เรียนคุณตน กศน. ผมขอให้พี่เขาทำหน้าที่เป็นพยาบาลต่อครับ...เพราะพี่เขาเป็นพยาบาลที่หาได้ยากในปัจจุบันนี้ที่จะมีพยาบาลดูแลเอาใจใส่คนไข้โดยองค์รวม(กาย จิต สังคม )...คิดดูขวัญใจข้าราชการที่มาปฎิบัติงานปัจจุใหม่ปี2553....ทุกคนยกตำแหน่งให้พี่เขา..โดยปกติทุกปีขวัญใจจะได้หมอ เภสัช หรือทันตฯในทุกปี..แต่ปีนี้น้องหมอเภสัชทันตฯและเจ้าหน้าที่ต่างลงคะแนนให้พี่เขาเป็นขวัญใจ...ด้วยความสามารถไม่ว่าวิชาการ..นันทนาการ...และที่สำคัฯคำพูดที่อ่อนโน้มนั่นเองครับ....

สิ่งที่ยืนยันได้...คนไข้ที่ตึกอายุรกรรมชายที่ไม่มีญาติช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เมื่อพี่เขาหายหน้าไปหลายวัน(ผมแอบถามหัวหน้าตึก

พี่หัวหน้าตึกบอกว่าน้องเขาจะกลับไปดูลูกเขาเดือนละครั้งแลกเวรไปประจวบฯ)...พี่เขากลับมาคนไข้จะส่งเสียงทักทายแต่พี่เขาเดินเข่าประตูตึก...ที่รพ.ยะลาผมอยู่มา 4 ปีผมไม่เคยเห็นพยาบาลป้อนข้าวให้คนไข้(เป็นหน้าที่น้องผู้ช่วยเหลือคนไข้)ภาพที่ผมเห็นตอนเที่ยงพี่เขาจะป้อนข้าวให้ผู้ป่วยที่ไม่มีญาติที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้....ผมขอให้กำลังใจพี่เขาทำหน้าที่พยาบาลต่อไป..เพื่อคนไข้ครับ

....สู้นะครับพี่เห็นบ้างวันพี่เขาตาบวมมาแต่ก็ยิ้มให้คนไข้ตลอด...ผมเป็นกำลังใจให้ครับ..ผมอ่านบันทึกพี่ทุกบันทึกครับ

มันแฝงด้วยแง่คิดดีๆครับ...พี่แก้ม