เพือ่นดีมีหนึ่งถึงจะน้อย ดีกว่าร้อยเพื่อนคิดริษยา

ผมเป็นคนหนึ่งที่มีรากฐานชีวิตมาจากเด็กชนบทซึ่งบางคนก็เรียกว่า  เด็กบ้านนอก  จะเรียกอย่างไรก็เถอะนะครับ  แต่คำว่าเด็กบ้านนอกมันก็ดูเก๋ดีเหมือนกันนะครับ  มันตรงความหมายดี ซึ่งโดยวิถีแล้วเราชาวเด็กบ้านนอกมีความผูกพันกับธรรมชาติ  เล่นกับธรรมชาติ  โดยเฉพาะกลุ่มเพื่อนฝูงที่เคยเรียนด้วยกันตั้งแต่เด็ก ซึ่งฐานะทางครอบครัวไม่แตกต่างกันมากมาย  เล่นตามประสา  แต่เวลา  การศึกษา  และหน้าที่การงาน  เริ่มทำให้เราต่างกันมากขึ้น  เวลาผมกลับบ้านที่ไรเพื่อนก็จะค่อยๆห่างออกไปอาจเกิดจากรูปแบบวิถีชีวิตที่เราแตกต่างกันอย่างเด่นชัดแต่ในความรู้สึกของเรา  เรายังจดจำอยู่เสมอว่าเรามาจากเด็กบ้านนอกคนหนึ่งเพียงแค่โอกาสที่แตกต่าง   ว่าไปแล้วนานทีปีหนผมถึงจะกลับบ้านสักครั้ง  แต่สิ่งหนึ่งทุกที่ผมกลับบ้านจะปรากฏอยู่เสมอคือ  ภาพความทรงจำเก่าๆ  ความรู้สึกดีดี  เพื่อนเก่า ๆ เลยอยากฝากนิยามถึงชาวบล๊อกที่ยังไม่หลับไม่นอนครับ ฝันดีนะครับ

** คน ที่เป็น เพื่อน **

ไม่จำเป็นต้องจบการศึกษาระดับเดียวกัน

ไม่จำเป็นต้องมีฐานะเท่าเทียมกัน

ไม่จำเป็นต้องมีตำแหน่งหน้าที่การงานเท่าเทียมกัน

ถ้าคิดแบบนั้น คุณจะไม่มีเพื่อนแท้ดีๆเลยสักคน

คอยเตือน ยามเพื่อนพลั้ง

คอยฟัง ยามเพื่อนขอ

คอยรอ ยามเพื่อนสาย

คอยพาย ยามเพื่อนพัก

คอยทัก ยามเพื่อนทุกข์

คอยปลุก ยามเพื่อนท้อ

คอยง้อ ยามเพื่อนงอน

คอยสอน ยามเพื่อนผิด

คอยสะกิด ยามเพื่อนเผลอ

คอยเจอ ยามเพื่อนหา

คอยลา ยามเพื่อนกลับ

คอยปรับ ยามเพื่อนเปลี่ยน

คอยเรียน ยามเพื่อนเที่ยว

คอยเคี่ยว ยามเพื่อนเล่น

คอยเย็น ยามเพื่อนร้อน

คอยหอน ยามเพื่อนเห่า

คอยเฝ้า ยามเพื่อนฟุบ

คอยอุบ ยามเพื่อนปิด

คอยคิด ยามเพื่อนถาม

คอยปราม ยามเพื่อนหลง

คอยปลง ยามเพื่อนแกล้ง

คอยแบ่ง ยามเพื่อนหมด

คอยอด ยามเพื่อนทาน

คอยคาน ยามเพื่อนล้ม

คอยชม ยามเพื่อนชนะ

คอยสละ ยามเพื่อนชอบ

เพื่อนที่รักเราหาไม่ง่ายเลย

ถ้าเพื่อนๆ คนไหนมีแล้ว จงรักษามันไว้ให้ดีดี รักกันไว้ให้มากๆ ไม่มีอีกแล้วถ้า

เราเสียเพื่อนที่ดีไปเพราะ แค่เหตุผล โง่โง่