ถ้าวันนั้นฉันยอมแพ้!!!~

ตอนนี่ฉันอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่2

ฉันได้มีโอกาสไปเดินสวนสนามกับกองยุวกาชาดของโรงเรียนที่สนามกีฬาศุภชลาศัย(สนามกีฬาแห่งชาติ) ต่อหน้าพระพักตร์ของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ แต่ก่อนที่ฉันจะได้ไปถึงจุดนั้น ต้องผ่านการฝึกซ้อมในเวลาหลังเลิกเรียนหรือบางครั้งก็ในวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ การฝึกซ้อมยากมากเพราะจังหวะการเดินเป็นจังหวะช้าๆ และฉันไม่เจอมาก่อน ครูจึงให้จับกลุ่ม4คนและเดินพร้อมๆกัน แต่ฉันมีปัญหาเพราะว่าฉันฟังเสียงกลองไม่เป็นและจับจังหวะการเดินไม่ถูก จึงทำให้เดินได้ไม่ดีและไม่พร้อมเพื่อนครูเลยให้ฉันแยกมาฝึกกับครูแล้วครูก็แนะนำว่าฉันควรต้องทำยังไงบ้างถึงจะเดินได้ถูกต้องและพร้อมเพื่อน ความรู้สึกของฉันในเวลานั้นรู้สึกกดดันและยากมากๆ จนฉันคิดว่าฉันคงไม่สามารถทำได้และไม่เหมาะที่จะไปร่วมเดินกับเพื่อนๆ แต่ครูก็ฝึกฝนฉันและแนะนำให้ฉันไปซ้อมเองที่บ้านด้วย ในที่สุด ฉันก็จับจังหวะกลองและก้าวเท้าไปพร้อมๆกับเพื่อนๆได้ ฉันรู้สึกดีใจมากฉันคิดย้อนกลับไปว่าถ้าในวันนั้น ฉันขอถอนตัว ฉันคงไม่ได้ไปเดินสวนสนามต่อหน้าพระพักตร์ของพระองค์ท่านเป็นครั้งแรกในชีวิตของฉัน แม้จะเป็นเพียงแค่ไม่กี่วินาทีที่เดินผ่านแต่ฉันก็ยังจำได้ไม่เคยลืมเลย