หลายฝ่าย เสริมช่วยเด็กกตัญญู
หลังจากร่วมกับเพื่อนๆ ในจังหวัดสุรินทร์ ค้นหา เด็กกตัญญู กลุ่มแรกจำนวน 25 คนและมอบทุนส่งเสริมความกตัญญูและเกียรติบัตรแก่เด็กๆ เสร็จสิ้นลงแล้ว
ผมทำการบ้านต่อครับ ด้วยการติดตามประวัติเด็กแต่ละคนโดยละเอียด เบื้องต้นพบ มีเด็กกตัญญู 3 คน ที่ต้องให้ความช่วยเหลือเพิ่มเติมเป็นการด่วน รายแรกจัดการเรื่องไฟฟ้าที่ไม่มีใช้ รายที่สองประสานให้ยายพิการตาบอดไปทำบัตรผู้พิการเพื่อรับเงินสงเคราะห์ผู้พิการทุกเดือนๆ ละ 500 บาท และรายสุดท้ายทำเรื่องการสงเคราะห์ครอบครัว
ทั้งนี้ผมได้ประสานไปยัง พัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดสุรินทร์ "คุณมาโนช แม้นอินทร์"ซึ่งยินดีเสริมช่วยอย่างเต็มที่ในเรื่องบัตรผู้พิการและเงินสงเคราะห์ครอบครัว ต้องขอขอบคุณแทนเด็กๆ ไว้ ณ ที่นี้
ขณะเดียวกันได้ประสานไปยัง "กลุ่มสุรินทร์ถิ่นเกิด"ให้ช่วยดูแลเรื่องการเดินสายไฟ การติดหม้อแปลงไฟ ติดหลอดไฟแก่บ้านเด็กที่ยังมืดสนิท ซึ่งทางกลุ่มกำลังดำเนินการอยู่ คาดว่าไม่นานคงเรียบร้อย
ครับ สุขใจดีแท้ ที่ได้ดูแล เด็กกตัญญู ที่ทำดีทั้งหลายเหล่านั้น
การทำความดีหรือความสบายใจที่งดงามแก่ตนเอง อย่างน้อยหนึ่งคนที่รู้เสมอ ก็คือ ตัวคุณเองไงครับ..
ขอชื่นชมในคนดีของสังคมครับ..
ยังคงมีคนใจบุญใจกุศลที่ทำงานเพื่อผู้อื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ซึ่งท่านทำมาตลอด ดิฉันเชื่อว่า ผลบุญจะกลับไปหาท่าน ขอให้ท่านมีความสุขมาก ๆ ชื่นชมในตัวท่านและขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ
สวัสดีค่ะครูหยุย
แวะมาขอบคุณนะคะ ที่แวะไปเยี่ยมบล็อกของ Eureka_au ประทับใจมากๆค่ะ วันนี้มาให้กำลังใจครูหยุยอีกแรงนะคะ
คุณราชิตครับ ขอบคุณที่มาเยี่ยมเยียนนะครับ ภาพสวยและมีความหมายมากครับ เป็นภาพที่ผมเห็นบ่อนๆ ในหนังคาวบอยของผม
คุณณัฐิยาครับ ขอบคุณมากสำหรับคำอวยพร เช่นกันนะครับ ขอให้มีความมสุขใจครับ
คุณก้ามกุ้งครับ ขอบคุณที่มาเยี่ยมเยียนนะครับ ผมเองก็พยายามทำเท่าที่จะทำได้ล่ะครับ
ขอบคุณสำหรับแรงใจที่มีมาถึงนะครับคุณ Eureka เช่นเดียวกันนะครับขอให้มีแรงใจทำงานที่ดีๆ ต่อไปนะครับ
ความกตัญญูเป็นเครื่องหมายแห่งคนดี...การเชิดชูคนดีจะสนับสนุนให้คนทำดี ยิ่งถ้าเป็นเด็กๆ ยิ่งต้องสนับสนุนให้มากๆ เพราะเด็กคืออนาคตของชาติ ถ้าผู้ใหญ่ช่วยกันอย่างนี้ ผู้ใหญ่เองนั่นแหละ จะนอนตายตาหลับ
ขอแสดงความชื่นชมนะคะ
ศิริวรรณค่ะ
ตุณศิริวรรณครับ ขอบคุณที่มาเยี่ยมเยียนนะครับ ผมเห็นเช่นคุณศิริวรรณกล่าวครับ จึงพยายามทำเรื่องเด็กกตัญญูอย่างมากในช่วงเวลานี้ครับ
ครูหยุย
ผู้รู้ท่านบอกว่า
อย่าปล่อยให้การกระทำ คำพูโ หรือการแสดงออกของใคร มามีอิทธิพลกับจิตใจที่คิด จะทำความดีของเรา
ดีใจที่เมืองไทยมีคนอย่างครูหยุยที่ช่วยกันทำความดีค่ะ
คุณท้องฟ้าครับ ขอบคุณที่มาเยี่ยมเยียนนะครับ การทำความดีนั้นเป็นการฝึกจิตลักษณะหนึ่งครับ ยิ่งให้ยิ่งมีความสุขครับ
ครูหยุยคะ หนูดีใจมากคะที่คุณครูได้เข้ามาเยี่ยมชมในบล็อกของหนู กนกพร ชื่อเล่นว่า หนุย ค่ะ เคยเป็นครูบนดอย ในเผ่าลั้ว โรงเรียนบ้านยอดดอยวัฒนา ตำบลบ่อเกลือใต้ อำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน เคยใช้ชีวิตในเผ่าและรักเด็ก ๆที่นั้นมาก หนูเคยดูรายการของคุณครูทางโทรทัศน์ท่คุณครูทำรายการเกี่ยวกับเด็ก ๆ หนูจะรู้สึกคิดถึงบนดอยขึ้นมาจับใจเสมอ เด็กๆที่นั่นใช้ชีวิตมากกว่าความพอเพียงที่คนกรุงเทพปฏิบัติกัน และมีการเรียนรู้ที่เป็นการใช้ชีวิต... ถึงอย่างไรหนูก็ขอบคุณมากนะคะ ในรายงานที่หนูเผยแพร่ให้กับเพื่อน ๆ นั้นเกี่ยวเนื่องกับเรื่องที่เรียนอยู่ในขณะนี้ค่ะ หนูได้เรียนรู้ชีวิตมาบ้างแล้วว่า หลักการ นโยบายและทฤษฎี บางครั้งเหมือนเป็นสิ่งที่คนเราสมมุติขึ้น แม้แต่การใช้ชีวิตของตนเอง ทั้งที่จริงคนเราอยู่กับปัจจุบัน และหนูเรียนรู้ว่าปัจจุบันก็คืออนาคต เมื่อวันนี้เราทำดีพรุ้งนี้ก็ดีแน่แนนจริงไหมคะคุณครู (หนูตื่นเต้นและดีใจมากค่ะ)
หนูกนกพร ดีใจที่ได้รับรู้ประวัติชีวิตของหนูบางส่วน เป็นกำลังใจให้ครับและรู้สึกทึ่งในความวิริยะและหมั่นเพียรจนเรียนรู้ได้มากขนาดนี้ ขยันและลงมือทำมากๆ นะครับ อนาคตที่ดีอยู่ในมือของเราครับ
ขอบคุณคุณครูหยุยมากค่ะ...หนูตั้งใจไว้เสมอว่า...ไม่ว่าตอนนี้หนูจะเป็นครูอยู่ที่ไหนหนูจะเป็นครูที่ดี แบบอย่างที่ดี และให้สิ่งดีๆกับเด็กในทุก ๆ วัน และหนูก็ทำได้ เพราะหนูเชื่อเสมอว่าตัวอย่างที่ดีคือการเป็นแบบอย่างที่ดี...ตอนนี้เมล็ดพันธ์ที่หนูได้หว่านไว้ที่บนยอดดอยมาเรียนเป็นครู 2 คน และมาเรียนที่มหาวิทยาลัยรามคำแหงชั้นปีที่ 2 อีก 1 คน...และในวันครู วันเกิด ของหนูเด็กนักเรียนจากบนดอยจะโทรมาหาเสมอเพื่ออวยพรและรับพรจากครู สิ่งที่หนูพูดจากหัวใจให้เด็ก ๆ รับรู้คือ คุณครูคิดถึงและขอให้เด็กๆของคุณครูเป็นคนดีและอดทน..สิ่งที่ได้ยินกลับมาคือ ค่ะหนูจะเป็นคนดีและอดทนให้เหมือนคุณครู..ด.ญ.อมรรัตน์ พนะสัน.....การกระทำใด ๆ ไม่สู้ใจที่ไฝ่ดี
ถึงแม้หนูกับคุณครูหยุยจะยืนอยู่คนละที่...แต่สิ่งท่คุณครูทำเพื่อเด็ก ๆ หนูเชื่อว่าเด็ก ๆ รับรู้ด้วยหัวใจแม้ตัวหนูเองยังปลื้มใจเป็นที่สุดที่มีคนมองเห็นว่าเด็กก็คือเด็ก
ด้วยความเคารพ
กนกพร มีอินถา ครูหนุย
ความไร้เดียงสาของเด็กทำให้ผู้ใหญ่มีความสุขและเสียงหัวเราะ แต่ผู้ใหญ่หลายคนจะเข้าใจไหมว่า ความคาดหวังว่าหนูต้องเก่ง หนูต้องทำได้นะ เพื่อนทำได้หนูก็ต้องทำได้ คำเหล่านี้บางครั้งก็ทำร้ายจิตใจหนูนะ ทำให้หนูไม่มีความสุข///// อยากบอกพ่อแม่และผู้ใหญ่หลาย ๆ คน ให้ใช้ภาษาเด็กพูดกับเด็กถ้ายังไม่เข้าใจ ลองย้อนอดีตกันดีไหม เมื่อเราตัวเท่านี้เราเป็นอย่างไร ?
หนูกนกพรครับ ดีใจที่ได้รับรู้สิ่งที่หนูช่วยเด็กๆ อยู่และปลื้มใจแทนที่เด็กๆ รักหนู
สำหรับเด็กๆ นั้นไร้เดียงสาไม่น้อย คำพูดของผู้ใหญ่บางครั้ง อาจคิดไม่ถึงว่าพูดไปนั้น เด็กปวดใจ จึงตรงกับที่หนูบอกมาคือ ผู้ใหญ่จะต้องตรองคำพูดตัวเองให้มาก โดยเฉพาะเมื่อจะพูดกับเด็กๆ ที่ด้อยโอกาสทั้งหลาย
ขอบคุณมากค่ะคุณครูหยุยที่เข้ามาในบล๊อกของหนู ครูหยุยเป็นคนที่เสียสละทำงานเพื่อส่วนรวมสิ่งที่คุณครูหยุยจะได้รับต่อไปในภาคภาคหน้าจะต้องมีค่าที่สุดในชีวิตค่ะ หนูจะคอยให้กำลังใจค่ะ
หนูปรารถนา ขอบคุณที่มาเยี่ยมเยียนนะครับ หนูเองก็ขอให้หมั่นบันทึกมากๆ นะครับ โดยเฉพาะเหตุการณ์สำคัญๆ ในชีวิต เพราะจะมีประโยชน์มากสำหรับตัวเองและผู้อื่นในอนาคต