ความพยาพยามอยู่ที่ไหน... ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ;)

ความสำเร็จของฉัน :)

                 

                   เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตอนฉันอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง ตอนม.2 นั้น   เกรดของฉันแย่มาก ทำให้ฉันถูกว่ากล่าวตักเตือนจากพ่อแม่ ว่าไม่สนใจเรียน ว่าเกรดลดน้อยลงกว่าตอนม.1 เหตุการณ์นั้นทำให้ฉันเสียใจและน้อยใจอย่างมาก ตอนนั้นฉันอยากคิดที่จะประชดพ่อแม่โดยการไม่เรียนไปเลย เป็นเด็กเกเรไปเลย แต่เมื่อเวลาผ่านไปซักครู่ฉันก็คิดได้ว่าประชดไปแล้วได้อะไร ได้ก็ได้กับเรา ความคิดนั้นก็เป็นเพียงความคิดชั่ววูบ  เป็นเพียงอารมณ์แค่ตอนรู้สึกโกรธเท่านั้น พอเราสงบสติอารมณ์ได้ ก็คิดได้...หลังจากนั้นฉันก็มีแรงผลักดันให้ฉันคิดที่จะเรียนให้ดีขึ้นกว่าเดิม ทำให้พ่อแม่ได้เห็นว่าเราไม่ได้เป็นเด็กไม่ดี เราก็ตั้งใจสนใจเรียน จะทำให้พ่อแม่ได้ภูมิใจในตัวเราเรื่องเกรดเรียน :)          ตอนม.3 นั้นฉันตั้งใจเรียนมาก พยามนึกถึงหน้าพ่อแม่อยู่ตลอดเวลา ว่าเราต้องทำได้!

จนสุดท้ายถึงวันเกรดออก ฉันเปิดดูอย่างลังเลใจ แต่เราก็มั่นใจว่าเราทำเต็มที่แล้ว

ผลปรากฎออกมาว่า เกรดของฉันดีขึ้นอย่างมาก ทั้งเกรดรวมแล้วก็เกรดวิชาคณิตศาสตร์ที่เมื่อตอนม.2 ฉันเกรดตกมาก เกรดม.3 นี้ทำให้ฉันภาคภูมิใจมากถึงมากที่สุด :-D


เมื่อเอากลับไปให้พ่อแม่ดู พ่อกับแม่ก็พูดชมฉัน ให้กำลังใจเราต่อไป ซึ่งมันต่างจากเมื่อปีที่แล้วมาก ความสำเร็จของฉันจึงเป็นเกรดของชั้นมัธยมศึกษาปีที่3 นี่เอง :))))