงการว่าได้ช่วยให้เด็กได้เรียนรู้ถึงพิษภัยของเอดส์ จนช่วยพลิกผันชีวิตของเด็ก ช่วยให้เค้าได้คิด และชีวิตไม่เสี่ยงอีกต่อไป

 

 

          หลังจากนั้นอีกไม่นานเราก็ได้ข่าวดีว่าก้อย ผู้พี่สาวแต่งงานแล้วมีครอบครัว เป็นดั่งที่เราหวัง ก้อยทำนาทำไร่ เก็บหน่อไม้มากินมาขาย เลี้ยงชีพและดูแลครอบครัวแม้จะไม่สุขสบายเท่าเมืองไทย แต่เรารู้ว่ามันคือครอบครัว

        เจ้าจอย เจ้าตัวร้าย หนีลงเรือข้ามโขงตามหลังเรามาติดๆในวันรุ่งขึ้น กระทั่งเดี๋ยวนี้เราไม่ได้ยินข่าวคราวของเธออีกเลย เจ้าดอกจำปาเอย ทำไมต้องทิ้งต้นอีกทั้งๆที่รู้ว่าชีวิตไม่ปลอดภัย ทั้งๆที่รู้ว่าอาจจะไม่โชคดีเสมอไป

               

       อยากให้เก็บแหวนวงนั้นไว้นะจอยนะ หากยังคิดถึงกันจะได้รู้ว่าพวกเรายังอยากให้จอยกลับบ้าน บ้านหลังที่จอยสร้าง และขอให้บ้านจอยเสร็จเร็วๆ การเดินทางของจอยจะได้สิ้นสุดลงเสียที 

  

      หนทางกลับบ้านมันไม่ไกล แต่จอยเดินห่างจากบ้านไปทุกที แล้วเมื่อไหร่จะถึง กลับบ้านเถอะนะเจ้าดอกจำปา เจ้าอย่าเร่ร่อนทิ้งต้นไปอีกเลยนะคนดี

        google