ความคิดอย่างหนึ่งที่ควรฝึกฝนให้เกิดขึ้นเป็นประจำ คือ ความคดว่าพอ”
คิดให้รู้จักพอ” ผู้ที่รู้จักพอจะเป็นผู้ที่มีความสบายใจ ส่วนคนที่ไม่รู้จักพอจะเป็นผู้
ที่เร่าร้อนแสวงหาไม่หยุดยั้ง ความไม่รู้จักพอมีอยู่ได้แม้ในผู้ที่เป็นใหญ่เป็นโตมั่งมี
มหาศาล และความรู้จักพอนั้นก็มีได้แม้กระทั้งในคนที่ยากจนต่ำต้อย ก็เพราะว่า
ความพอเป็นเรื่องของใจที่ไม่เกี่ยวกับฐานะภายนอก คนร่ำรวยมั่งคั่งที่ไม่รู้จักพอ
ก็เหมือนกันยากจนอยู่ตลอดเวลา เพราะเขายังแสวงหาอยู่ร่ำไป ส่วนคนที่รู้จักพอ
เขานั่นแหละคือคนที่มั่งมีเพราะเขาเป็นอยู่อย่างพอเพียงไม่ดิ้นรนแสวงหา
การยกระดับฐานะจากยากจนให้มั่งมีมหาศาลนั้นทำได้ไม่ง่ายเลยบางคน
ต้องดิ้นรนจนตลอดชีวิตนี้ก็ยังอาจกระทำไม่สำเร็จ แต่การยกระดับใจให้มั่งมีนั้น
เราทำกันได้ทุกคนหากมีความมุ่งมั่นทำจริง
คนรู้จักพอไม่ใช่คนเกียจคร้าน และคนเกียจคร้านก็ไม่ชาคนรู้จักพอ ควร
ทำความเข้าใจในเรื่องนี้ให้ถูกต้องแล้วอบรมตนเองให้ไม่เป็นคนเกียจคร้าน แต่ให้
เป็นคนรู้จักพอ
ตามไปนะครับ
Putarapon Ratanapa “เด็กบ้านนอก
ภาพนี้มอบให้น้องชายค่ะ
