ความงดงามที่ยังบริสุทธิ์ ต้นสนขึ้นกระจัดกระจาย กระเจียวดอกใหญ่ กล้วยไม้ดินหลายสี ปรง...พันธุ์โบราณหายาก และความสมบูรณ์วัดด้วยดัชนีมอส....ที่อุทยานไทรทอง จ.ชัยภูมิ

               ถือว่าฤกษ์ดี...เตรียมไปส่งพี่พยาบาลทำงานมาด้วยกัน  6  ปี  จะเศร้าโศกเสียใจ..ก็ต้องทำใจให้ได้   เป็นวาระที่พี่เขาต้องย้ายไปตามครอบครัว  ชีวิตเราก็ต้องดำเนินต่อไป มีพบก็ต้องมีจาก  จะรักมากแค่ไหนก็ต้องพลัดพรากในซักวัน....ปลอบอกปลอบใจกันไป

               แค่เห็นป้ายยินดีต้อนรับมีดอกกระเจียวเต็มท้องทุ่ง  ก็รู้ว่าเข้าเขตชัยภูมิแล้ว  มาถึงตัวจังหวัดตรงไปศาลเจ้าพ่อพญาแล  ผู้ที่ชาวชัยภูมิเคารพนับถือ  มาส่งแม่ปิ๋วคืนสู่มาตุภูมิ  คืนสู่อ้อมกอดอับอบอุ่นของครอบครัว  มีโอกาสมากราบขอพรให้สมหวังดั่งตั้งใจในสิ่งมุ่งมาดปรารถนา 

               ออกเดินทางต่อเกือบ  100  กิโลเมตร  ถึงอุทยานแห่งชาติป่าหินงาม  อำเภอเทพสถิต  จังหวัดชัยภูมิ  จอดรถส่วนตัวไว้  จ่ายค่าผ่านประตู  20  บาท  ค่ารถหกล้อคันใหญ่มากคนละ  20  บาท  จัดการโดยท้องถิ่น  ถือตั๋วไว้อย่าให้หาย  แต่ละจุดจอดรถเมื่อนักท่องเที่ยวลงหมดแล้ว  เราก็ขึ้นไปจนผู้โดยสารเต็มรถจึงจะเดินทางต่อไปยังจุดจอดรถที่สองสามสี่   ใครใคร่ใช้เวลามากน้อยเพียงใดในแต่ละจุดก็ตามสะดวก  มีรถแทบทุก  5  นาที  จุดที่  1  ต้นไม้ประดิษฐ์ทำหน้าที่เป็นฐานป้ายบอกอาณาเขตดินแดน  3  ภาค มาบรรจบกัน (อิสาน-กลาง-เหนือ)  เดินต่ออีกนิดหน่อยเป็นหน้าผาลมพัดแรง...ระวังอย่าพลั้งเผลออยากไปเที่ยวชมใต้หน้าผาโดยมิได้ตั้งใจก็แล้วกัน

                อุทยานออกแบบเส้นทางอย่างดี  ทางเดินยกสูงจากพื้น  มีลวดเส้นใหญ่เป็นราวกั้นไม่สูงนัก  มีป้ายบอกค่าปรับ  500  บาท  หากพลั้งพลาดหลงออกไปนอกทางเดิน  แม้ทางเดินร่วมกิโลเมตร  แต่ออมแรงได้อย่างดีเนื่องจากเดินลงเขา  ดังนั้น  ลูกเด็กเล็กแดงจึงยังสดชื่น  ยิ้มแฉ่ง....แข่งดอกกระเจียวบาน  ฮ่า ๆ ๆ ๆ ก็แม่อุ้มข้าวกล้องนี่นา...เดินเองนิดเดียว 

                เพราะชื่อป่าหินงาม  มีที่มาจาก...หินที่ถูกจินตนาการว่าเป็นรูปร่างต่าง ๆ ....น้องมายน์จึงถือถ้วยฟีฟ่าบอลโลก...เข้าบรรยากาศช่วงนี้พอดิบพอดี   เดินจินตนาการจนเหนื่อยกำลังพอเหมาะ  ตกเย็นพักที่ไร่ภูเทพพิมาน  ต้อนรับด้วยน้ำอัญชันสีฟ้าสวย  ไม้ดอกสีสันหลากหลายทุกมุม ....อาบน้ำอาบท่าเย็นสบาย  ข้าวปลาอาหาร  เครื่องดื่มพร้อมพรั่ง....แกล้มด้วยเล่าเรื่องผี  แต่ยังหลับฝันดี  ไม่ต้องใช้แอร์...ยังจามฮัดเช้ยเฉยเลย 

                ตื่นเช้าสดชื่น  ข้าวต้ม  กาแฟร้อน ๆ  หอมกรุ่นในบรรยากาศสายหมอกเกือบแปดโมง  ลมพรูมาพร้อมหมอก  ไม่ถึงกับเย็นยะเยือก  กำลังสบายที่  22  องศาเซลเซียส  ก็ได้เวลาจากลาไปที่ใหม่  เก็บไปแต่ภาพและผลผลิตขึ้นชื่อของที่นี่ “สะตอ”  แปลกใจไหม ?  อร่อยมากด้วย....แกะฝักกินเล่น ๆ ยังอร่อยเฉยเลย  กลิ่นไม่ฉุน

              ทิ้งอำเภอเทพสถิตไว้เบื้องหลัง  ย้อนกลับมาทางอำเภอเมืองได้ไม่ถึงครึ่งทาง  ก็เลี้ยวซ้ายตามป้ายบอกทางชัดเจน....ขอชื่นชมทางการชัยภูมิที่ไม่มองข้ามสิ่งสำคัญ  ไม่ไกลนัก  2  ชั่วโมงแบบไม่หลงทาง  (และเพราะคุณแองจี้...GPS นำทางด้วย  อนุเคราะห์โดย Boss สุดหล่อ)  ไต่ขึ้นภูเล็กน้อย...ถึงอุทยานแห่งชาติไทรทอง

              สายน้ำตกไหลเอื่อย ๆ ดูเหงา ๆ เศร้า ๆ พิกล  เอ !!! เพราะคิดถึงแม่ปิ๋วที่กลับก่อน  อาจจะไม่ได้พบกันอีกนาน  หรือครอบครัวนกก็กลับก่อนด้วย....ชาวคณะจำนวนน้อยลง  เอ้า !!! ร่าเริงหน่อย   เปลี่ยนเป็นรถปิกอัพข้ามลำธารตื้น ๆ   ปีนเขาอีกนิดที่ความสูง  864  เมตรจากระดับน้ำทะเล  พ่อเมืองชัยภูมิอุตส่าห์พาคณะมาสำรวจเมื่อหลายปีก่อน  ถึงกับตั้งชื่อไว้เป็นที่ระลึกว่า “ผาหำหด” ....แปลออกไหม ? ท่านชายเสียวแว้บ

              คนไม่พลุกพล่านเท่าอุทยานป่าหินงาม  ที่นี่เลือกเดินป่าได้หลายระยะทางตามความเมื่อยช้า-เร็ว  ความงดงามที่ยังบริสุทธิ์  ต้นสนขึ้นกระจัดกระจาย  กระเจียวดอกใหญ่  กล้วยไม้ดินหลายสี  ปรง...พันธุ์โบราณหายาก  และความสมบูรณ์วัดด้วยดัชนีมอส

              วันนี้มาไทรทองด้วยว่า...อยากแวะก็แวะ...ตามป้ายมา  แต่เป็นความตั้งใจเล็ก ๆ แอบซ่อน  จากที่หาข้อมูลล่วงหน้าว่ามีดอกกระเจียวและทุ่งบัวสวรรค์ด้วย  เพียงยังไม่ได้ตั้งท่ามากางเต็นท์  คราวหน้า....ตั้งใจไปเยี่ยมแม่ปิ๋วชวนกันไปแคมปิ้ง  โอกาสยังมี....เพราะที่บนบานศาลกล่าวเจ้าพ่อพญาแลไว้....ก็ยังไม่สมหวัง