-

 สวัสดีคร๊ ดิฉันมีเรื่องที่เรียกว่าประทับใจถึงกับมาก ! คือเมื่อตอนสมัยม.3ฉันได้มีโอกาสไปเดินสวนสนาม พวกเราต้องมาซ้อมกันทุกๆเย็นบ้างทีฉันก็หนีบ้างแต่เป็นเพราะเราต้องมีความรับผิดชอบฉันเลยต้องไปซ้อมแม้ไม่อยากยังไงก็ต้องซ้อม ! อาจารย์ที่คุมการซ้อมบอกว่าถ้าซ้อมไม่ดีอาจารย์จะไม่ปล่อยกลับบ้าน นักเรียนแต่ละคนรวมทั้งดิฉันด้วยก็เลยสามัคคีเพื่อให้ผ่านการซ้อมนี้ไปให้ได้ซ้อมจนดิฉันเพื่อนๆเหนื่อยแทบตาย สุดท้ายก็ใช้ความสามัคคีนี้แหละค่ะเรารวมใจกันซ้อมจนอาจารย์ยังเผยยิ้มออกมาเลย (( ดิฉันรู้สึกดีใจมาก )) เห็นอาจารย์ยิ้มออกมาแล้วทำให้มีกำลังใจที่จะซ้อมทำต่อไป หลังจากวันนั้นก็มาถึงวันที่ต้องมาเดินในสถานที่จริง ! ดิฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก ถึงรถที่จะขับมาจะเป็นแอร์ธรรมชาติ (( รถเมล 58 )) ก็ตาม พอไปถึงที่สนามกีฬาแห่งชาติอาจารย์ก็ให้เราซ้อมกันหลายรอบถึงเวลาที่ต้องเดินเข้าไปในสนามกีฬาดิฉันรวมทั้งเพื่อนๆก็ใช้ึความสามัคคีอีกครั้งในใจคิดว่าโรงเรียนของเราต้องไปน้อยหน้าใคร ! ผลสุดท้ายดิฉันและเพื่อนๆก็ผ่านมาได้อย่างที่คิดไว้ตอนนั้นดิฉันรู้สึกโล่งมาก มีแต่คนยิ้มทำเอาหายเหนื่อยได้มากเลย !!!!!