30 มิย. 2553 21.30 น.
ลงเวรเช้าสุุดท้ายมา....จัดของเห็กกระเป๋า...พรุ่งนี้จะได้กลับประจวบฯ..ทะเลยาใจ
..บ้านของเรา...เสียงเพลงเรือน้อยฟังแล้วก็...ใจหาย.....
เรือน้อย......ล่องลอยกลางสายน้ำไหล...
ลำเรือทำด้วยไม้ไผ่...และใบทำด้วยใบตอง....
คือความเรียบง่าย....ล่องไหลไปตามครรลอง...
ใบตองตรึงยามสายลมต้อง..เรือน้อยล่องกลางสายธารา ...
เรือน้อยล่องลอยกลางทะเลฝัน..
ราตรีฟ้าอาบแสงจันทร์ฟากฝั่งฝันยิ่งไกลสุดสายตา....
เจ้าเรือไม้ไผ่ล่องไหลไปตามยถา.....
แล้วแต่ลมและคลื่นจะพา...กลางธาราสีน้ำผึ้ง
*เสียงกระซิบจากดวงดาว.....
..ระงมแผ่วเบาแว่วเสียงสายลมรำพึง..
..เสียงปลอบประโลมดั่งสายน้ำหวานสุดซึ้ง..
..ฟากฝั่งฝันยังไปไม่ถึง...เรือน้อยอย่าพึ่งท้อแท้ทางจร
**เรือน้อยล่องลอยไปหนแห่งใด...
....ขอจงอย่าหวั่นผองภัย...จงฝ่าไปอย่าได้อาทร
....เส้นทางสู่ฝัน...คืนวันมั่นนิรันดร..
....สายลมรักจะเอื้ออาทร...ให้เจ้าจรถึงฝากฝั่งฝัน ......
....ขอเป็นกำลังใจคนที่กำลังท้อแท้เหมือนพ่ายเรือวนในอ่างน้ำ....ขอยึดมั่นใน
ความดี......รู้จักให้....รุูู้จักทำเพื่อเพื่อนมนุษย์..มากกว่าการนึกถึงตัวเอง...อย่า
มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นโดยเฉพาะคนที่เขารักเรา...ส่ยเลือดเรา..แล้ว
ความดีจะนำพาชึ้งแม่ยานนางเรือชี้นำทางให้เรา...ลองฟังเพลงดูก็ได้ค่ะแล้ว
ท่านจะยิ้มได้ทั้งน้ำตา...ออลืมบอกไป...เป็นเพลงของอาจารย์ชาวาลาแต่ง..ของ
มาลีฮวนน่า..ลองฟังดู...
....สายลมรักจะเอื้ออาทร...ให้เจ้าจรถึงฝากฝั่งฝัน.....
หวัดดีพี่แก้ม...วันนี้เห็นพี่แก้มที่ประจวบนึกว่าตาฝาดสวยขึันมากเลยผอมลงด้วยเห็นอุ้มใครอยู่
สบายดีมรความสุขดีน่ะพี่แวะมาหาบ้างสิ....คิดถึงน่ะสวยขึันจริงๆ...ย้ายกลับมาแล้วเหรอกลับมาเถอะเสียดายความสามารถพี่...
เรียนคุณตน กศน. ผมขอให้พี่เขาทำหน้าที่เป็นพยาบาลต่อครับ...เพราะพี่เขาเป็นพยาบาลที่หาได้ยากในปัจจุบันนี้ที่จะมีพยาบาลดูแลเอาใจใส่คนไข้โดยองค์รวม(กาย จิต สังคม )...คิดดูขวัญใจข้าราชการที่มาปฎิบัติงานปัจจุใหม่ปี2553....ทุกคนยกตำแหน่งให้พี่เขา..โดยปกติทุกปีขวัญใจจะได้หมอ เภสัช หรือทันตฯในทุกปี..แต่ปีนี้น้องหมอเภสัชทันตฯและเจ้าหน้าที่ต่างลงคะแนนให้พี่เขาเป็นขวัญใจ...ด้วยความสามารถไม่ว่าวิชาการ..นันทนาการ...และที่สำคัฯคำพูดที่อ่อนโน้มนั่นเองครับ....
สิ่งที่ยืนยันได้...คนไข้ที่ตึกอายุรกรรมชายที่ไม่มีญาติช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เมื่อพี่เขาหายหน้าไปหลายวัน(ผมแอบถามหัวหน้าตึก
พี่หัวหน้าตึกบอกว่าน้องเขาจะกลับไปดูลูกเขาเดือนละครั้งแลกเวรไปประจวบฯ)...พี่เขากลับมาคนไข้จะส่งเสียงทักทายแต่พี่เขาเดินเข่าประตูตึก...ที่รพ.ยะลาผมอยู่มา 4 ปีผมไม่เคยเห็นพยาบาลป้อนข้าวให้คนไข้(เป็นหน้าที่น้องผู้ช่วยเหลือคนไข้)ภาพที่ผมเห็นตอนเที่ยงพี่เขาจะป้อนข้าวให้ผู้ป่วยที่ไม่มีญาติที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้....ผมขอให้กำลังใจพี่เขาทำหน้าที่พยาบาลต่อไป..เพื่อคนไข้ครับ
....สู้นะครับพี่เห็นบ้างวันพี่เขาตาบวมมาแต่ก็ยิ้มให้คนไข้ตลอด...ผมเป็นกำลังใจให้ครับ..ผมอ่านบันทึกพี่ทุกบันทึกครับ
มันแฝงด้วยแง่คิดดีๆครับ...พี่แก้ม
ใช่ หมอแก้ม คนดีมากๆใคร อยุ่ใกล้จะรู้ถึงความใส่ใจในหน้าที่การงาน อันดับ ๑ ครับ คน ตจว.คงได้แค่พูดคุยให้ กำลัง นะครับ หมอแก้ม สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ