สวัสดีคับ

         วันนี้ผมมีเรื่องคับ เรื่องกับตัวเอง พยายามคิดหลายครั้งแล้ว ว่าเราจะทำอย่างไรดีถ้าทำไปอย่างนั้นแล้วมันดีหรือเปล่า เรื่องมันเกิดตั่งแต่ตอนเช้าแล้ว ทางโรงเรียนมีนโยบายให้นักเรียนแต่งกายให้เรียบร้อย ผมก็ยืนเวรตรวจความเรียบร้อยตามปกติแต่พิเศษก็คือทางโรงเรียนให้ผมออกไปเดินดูนักเรียนบริเวณตลาด ออกไปก็เจอเลยครับ มีทั้งไม่ใส่เน็กไทร์ เสื้อออกนอกกางเกง นั่งจับกลุ่มกัน เด็กหญิงกับชายนั่งเป็นคู่กัน ขับรถมอเตอร์เล่น ไม่เข้าโรงเรียน ถ้าเป็นคุณ แล้วคุณเป็นครู จะทำไงดี
         ผมก้เขาไปตักเตือนตามสิ่งที่คนเป้นครูควรทำ ผมก็เข้าไปตักเตือนนักเรียนทุกคนคับ สิ่งที่ผมได้รับจากนักเรียนเหรอคับเป้นคำพูดที่ทำให้เจ็บถึงหัวใจเลยคับ

                                                  ครูมายุ่งอะไรกับผม

                                                  ครูดูเด็กโรงเรียนอื่นมั่งสิคับ

                                                  ครูนี้มันนอกโรงเรียนนะคับ

                                                  แล้วทำไมเหรอคับครู

                                                  ครูไม่เข้าใจวัยรุ่นเลย ผมจะคุยกับแฟน

ทั้งๆที่เตือนด้วยความหวังดี ทั่งๆที่อยากจะเห้นเขาดี

เขาอาจจะยังมองไม่เห้น

เขาอาจจะยั่งไม่รู้

เขาอาจจะยังไม่เข้าใจ

เขาอาจจะขาดคนคอยเตือน

มันเป็นสิ่งที่ผมคิดและอาจมีบางสิ่งบางอย่างที่ยังทำให้เขาหลงเข้าใจผิด

                                                ผมจะทำให้เขามองเห้น

                                                ผมจะทำให้เขารับรู้

                                                ผมจะทำให้เขาเข้าใจ

                                                ผมจะคอยเตือนเขา

บางครั้งก็เหนือย บางครั้งก็ท้อ บางครั้งก็ทำไมไม่ไปทำงานอื่น สบายกว่าเยอะ ไม่เหนื่อย ไม่ต้องนั่งทำแผนการสอน ไม่ต้องตื่นแต่เช้ามาโรงเรียน ไม่ต้องคอยพูดคอยสอนให้เจ็บคอ