ตอน ป.5 ฉันไม่ได้ตั้ใจจะไปเข้าทีมวอลเลย์บอล แต่เพื่อนให้ไปรอเพื่อจะกลับบ้านพร้อมกัน แต่ ครูที่เป็นครูคุมทีมท่านช่วยให้เข้ามาร่วมทีมฉันก็เลยตกลง ไปก่อนแล้วกลับบ้านมาขอแม่ แม่ก็อนุญาติ ในตอนเย็นของทุกวันฉันก็มาซ้อมอย่างเอาจริงเอาจัง  เพราะรูบอกว่าจะมีการแข่งขันในอีกไม่ถึง 2 เดือน เพื่อน ๆ ในทีมของฉันตั้งใจซ้อมกันมาก จนกระทั่งออกจากโรงเรีนยเวลา 6 โมงเย็นทุกวัน แต่พอถึงวันแข่งจริง ๆ ทุกคนตื่นเต้นมาก กังวลว่าจะแพ้ กังวลว่าจะทำให้โรงเรียนไม่ได้ แต่พอไปแข่ง ก็ไม่นึกว่าจะทำได้ เพราะแข่งกับโรงเรียนบางกะปิ และโดนเขาเสริฟลูกตบใส่หน้าของเพื่อน จะขอเปลี่ยนตัวสำรองครูก็ไม่ให้เปลี่ยน เพราะนักกีฬาต้องมีความอดทน เจ็บแค่ไหนก็ต้องทน แต่กลับแพ้อย่างน่าอาย รอบบ่ายเจอกับอีกโรงเรียนหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าจะแพ้ แต่มีปราฎิหารย์เกิดขึ้น ทำให้ทีมของฉันชนะมาอย่างขาดรอย 2 - 1 เซต จึมีชัยชนะกลับมาให้โรงเรียน ครู และ ผอ. บอกว่า ที่ 3 ก็ยังดีกว่าไปแข่งแล้วไม่ได้ชัยชนะ แต่ถ้าไม่ได้ชัยชนะก็ไม่เป็นไร เพราะเกมส์กีฬาต้องมีแพ้มีชนะอยู่แล้ว  การแข่งขันกีฬาต้องมีแพ้มีชนะอยู่แล้วเป็นเรื่องธรรมดาค่ะ