การสอนเด็กไม่ใช่เรื่องยาก...แค่เราเข้าใจในตัวเขาเราก็จะสอนเขาได้ไม่ยาก
เราได้มีโอกาสไปสอนเด็กเล็กๆอายุก็ประมาณ 4-10 ขวบ โดยที่อาของเราเป็นอาจารย์สอน

ศิลปะ อาเลยให้เราไปลองสอนเด็กๆดู โดยเเลกกับเงินเดือนที่ไม่มากแต่ก็ได้ประสบการณ์

หลายอย่างเลยทีเดียว ครั้งแรกที่ไปสอนตอนนั้นตื่นเต้นมากแบบว่าไม่กล้าพูดกับเด็ก

คนไหนเลย แล้วช่วงนั้นก็ยังไม่ค่อยมีทักษะด้านศิลปะเท่าไหร่ ก็เลยทำอะไรหลายๆอย่าง

ผิดไปบ้าง พอครั้งที่สองเราก็เริ่มคุ้นกับเด็กๆขึ้นมาบ้างแล้วก็เริ่มพูดคุยกับเด็กๆขึ้นมาบ้าง

พอมาระยะหลังเราก็เริ่มสังเกตุการสอนของอาที่สอนเด็กๆก็แอบลักจำเอาว่าอามีวิธีพูด

กับเด็กๆอย่างไร สอนเด็กๆอย่างไร คุมเด็กๆอย่างๆไร โดยที่เราก็คุมเด็กไม่ค่อยอยู่หรอก

ถ้าจะคุมได้จริงๆคือเด็กที่อายุประมาณ 7 ขวบขึ้นไป แต่บางคนก็ไม่ค่อยฟัง ตอนนั้นจึงเข้า

ใจอาจารย์ที่สอนเราที่โรงเรียน "ท่านก็คงเหนื่อยเนอะเวลาที่พูดแล้วเด็กไม่ฟังท่าน ท่าน

จะรู้สึกยังไง" ครั้งแรกที่ไปสอนแล้วเด็กไม่ฟังพูดตามตรงตอนนั้นเราท้อมาก ท้อจนไม่

อยากไปสอน แต่ก็คิดว่าเด็กๆน่ารักแค่ไหน แค่คิดได้เราก็ยิ้มเเล้ว เด็กบางคนน่ารักมาก

ในความคิดของเรา เขาออกจะเป็นเด็กที่สมาธิสั้นอยู่นิดนึง อายุตอนนั้นพึ่งจะ 3 ขวบ

กว่าๆ เด็กเล็กๆที่อายุยังไม่ถึง 5 ขวบจะมีสมาธิแค่ชั่วโมงกว่าๆแค่นั้น ยิ่งน้องคนนี้เป็น

เด็กสมาธิสั้นแล้ว ความดื้อจะมากกว่าเด็กในวัยเดียวกัน และสมาธิน้อยมาก แต่น้องเขามี

ความพยายามในการวาดรูปมากแม้จะงอแงไปหน่อยก็เถอะ ตอนนี้น้องเขสก็ 4 ขวบแล้ว

ละ น้องก็ยังเรียนศิลปะอยู่ การที่เราได้ไปสอนเด็กๆทำให้เราได้เรียนรู้ว่าเด็กๆมีความคิด

จินตนาการอย่างไร ถึงแม้สิ่งที่เค้าคิดจะไม่เหมือนคนอื่น แต่นั้นคือการผึกความคิดของ

พวกเขา ถ้ามีโอกาสเเละเรามีทุนเราก็อยากไปสอนเด็กๆที่ด้อยโอกาสไม่มีโอกาสได้

วาดรูประบายสี ให้เขาได้ฝึกความคิดของเขา เราก็หวังว่ามันต้องมีสักวัน...