วันนี้ตื่นแต่เช้าไปรวมกิจกรรมการประกอบเครื่อง.... เป็นวิทยากรว่านั่นเถอะ.... สืบเนื่องจากวันพุธที่ 23 ประมาณ บ่ายแก่ ๆ เพื่อน(ครูสุวรรณี รร.วัดเขาศรีวิชัย) โทรหาโดยแกมบังคับเล็กน้อย ให้ไปช่วยเป็นวิทยากรให้กับครู ๆ ที่เป็นศูนย์ซ่อมคอมโรงเรียนในพื้นที่เขต 2 ... เป็นเวลา 3 วัน เสาร์ อาทิตย์และจันทร์ วันพฤหัสเริ่มทำเอกสารให้ ผู้เข้าร่วม..... ถึงเวลาแล้วในวันนี้ตื่นขึ้นมาแต่เช้ายังไม่รู้เลยว่าจะพบอะไรบ้าง..... ออกจากร้านประมาณ 08.10 น. ถึงโรงแรมนิภากาเด้น 8.30 น. พอดี... ได้ไปพบกับน้อง ๆ ที่อยู่โรงเรียนที่ติดต่อช่วยเหลือกันอยู่ (ดีใจมาก ๆ เพราะไม่ใช้คนอื่นไกล) เริ่มเวลาจากท่านรองเปิดรายงานเสร็จก็พักอาหารเบรค.. เิริ่มขึ้นเวลาเวลา 10.30 น. เิริ้มฉากด้วยข้อคำถามว่า...คอมพิวเตอร์จะซ่อมให้เก่งต้องอาศัยประสบการณ์และการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ร่ายยาวมาเรื่อยด้วยเพาเวอร์พอร์ย เป็นทฤษฎีเสียส่วนใหญ่ ไม่ได้เจาะลงไปว่าคอมพิวเตอร์คืออะไร แนะนำเฉพาะเรื่องใหม่ ๆ ทำให้จบในรอบเช้า เพราะมีครูหลาย ๆ อยากประกอบคอมพิวเตอร์กัน วาดฝันจบสั่งเกตุไปหาคุณครูกลุ่มหนึ่งนั่งนึกไปเรื่อย ๆ ว่าคุณครูเขาคงเก่งทางด้านนี้แล้วเลยไม่สนใจ คงไม่รับรู้เรื่องนี้แล้วละ แต่ก็ไม่เป็นไรยังมีอีกหลายคนที่กำลังตั้งใจอยู่ นำเสนอข้อคำถามไปเรื่อย ๆ จนแล้วก็ไปจบอยู่ที่ข้อกำหนด 5 ประการในการพิจารณาซื้อหรือประกอบเครื่องคอมพิวเตอร์
เริ่มรอบใหม่ไม่ทันบ่ายโมง แบ่้งกลุ่มจัดโต๊ะเพื่อเริ่มทำกิจกรรม.....เริ่มด้วยการแนะนำอุปกรณ์ที่จะมาประกอบ เป็นอีกแล้วครับนำน่าเพื่อนๆ ทำต่อไปไม่สนใจว่าเขาเริ่มกันอย่างไรลงมือประกอบ..ประกอบ...และประกอบ...ท้ายสุดน่าจะรู้นะครับผลลัพธ์เป็นอย่างไร...
เราเป็นครู....
ไม่สนใจว่าเขาจะเริ่มต้นกันอย่างไร.....เมื่อน้ำเต็มแก้ว...มันก็เต็มแก้วอยู่เสมอ....แล้วจะนำไปสอนลูกศิษย์อย่างไรเหล่าเมื่อตัวเองไม่ย่อมที่จะเป็นน้ำครึ่งแก้ว......
