ตั้งแต่วันแรกที่ได้เดินเข้าไปในโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ความคิดอย่างแรกคือเราจะได้มาเรียนที่นี่จริงหรอ... จนกระทั่งสอบเข้ามาได้ สำหรับฉันในตอนแรกไม่ได้มีความยินดีที่จะเข้ามาเรียนที่นี่เลย ฉันไม่มีเพื่อน ไม่มีความมั่นใจที่จะทำอะไรเลยสักอย่าง เพราะฉันมาจากโรงเรียนเก่าคนเดียว แต่พอนานไปฉันก็เริ่มมีเพื่อน... ถึงแม้ตอนนั้นจะไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่
แต่พอเวลาผ่านไป 4 ปี ตอนนี้ฉันเริ่มสนิทกับเพื่อนมากขึ้น ไปไหนก็ไปด้วยกัน แต่กว่าจะผ่านบางช่วงของการเป็นเพื่อนไปได้ บางทีก็มีการทะเลาะ หรือไม่เข้าใจกันบ้าง แต่พอฉันมีปัญหาเพื่อนๆ ก็พร้อมที่จะช่วยฉันซึ่งฉันโชคดีมากที่ได้มีเพื่อนดีดีแบบนี้ อย่างเช่น เมื่อไม่นานมานี้ฉันได้ไปเข้าค่ายกับโรงเรียน แล้วโรคกระเพาะกำเริบปวดท้อง จนร่วมทำกิจกรรมกับคนอื่นๆ ไม่ได้ ต้องขอบคุณเพื่อนทุกคนทั้งที่รู้จักหรือไม่รู้จัก เพราะตอนแรกฉันไม่กล้าเข้าไปขอยาจากครู แต่เพื่อนที่นั่งข้างๆ ก็บอกให้ไปหาครู ทั้งๆ ที่เราไม่เคยอยู่ห้องเดียวกัน ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ส่วนเพื่อนสนิทก็จะรอเวลาเดินไปไหนด้วย และจะคอยถามอาการบ่อยๆ แม้จะไม่ช่วยให้หายปวดท้อง แต่ฉันก็รู้สึกดีมากๆ
