ครูไม่เอาใจใส่ด้านการเีขียนของนักเรียน

สวัสดีค่ะ หลายวันที่ผ่านมาไม่ได้เข้ามาอัพเดทเรื่องราวเลยค่ะ

เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ความอดทนของฉันก็สิ้นสุดลง เด็กสมัยนี้ดื้อเหลือเกินค่ะ

เมื่อ ดช. ป.4 ก่อวีรกรรม อีกหลายอย่าง จนนับไม่ถ้วน แล้ว ถ้าไม่ตีให้รู้สำนึกเสียบ้างจะได้ใจ  ฉันเป็นครูใจดีมาตลอด พยายามบอกและสอนด้วยคำพูดดีๆ แล้วไม่ได้ผล ก็เลยต้องใช้วิธีนี้ วันที่เกิดเหตุนั้น ฉันนั่งอยู่โต๊ะข้างนอกกับพวก น้องๆ ฝึกสอนเหมือนกัน อีก 2 คน

ที่ประจำชั้น ป.5 และ ป.6 นร.ชาย ชั้น ป.4 ไปไล่จับหน้าอก นร. หญิงชั้น ป.5

ดช. ป.4 ไปหาเรื่องท้าตี ดช. ป.5 ด้วยเหตุผลที่ มองหน้าแล้วหาเรื่อง

ฉันจึงใช้ไม้ที่เป็นด้ามไม้เรียว แล้วเย็บเศษผ้าใช้เป็นไม้ขนไก่  ตีที่น่อง คนละ ที สองที

เพราะ นร. คิดว่าฉันคงจะตีไม่เจ็บ หึ หึ คิดผิดถนัดค่ะ เพราะฉันถือคติที่ว่า ถ้าตีไม่เจ็บจะตีไปทำไม? ตีให้เจ็บเพื่อให้จำและไม่ทำอีก.... ในบรรดา 4 หัวโจกนั้น ก็มีคนหนึ่ง ทำหน้าตาประมาณว่า ไม่ยอมให้ตีโดยดี เพราะไม่ยอมรับผิด จากที่ตี 2 ที ก็เลยเป็น 3 ที เพราะหลบไม้เรียว... ทุกคนเข้าใจตรงกันแล้วว่า ตัวเองผิดและยอมรับผิด ส่วน นร. คนนั้นฉันไม่ทราบเหตุผลที่เขาไม่ยอมรับความผิดของตัวเองจริงๆ แต่ก็ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องมันแล้วไปแล้ว อย่าทำอีกก็น่าจะหมดเรื่อง อีกเรื่องหนึ่งที่ฉัน เบื่อหน่ายก็คือ  การรักษาความสะอาดของห้องเรียนค่ะ พูดกันทุกวัน วันละ หลายเวลา จนคุณครูประจำชั้นตัวจริงหมดความอดทน เลยแจกไม้ให้เป็นของแถม คนละ 3 ที  เวลาสั่งงาน หรือการบ้านอะไรบางคนก็ไม่ทำนะคะ คุณครูเลยโมโหอีกเป็นคำรบ 2 เลยดุด่า ใหญ่โต เลยค่ะ และก็มีการคาดโทษเอาไว้ในชั่วโมงถัดไป....จากนั้น บรรดา นร. ป.4 และ ป.6 ด้วยมาถามฉันก่อนทุกครั้งว่า คาบนี้ใครสอน? ครูสอนแทนเถอะครับ....ในใจก็แอบสงสารเหมือนกันนะคะ ฉันเข้าใจความรู้สึกของครูและนักเรียนดีค่ะ ว่ารู้สึกอย่างไร เมื่อมีการบ้านมากๆ แล้วทำไม่เสร็จ หรือเสร็จไม่ทันกำหนด และเวลา่ที่ นักเรียนไม่ทำการบ้านมา ครูรู้สึกอย่างไร ฉันเข้าใจดี...แต่ก็จะพยายามช่วยเต็มที่นะคะ พวกเราเองก็อย่าดื้อกับครูเวลาที่ครูสอนนะคะ ครูจะได้มีกำลังใจสอน เพราะครูก็รักพวกเราเหมือนลูก เหมือนน้อง อย่าสร้างปัญหาให้กับครูอีกเลยค่ะ แค่ลำพังปัญหาของครูเองก็เยอะพอแล้วนะคะ

วันนี้ วันที่ 1 ก.ค. ที่ โรงเรียนจัดงาน วันลูกเสือโลก และพิธีสวนสนาม

วันนี้จึงไม่มีการเรียนการสอน ฉันและครูท่านอื่น ได้ช่วยกันจัดเตรียมงาน

ระหว่างที่ฉันกับน้อง นศ.ฝึกสอน กำลังไปหาเศษกระดาษมาเช็ดกระจก อีกรอบ หลังจากที่ นร. ทำไปแล้ว....ก็ไปค้นพบสาเหตุที่ เด็กไทย อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ และเขียนผิดบ่อยๆ  เพราะ คุณครูให้ แต่งประโยคเรื่อง คำควบ นร.ชั้น ป.2 ก็ แต่งมาส่ง

ดังนี้

พ่อของฉันทำไม้ขวนเสือหาย  (คาดว่าเป็น ไม้แขวนเสื้อ ค่ะ)

ฉันร้องให้

ฉันไว้พระ

ผมไปว้าวพระ 

พ่อกำรันตำครก 

ผมขึ้นเครือบิน

ครูฉันใจดีบางคั้งใจร้าย เป็นต้น

คุณครูให้คะแนน 10 เต็มทุกข้อเลยค่ะ ไม่ทราบว่า ครูได้อ่านก่อนตรวจหรือเปล่าคะ?

ฉันจึงไม่แปลกใจเลย ว่าทำไมคุณภาพการศึกษาของเด็กไทยสมัยนี้ถึงลดลงอย่างมาก

เด็กไม่ผิดหรอกค่ะ เพราะเด็กไม่รู้ว่า ที่เขียนไปนั้นถูกหรือไม่ถูก ครูต่างหากล่ะคะ ที่ปล่อยปละ ละเลยสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไร?  ถึงว่า ขึ้น ป.4 แล้วเขียนผิดๆถูกๆ เพราะคุณครูไม่เอาใจใส่นี่เอง ฉันเคยเล่าให้ฟังแล้วว่า ตอนฉันเรียน ชั้น ป.4 คุณครูของฉันท่านเข้มงวดมากแค่ไหน? เรื่องการเขียน ผิด 1 คำ คัด 100 ตัว ครูท่านเป็นคนละเอียดมากๆๆ

ทุกสิ่งที่ฉันเขียนลงไปในสมุด ท่านอ่านทุกอย่าง ถ้าผิดตรงไหน วงปากกาแดงไว้และต้องเขียนแก้ไปส่งด้วย คำละ 100 ห้ามขาด ห้ามเกิน ถ้าขาดคัดเพิ่มอีก 1 เท่า ถ้าเกินไม่เป็นไร ทุกวันนี้ฉันนึกขอบคุณ ครูท่านนั้นอยู่เลย เพราะนั่นทำให้ฉันรักภาษาไทยมาก และพยายามที่จะไม่เขียนผิด ฉันจึงมักจะได้คะแนนสูงๆ ในเวลาที่สอบวิชานี้ อยู่เสมอๆ

ฉันอยากให้นักเรียนของฉัน ได้รับสิ่งดีๆแบบนั้นบ้าง หมายถึงว่า เคล็ดลับการจดจำศัพท์แม่นยำ ชนิดฝังหัวเลยค่ะ คัด คำละ 100 เขียนผิดอีกก็เกินไปแล้ว...

เรื่องเขียนผิดของนักเรียนเนี่ย...มีเยอะมากๆๆๆ แบบฮาๆ เลยค่ะ ฉันกับพวกน้องฝึกสอนชอบเอางานนักเีรียนมาตรวจคลายเครียดกันเสมอๆ เช่น

ผมอยากเป็นนาย 100

ตาของผมเป็นในนา (นายหน้าค่ะ) คำนี้ ฉันเข้าใจว่า ตาของนร. ไปทำอะไรอยู่ในนา?

พอซักถามไปเรื่อยๆ ปรากฏว่า แกจะเขียนคำว่า "นายหน้า" ค่ะ ฉันฮามากเลยค่ะ

อ้อ เรื่อง พิธีสวนสนามก็ไม่มีอะไรมากค่ะ ไม่ขอเล่าละกันค่ะ เพราะไม่มีอะไรที่โดนใจ

สู้เรื่องการเขียน เรียนอ่าน ของนักเรียนไม่ได้ค่ะ ตลกกว่าเยอะเลย 5555

เรื่องตลกๆ ของนักเรียนมีมากมาย เลยค่ะ แต่ตอนนี้ยังคิดไม่ออกค่ะ

ขอยกยอดเป็นคราวหน้านะคะ