ก่อนที่จะเขียนถึงความรู้สึกของตัวเอง ข้าพเจ้าขออนุญาตแนะนำอาจารย์ที่เป็นนักจัดการความรู้ในโลกยุคไซเบอร์ของข้าพเจ้าก่อน ท่านชื่อว่าพินิจ พันธ์ชื่น วันนี้ได้รับเกียรติมาบรรยายให้พวกเราชาว มรส. (ประกาศนียบัตร วิชาชีพครู รุ่น 11 กลุ่มที่ 1) ได้ฟังเรื่อง KM (Knowledge Management) ครั้งแรกที่เห็นอาจารย์ ข้าพเจ้าคิดในใจว่าต้องเป็นเนื้อหาล้วนๆ และต้องอยู่ในภาวะที่ต้องสำลักข้อมูลแน่ๆ ก็เลยเลือกที่จะนั่งให้ห่างจากที่อาจารย์ยืนบรรยายมาเล็กน้อย แต่ไม่เป็นอย่างที่คิดคะ สิ่งแรกที่อาจารย์ทำให้ข้าพเจ้าถึงกับอึ้ง อาจารย์ไม่ได้มีความรู้ในเรื่องที่จะมาบรรยายเพียงอย่างเดียว แต่อาจารย์มีความรู้รอบด้าน “ก่อนอื่น เจ้าหน้าที่ช่วยปรับเครื่องเสียงให้ผมก่อนครับ เพื่อไม่ให้นักศึกษาเบื่อกับน้ำเสียงของผม” พร้อมทั้งบอกทุกรายละเอียดถึงการปรับโทนเสียงของเครื่องควบคุมให้กับเจ้าหน้าที่ (คาดไม่ถึงจริงๆ คะ ว่าคนรุ่นนี้จะมีความรู้ในเรื่องอิเลกทรอนิกส์เป็นอย่างดี) หลังจากปรับเครื่องเสียงเป็นที่เรียบร้อย อาจารย์ได้เริ่มแนะนำประวัติส่วนตัวและประวัติการทำงาน นอกจากอาจารย์จะเป็นคนมีความรู้แล้ว มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าประทับใจในตัวอาจารย์ท่านนี้คือ ตอนนี้อาจารย์ได้กลับมาอยู่บ้านที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี และจะไปบรรยายให้ความรู้ในสิ่งที่ตนเองชอบเท่านั้น จากคำพูดของอาจารย์ทำให้ข้าพเจ้ากลับมานั่งคิดดูว่า จะมีอีกกี่คนที่จะเลือกทำในสิ่งที่ตัวเองมีความสุข โดยไม่หวังในทรัพย์สินเงินทอง วันนี้ดีใจคะที่ได้เป็นศิษย์อาจารย์พินิจ พันธ์ชื่น

        ต่อมาเป็นความรู้สึกของตนเองกับการที่จะมีบล็อกเป็นครั้งแรก สิ่งแรกที่เป็นคำถามอยู่ในใจของข้าพเจ้าคือ จะเอาเรื่องอะไรมาใส่ไว้ในบล็อกดี ต้องเป็นเนื้อหาที่เป็นวิชาการอย่างเดียวหรือไม่  และวิธีการทำจะยากหรือเปล่า(หวังว่าคงไม่ต้องมานั่งเขียนเว็บเองหรอกนะ) ข้าพเจ้าเชื่อว่าหลายคนคงคิดเหมือนกับข้าพเจ้า แต่วันนี้ได้ฟังการบรรยายจากอาจารย์แล้ว ข้าพเจ้ามีความชัดเจนในส่วนของความรู้ที่จะนำมาไว้ในบล็อกแห่งนี้มากขึ้น (นับว่าโชคดี ที่อาจารย์ยกตัวอย่างให้ดูอย่างละเอียด) และท้ายสุดข้าพเจ้าเชื่อว่า ข้าพเจ้าคงได้รับความรู้จากโลกไซเบอร์แห่งนี้เหมือนกับอาจารย์ของข้าพเจ้า