วันนึงเพื่อนที่เรารู้จักโทรฯ ม าบอกว่าให้เราไปช่วยเต้นให้หน่อย เพราะคนขาดไปหนึ่งคน แต่วันที่โทรฯมาคืออีก2วันก็ต้องขึ้นแข่งแล้ว เราก็ยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย เต้นก็ยังเต้นไม่ได้ พออีกวันเราก็ไปซ้อมตามที่นัดไว้ วันนั้นทั้งวันเราได้ เต้น เต้น เต้น และก็ เต้น เราซ้อมเต้นหนึ่งเพลงภายในวันเดียวได้สำเร็จ เรากลับมาถึงบ้านเราเหนื่อย และ ล้ามาก เช้าวันรุ่งขึ้นเราก็ต้องขึ้นประกวดแล้ว เราตื่นเต้นตั้งแต่ออกจากบ้าน เพราะ มันการประกวดเต้นครั้งแรกของเรา ในขณะที่เรานั่งแต่งหน้า เราก็คิดในใจว่าจะทำได้ดีมั้ย ออกมาจะรึป่าว ? ความรู้สึกเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ถึงตอนที่ต้องรอเวลาประกวด และรอจนก่าจะมาถึงวงเรา วงก่อนหน้านี้ทุกวงเต้นได้ดีมาก จนทำให้เรารู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมา แต่..เมื่อมาขนาดนี้แล้วยังไงก็ต้องสู้ พอถึงวงเรา
ก้าวแรกที่ก้าวขึ้นเวทีขาเราสั่นมาก แล้วก็ทำอะไรำม่ถูกเลย ได้แต่หันมามองหน้าเพื่อน ๆ ที่คอยเชียร์อยู่ข้างล่างเวที แต่การประกวดครั้งนี้ไม่ได้สวยงามเสมอไป เพราะ เวทีนั้นมันพื้นไม่เสมอกัน จึงทำให้เราเกือบล้มอยู่หลายครั้งมาก เพราะรองเท้าที่ส้นแสนจะสูงมาก แต่เราก็พยายามทำให้ออกมาดีที่สุด สุดท้ายวงเราก็ประกวดเสร็จ ...
ประกาศผล ถึงแม้ว่าวงเราไม่ได้เข้ารอบ แต่เราก็ไม่เสียใจนะ ซ้อมแค่วันเดียว แล้วก็เป็นการประกวดครั้งแรกของเราด้วย เราว่า แค่นี้เราก็ภูมิใจแล้ว
