ไหมไทยพื้นบ้าน กำลังถูกไหมโรงงานคุกคาม

ผมเป็นคนหนึ่งที่เกิดมาพร้อมกับวัฒนธรรมอีสานอย่างฝังแน่น และก็เติบโตมากับผ้าไหมเพราะตอนที่เป็นเด็กก็จะเห็นคุณยาย คุณแม่ เลี้ยงไหม ทอผ้าไหม พวกเราชอบไปเล่นใกล้ๆๆ เวลาสาวไหม เพราะจะได้กินดักแด้ โดยเฉพาะเวลากินกับส้มตำอร่อยอย่าบอกใครเชียว การเติบโตมากับวิถีชีวิตแบบนี้ทำให้ผมผูกผันกับผ้าเป็นพิเศษ ความงามของผ้า เสน่ห์ของลวดลายบนผืนผ้าวิจิตรบรรจง โดยการรังสรรค์ของช่างพื้นบ้าน ฝีมือชั้่นครู แต่ปัจจุบันนี้วิถีชีวิตเหล่านี้กำลังเลือนหาย ชาวบ้านส่วนมากไม่เลี้ยงไหม แต่จะซื้อไหมจากโรงงานแทน ซึ่งเป็นไหมสายพันธุ์ลูกผสม มาทอผ้า ทำให้การที่จะซื้อหาผ้าไหมแท้ๆๆๆๆ ดั้งเดิมนั้นยากเต็มที ผมคิดว่าที่เป็นเช่นนี้เนื่องมาจากเวลาที่มีการประกวดผ้าไหมแต่ละทีนั้น ถ้าใช้ไหมบ้านทอมักจะไม่เข้ารอบหรือเข้าตากรรมการ เพราะเขาจะบอกกับแม่ตลอดว่ามันมีปมเยอะไม่เรียบสม่ำเสมอ แต่กรรมการจะชอบผ้าไหมที่ทอจากไหมโรงงานแทน ซึ่งมันจะเรียบสม่ำเสมอ แต่ความคงทนต่างกัน ทำให้ชาวบ้านหมดกำลังใจหรือไม่ก็หันไปใช้ไหมโรงงานทอแทน เมื่อเป็นแบบนี้ผ้าไหมโรงงานจึงเข้ามาแทนที่ ผู้ซื้อจึงได้ผ้าไหมที่ทอจากไหมโรงงานแทน สิ่งที่ผมอยากจะเห็น คือ การจะให้ใครไปเป็นกรรมการตัดสิน ควรคัดสรร ให้เป็นคนที่มีความรู้เรื่องไหมอย่างแท้จริง เป็นช่างทอจริงๆๆ เพราะเขาจะรู้เลยว่าผ้าชิ้นไหนไหมจริงหรือไหมโรงงาน ลายไหนยากลายไหนง่าย ผ้าผืนไหนวิจิตรบรรจงกว่ากัน ถ้าปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไหมพื้นบ้านคงเลือนหายไปพร้อมกับวัฒธรรมการบริโภคสมัยใหม่ครับ

ผมนำตัวไหมพื้นบ้านจริงๆๆ มาให้ชมครับ

เส้นไหมพื้นบ้านครับ

เวลาทอเป็นผืนผ้าก็สวยจับใจครับ ผมตัดใส่มาทำงานทุกวัน

ให้ลูกศิษย์ใส่โชว์ด้วยครับ