แบ่งปันเรื่องดีดี..ที่สตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ

  ถ้าจะพูดถึงความภาคภูมิใจในความสำเร็จของฉันนั้นมีหลายเรื่องด้วยกัน  เพราะตลอดระยะเวลา 15 ปี  จะให้บอกว่าไม่เคยประสบความสำเร็จเลย ก็เห็นจะไม่ได้  แต่เรื่องที่ฉันจะเล่าต่อไปนี้เป็นความทรงจำและเป็นความสำเร็จที่ฉันภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต  นั่นคือ การที่ฉันสอบได้เกรดเฉลี่ย 3.94 ในชั้นประถม 6  หลายคนอาจคิดว่ามันไม่เห็นน่าภูมิใจตรงไหน  แต่สำหรับฉัน นั่นคือความภูมิใจที่สุด  เพราะตอนฉันยังเด็ก  ฉันห่วงเล่น  จนไม่ค่อยสนใจในการเล่าเรียน  เช่น งานไม่ส่ง ไม่ฟังที่คุณครูพูดหรือสอน  ทำให้ผลการเรียนต่ำ จนไม่เป็นที่น่าพอใจของพ่อแม่ ญาติพี่น้อง หรือแม้แต่ตัวฉันเอง  ...มีครั้งหนึ่ง  ที่ผลการเรียนฉันตกต่ำอย่างไม่สมควรเป็น  เนื่องจากฉันไม่ส่งงานที่มีผลต่อคะแนนเป็นอย่างมาก  เพียงเพราะไม่อยากออกไปรายงายหน้าชั้นเรียน  ฉันจึงติดศูนย์ในวิชานั้นทันที  และนั่นเป็นบทเรียนครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตฉัน  ซึ่งถึงฉันอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขสักเท่าใด คงไม่มีทางเป็นไปได้  แต่ช่างน่าตลกที่ฉันยังคงมีพฤติกรรมแบบเดิม  อาจเป็นเพราะความขี้เกียจที่สะสมมานาน  ความไม่มีความรับผิดชอบ หรืออะไรก็แล้วแต่  ฉันเป็นอย่างนั้นจนถึงประถม 5  ฉันได้พบเพื่อนคนหนึ่ง  ในช่วงที่ฉันกำลังทะเลาะกับเพื่อนสนิท  เธอได้เข้ามาเปลี่ยนพฤติกรรม  จากที่เคยคุยขณะที่คุณครูสอน  ไม่ตั้งใจเรียน  ก็ไม่ทำอีก  ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้  แต่เธอมาเปลี่ยนให้ฉันรู้สึกว่าไม่อยากทำ  ...เธอคนนั้นเป็นคนเรียนเก่งในสายตาฉัน  ซึ่งต่อมาเป็นแรงผลักดันให้ฉันคิดที่จะตั้งใจเรียน  เพื่อที่จะได้เรียนเก่งเหมือนเธอ  มันเป็นเรื่องยากมากสำหรับฉันที่จะตั้งใจเรียน  ทบทวนการบ้าน  อ่านหนังสือ  เพราะนั่นเท่ากับว่าฉันต้องสละเวลาในการเที่ยวเล่นออกไป  แต่ฉันก็ยังพยายาม  ...พยายามเพื่อเปลี่ยนตัวเองไปในทางที่ดีขึ้น  เพื่อทำให้พ่อแม่ภูมิใจ  สุดท้ายความพยายามของฉันก็ประสบความสำเร็จ  มันเป็นความสำเร็จที่ฉันไม่คิดว่าชีวิตนี้  จะมีเรื่องไหนทดแทนหรือเทียบเทียมความภูมิใจในเรื่องนี้ได้เลย