ในสมัยประถมฉันมีความใฝ่ฝันว่าอยากจะเข้าโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตร เนื่องมาจากได้คำแนะนำและส่งเสริมมาจากรุ่นพี่ที่อยู่ส.ศ และอาจารย์ที่โรงเรียน รุ่นพี่และอาจารย์ต่างก็บอกกับฉันว่าโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่มีคุณภาพ ทั้งนักเรียนและคุณครู การเรียนการสอนดีมากเน้นการสอนในเรื่องกุลสตรี พอฉันรู้อย่างนี้ก็มีความรู้สึกอยากจะเข้าโรงเรียนนี้ให้ได้ ฉันจึงกลับบ้านไปหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโรงเรียนนี้ พ่อกับแม่ของฉันก็ส่งเสริมให้ฉันเข้าโรงเรียนนี้ด้วย ฉันไม่ใช่เด็กในพื้นที่ที่มีสิทธิจับฉลากได้ ฉันมีสิทธิสอบได้อย่างเดียว พอฉันรู้ฉันจึงต้องตั้งใจเรียนให้มากขึ้น เพื่อจะได้สอบเข้าได้ ฉันจบประถมศึกษาปี่ที่6ด้วยคะแนนที่ดีทีเดียว แต่ฉันก็ยังกังวลอยู่ว่าฉันจะสามารถสอบเข้าได้หรือป่าว ฉันไปสมัครและรอให้ถึงวันที่มีสอบคัดเลือก ระหว่างรอให้ถึงฉันก็ติวหนังสืออย่างเต็มที่ ครอบครัวของฉันก็คอยให้กำลังใจ พอถึงวันสอบฉันตื่นเต้นและกลัวมาก แต่ความกังวลก็หายไปมากแล้วเพราะได้กำลังใจจากครอบครัว พอเข้าห้องสอบฉันรู้สึกว่าตัวเองเบลอไปหมด สมองไม่แล่นเลย ทั้งที่ติวมาอย่างดี แต่ฉันก็ไม่มั่นใจเลย เมื่อสอบเสร็จฉันไม่ได้รู้สึกโล่งใจเพราะฉันไม่มั่นใจเลยว่าฉันจะสอบได้หรือป่าว ฉันมีความรู้สึกว่าตัวฉันยังทำได้ไม่เต็มที่นัก     เมื่อวันประกาศผลมาถึง ฉันไปดูผลกับแม่ ฉันและแม่ตื่นเต้นมาก คนที่มาดูผลก็เยอะเอามากๆ ฉันพยายามจะเบียดตัวเข้าไปดูแต่ก็ถูกดันออกมาเพราะตัวเล็ก แม่ฉันจึงเข้าไปดูให้แม่ไล่หาชื่อฉันอยู่นานและพอแม่เจอแม่ก็เอามือปิดคะแนนไว้ เพราะกลัว พอแม่ค่อยๆเลื่อนมือเปิดดู ผลปรากฎว่าฉันได้คะแนน74คะแนน ซึ่งทางโรงเรียนตัดคะแนนที่72 ฉันและแม่ดีใจมาก ฉันรู้สึกโล่งใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ถึงแม้คะแนนเต็มจะ160 คะแนน และฉันก็ทำไม่ถึงครึ่ง แต่ฉันก็ภูมิใจที่ตัวเองได้พยายามและประสบความสำเร็จจนได้

 

 

ความฝันของฉันไม่ได้เป็นแค่ความฝันอีกต่อไป เพราะว่าฉันได้ลงมือทำมันให้เป็นจริงขึ้นมาแล้ว^^