ในชีวิตนี้เราควรจะมีความภาคภูมิใจไว้สักเรื่องก็ดีนะค่ะ
ถึงเรื่องนั้นคนอื่นอาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องไม่น่าภาคภูมิใจก็เถอะ
และเรื่องของฉันบางคน(อาจจะหลายๆคนด้วยซำ)คิดว่ามันก็งั้นๆล่ะ
ความภาคภูมิใจของฉันมีหลายเรื่องค่ะแต่ที่ประทับใจที่สุดคือการที่ฉันเกิดมาในครอบครัวที่ดีและอบอุ่นอาจจะไม่ได้รวยแต่ก็อยู่กันอย่างมีความสุข ใช่ชีวิตแบบเรียบง่าย มีเพื่อนที่น่ารัก(มั่ง)และอยู่ในสถาบันที่น่าภาคภูมิใจ
โรงเรียนของฉันเป็นโรงเรียนหญิงล้วนของรัฐบาลที่มีชื่อว่า'โรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ'
เป็นโรงเรียนหญิงล้วนที่มีพื้นที่จำกัด(ง่ายๆเลยคือแคบนั้นล่ะค่ะ)ในโรงเรียนของฉันก็เหมือนกับโรงเรียนทั่วๆไปก็คือ'นักเรียน'ที่จะมีทั้งคนดีคนไม่ดี ฉลาดมากหรือฉลาดน้อย(ปล.ในบ้างเรื่อง)แต่กลุ่มที่ฉันมาอยู่ ฉันภูมิใจมากๆค่ะที่มาอยู่กลุ่มนี้ พวกเรามีกันหลายชีวิตและหลายความแตกต่าง บางคนชอบกิน(ได้ข่าวว่าทั้งกลุ่ม) บางคนชอบเล่นกีฬา(ถึงกับบ้า)หรือบางคนชอบอ่านหนังสือ(เด็กเรียน!!) แต่ก็อยู่ด้วยกันได้
ตอนแรกที่ฉันมาอยู่กลุ่มนี้ฉันไม่มีความอดทน เพราะตอนนั้นฉันเด็กมาก ฉันไม่สามารถรอเพื่อนเวลาพวกเขาเข้าห้องนำ รอพวกเข้ากินข้าวเพราะบ้านฉันสอนให้ทำอะไรให้เร็วๆเพื่อที่จะมีเวลาไปทำสิ่งสิ่งอื่น
แต่เมื่อเวลาผ่านไปอยู่ด้วยกันนานๆเข้าพวกเขาสามารถทำให้ฉันใจเย็นได้มากเลยค่ะ เพิ่งจะรู้ด้วยว่าหลังๆมานี้ฉันสามารถอดทนรอรถไปเป็นชั่วโมง ทั้งๆที่เมื่อก่อนครึ่งชั่วโมงก็ถึงกับคลั่ง และก็มีอีกหลายๆเรื่องค่ะที่ต้องทำใจยอมรับทั้งๆที่ชอบหรือไม่ชอบก็ตาม
มันมีทั้งข้อดีและข้อเสียในการอยู่ร่วมกันแบบมีสมาชิกเกือบ30ชีวิต ข้อดีคือพวกเรามีความสามารถที่แตกต่างจึงทำให้พวกเราสามารถแบ่งปันความคิดแชร์ความรู้เล่าอะไรแปลกๆใหม่ๆมาให้ได้ฟัง ส่วนข้อเสียคือพวกเราทะเลาะกันบ่อยมากๆค่ะเช่นเพื่อนบางคนไม่ชอบขี้หน้าเพื่อนคนนั้น บางก็ไม่พอใจในการกระทำของเพื่อนบางคนในกลุ่ม มันเป็นปัญหาที่ฉันเป็นคนกลางที่ต้องมาคอยสงบศึกเพื่อนกับเพื่อนของตัวเอง และบ่อยครั้งที่ฉันเบื่อที่จะอยู่กลุ่มนี้ คิดจะออกเพื่อไปอยู่กลุ่มอื่น แต่...จู่ๆจะออกไปทั้งที่ตัวเองมีความผูกพันอยู่กับเพื่อนในกลุ่ม มันเลยทำให้ฉันคิดถึงเรื่องตอนม.2 ฉันมีเพื่อนสนิทกันอยู่คนหนึ่งฉันกับเธอคนนั้นเราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ประถม ฉันจำมันได้ดี วันนั้นฉันเรียนพละเรามักจะเล่นบาสฯกันในท้ายคาบด้วยกัน แต่ฉันเล่นกับเธอแรงเกินไปจนเธอโกธร ฉันตามขอโทษเธอเพราะรู้ว่าตัวเองผิดแต่เธอก็ไม่ยอมพูดกับฉันสักที จนผ่านไปสักพักฉันไม่สามารถระงับความโกธรตัวเองได้ ฉันเลยพูดออกไปว่า'ถ้าคิดว่าจะไม่พูดกัน เราอย่ามาเป็นเพื่อนกันอีกเลยดีกว่า'พูดทั้งนำตาค่ะในตอนนั้น และหลังจากนั้นเราสองคนก็ไม่พูดกันอีกเลย
ฉันเสียใจในการกระทำที่ผิด มันจึงทำให้ฉันตัดสินใจที่จะเลือกไม่ทิ้งเพื่อนเพื่อที่คนคอยปรับความเข้าใจของเพื่อนที่ความคิดต่างกัน นี้ล่ะค่ะความภูมิใจที่สุดในชีวิตของฉัน
