การเอาชนะใจตัวเองเป็นเรื่องที่ยากพอสมควร แต่..... ใช่ว่าจะทำไม่ได้

  หลังจากที่ผม ทำความรู้จัก กับจักรยานมาได้ระยะหนึ่ง ผมก็มีความหวังส่วนตัวอยู่ 2 อย่าง คือ

1. ขึ้นเขาที่สูงที่สุดในประเทศไทย 

2. ปั่นระยะไกล ไปหาเพื่อนที่ชุมพร

  และในช่วงนี้เอง มีน้อง ๆ มาร่วม วงปั่นกับผมด้วย อีก 3 ท่าน  ผม ซึ่งมีความอยากจะทำ ทั้ง 2 ข้อ นั้นอยู่แล้ว  ประจวบเหมาะกับ งานเทศการขึ้นดอยอินฯ พอดี  และเรา ก็ ว่างงานกันทั้งหมด จึงมีคำถามในทีมว่า เลือกจะไปไหน .. น้องทั้ง 3 เลือกขึ้นดอยอิน ด้วยเหตุผลที่ว่า ยังไม่เคยไปกัน และ หน้าหนาว มันต้องภาคเหนือ

  ตกลงกันได้แล้ว พวกเราเริ่ม ซ้อม เก็บพลังกาย  พลังใจ  ความมุ่งมั่น ร้านอร่อย ๆ ไว้ในสมองและ สองขา  .... ได้เวลา เดินทาง ...

วันที่ 12 กุมภาพันธ์ ออกเดินทางกันช่วงสายมากแล้ว ....... ไหน ๆ ก็ปั่นจักรยานกันแล้ว ประหยัดพลังงานกันแล้ว  ประหยัดเงินด้วยอีกหน่อยจะเป็นไร  .....เราเลือก เดินทางโดยรถไฟชั้น 3  จากราชบุรี-บางกอกน้อย  เป็นรถไฟฟรีครับ ค่าสัมภาระ (จักรยาน 90 บาท แพงกว่าค่าคนนั่งอีก เหอ ๆ )  แล้วก็ปั่นไปเตรียมตัวที่บ้านน้องชาย แถว ๆ หลักสี่  ก่อนต่อรถไฟ  หลักสี่ - เชียงใหม่ ชั้น 3 ฟรี  ค่าระวางจักยาน 90 บาท/คัน   ครับ

   

กวว่าจะได้ออกจากสถานีหลักสี่  รถไฟตกเวลา 2 ชั่วโมงนานมาก ๆ แต่ก็ถึงเชียงใหม่ตามเวลานิด ๆ  ครับ ออกจากสถานี ก็ไปบ้านพักเราเลย ฟรีอีกแหละ ก็พี่ที่เคยร่วมงานกับผมอะนะ เหนื่อย และหนาวมาก ๆ  กับรถไฟชั้น 3 เฮ้อ....... แก่เสียแล้วเรา อิอิ

  

พักผ่อนได้ที่แล้ว  ไปครับ  เราจะขึ้นดอยสุเทพกันก่อน เป็นการซ้อมก่อน และก็ไปพบเพื่อนเสือ ดอยสุเทพ กันบนจุดชมวิวเพื่อสอบถามเส้นทาง และฯลฯ

  

แหมม น้อง ๆ   แรงดี ขอต่อไปพระตำหนักฯ  อะก็ไปครับ แต่ผม เริ่มแย่แล้วซิ เลยลงมากินไก่ เจ้าอร่อย หน้าพระธาตุดอยสุเทพครับ และค่อยลงมาชมเมืองเชียงใหม่ สไตร์ปั่น ๆ กันซักหน่อย

  เช้าที่ 13 กุมภาฯ เราไม่รีบมาก จาก ตัวเมืองเชียงใหม่ - จอมทอง ก็ราว ๆ  70 โล  กินข้าวซอย ฟ้าฮ่าม เจ้าอร่อย  กันก่อนค่อยปั่นไปเรื่อย ๆ  แค่ 70โล เหดียวก็ถึง

  

  

 ถึงจอมทองก็พบกับ บรรยากาศที่........   

 เฮ้ย......... พวกเราทั้งนั้นเลย  ครับถูกต้อง  ทั้งเมืองจอมทองในคืนนั้น มีแต่ชาวจักรยาน เต็มไปหมด  บ้างก็เคยคุยกันในเวป  บ้างก็เคยซื้อขายกัน  บ้างก็ขับรถแซงพวกผมมาถึงก่อน บ้างก็เป็นคนที่เราอยากรู้จักมานาน เป็นบรรยากาศที่สนุกมาก ๆ  ครับ  แต่เสียดายมาถึงมืดไปนิด เลยไม่ได้เข้าไหว้พระธาตุจอมทองเลย

 

รุ่งเช้าที่ 14 กุมภาฯ   .....  ตื่นเต้นมาก  ผมอยากขึ้นมานานเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  และยิ่งเมื่อวานได้ทราบข้อมูลบางอย่างจาก เสือดอยสุเทพ ว่าขึ้นจากจอมทอง 50 กิโล และในช่วง 16 กิโล สุดท้ายว่า โหดเพียงใด ยิ่งอยากลอง อยากถึง  อยากรู้ มากเข้าไปอีก รีบเช็คลมยาง  ระบบเกียร์  อาหารการกินก่อนขึ้น และระหว่างทาง

 

  เช้านี้นับได้ 400 กว่าคัน  และอีก 200 กว่าคันที่จุดพัก30กิโล ก่อนถึงยอด 16 กิโลเมตร อากาศดี   บรรยากาศดี   และการเตรียมตัวดี มั๊ง (ไม่ค่อยได้นอน คิดเลขทั้งคืน อิอิ)   เริ่มปล่อยตัวกันตอน 7 โมงนิด ๆ   ด้วยความที่พวกเราไม่ได้หวัง รางวัล อะไรก็ ถ่ายรูปไปเรื่อย  กว่าจะได้ออกตัวก็เกือบสุดท้าย เส้นทางสวยมาก ถนนเรียบ  สัมผัสธรรมชาติอย่างใกล้ชิดสุด ๆ  ฮืม....... ใช้ความเร็วที่ 30-32 ได้สบาย ๆ ตามกลุ่มใหญ่

................................  และแล้ว ด้วยความที่น้ำหนักเยอะ กว่าน้อง ๆ ถึง 20 กิโลกรัม แรงดึงดูดจากผิวโลกเลยดึงผมไม่ยอมให้ขึ้นง่าย ๆ  ทำให้ผม ....ถูกทิ้งครับ  ปั่นอยู่คนเดียว  แต่ไม่เป็นไร  ค่อย ๆ ไปเหดียวก็ถึง

  

   พักบ้าง  คุยกับเพื่อนร่วมทางบ้าง  หลับบ้าง(หลับจริง ๆ ครับ) เข็นบ้าง  ยังไงก็ได้ ใช้แรงขาเท่านั้น ถึงจุดแวะ ก่อนขึ้นดอยอินฯ 16 โล ผ่านมา 30 โลนิด ๆ  โหดมาก ๆ มีป้ายทางชันที่เป็นรถบรรทุก ก็แล้ว  ยังมีป้ายซ้ำอีกว่า "ทางชัน 3 กิโลเมตร"  โห.... ที่ผ่านมามันก็ชันอยู่แล้วนะ เฮ้อ........ กว่าจะถึงพระธาตุ บางช่วง ใช้เวลา กิโล  ละ 1 ชั่วโมงเลยทีเดียว สำหรับผม  ..... ระหว่างนั้น ท้อมาก  หลาย ๆ ท่านขึ้นรถเซอร์วิส กันแล้ว  คือถ้าขึ้นรถ จะไม่ได้ประกาศฯ  ....  เรื่องอะไรหล่ะมาแล้ว ทั้งที เอาให้ได้ดิ  คิดได้ดังนั้นก็ ปั่นต่อครับ ผมใช้เวลาไป 6ชั่วโมง  น้อง ๆ ใช้ไป 5 ชั่วโมง  กลุ่มที่ถึงก่อนใช้เวลา ราว ๆ  3 ชั่วโมง ครับ

  

   ขาลง บางท่านก็อยากจะ ใส่รถเซอร์วิสลง  แต่ เสียงข้างมากตอบว่า "ที่ขึ้นมาเนี่ย เพราะจะลง เรื่องไรจะไม่สัมผ้สความมันขาลงกันแบบยาว ๆ "   ครับเราทั้งหมด ปั่นลง   เอ้ย ...  เรียกว่าปั่นคงไม่ได้เพราะปล่อยไหล ลง ยาว ๆ กว่า 30 กิโลเมตร  สนุกมาก ๆ  ลงกันเป็นชั่วโมง กับความเร็วสูงสุด 82ก.ม. / ช.ม.  ไม่แน่ใจว่าจะมีเขาลูกไหนที่สามารถลงได้ยาว  และนานเท่านี้อีกแล้ว

 

ลงจากดอยอิน ไม่รอช้า  ตัดสินใจปั่นเข้าเมืองเชียงใหม่เลย โหดมาก ๆ   ในวันนั้น พวกเรา ปั่นจักรยานกัน ระยะทาง 180 กิโลเมตร ครับถึงตัวเชียงใหม่ เกือบ 3 ทุ่ม  หนักพอสมควรและหลับเป็นตาย แต่ก็ เป็นความภูมิใจเล็ก ๆ  ที่เราก็ทำได้นะ ผ่านกันทุกคน  ก่อนกลับก็  ข้าวซอยซักมื้อ และก็รถไฟเช่นเดิมครับ

 

การเดินทางครั้งนี้ ใช้เวลาไม่นาน  แต่ได้อะไรมากมายจริง ๆ   ได้มิตรภาพใหม่ ๆ  ได้รู้ว่า ลุงคำแกอายุ 80 แล้ว แกยังขี่จักรยานขึ้นดอยอินฯ ได้อย่างสบาย ๆ   ได้เอาชนะใจตัวเอง  ....  ท้อไม๊  ท้อครับ อยาก ลงก่อนหลายครั้ง อยากขึ้นรถเซอร์วิสก็หลายครั้ง  แต่จะยอมได้ไง หล่ะมาแล้ว เอาให้ถึง  และกิจกรรมครั้งนี้ บอกได้เลยว่า หนักที่สุดตั้งแต่ เล่นอะไรแผลง ๆ มา ครับ หนัก สนุก ได้เพื่อน ได้ความคิด แนวคิดใหม่ ๆ  ได้กำลังใจที่ดีจากเพื่อนเสือที่พักคุยระหว่างทาง 

    ที่สำคัญ  ....  น้ำใจครับ ผมเห็นน้ำใจมีอยู่ตลอดเส้นทางเต็มไปหมด มากมายจริง ๆ   ใครก็ไม่รู้ "น้องแวะกินน้ำกับพวกพี่ก่อน"  "น้อง ๆ เอาส้มไม๊"  "พี่หนูมีหมูปิ้ง แบ่งกับทีมหนูก็ได้"  และตามรายทางยังมีน้ำใจอยู่อีก มากมายจริง ๆ

 ถ้าเป็นไปได้ จะไปทุกปี  แต่ปีนี้ พลาดครับ  ส่งน้องชายไปแทน คราวนี้เค้าใช้เวลาไป 3 ชั่วโมงนิด ๆ   ลำดับที่ 54 แข็งแรงมากจริง ๆ ครับ  ผมถ้าได้ไปก็อยากเจอเพื่อน ๆ  ทุกปี  อยากเห็น ลุงคำ ขึ้น ทุก ๆ ปี  และอยากเห็นน้ำใจ เช่นนี้ ทุก ๆ ปี  ไม่เฉพาะ ชาวจักรยาน แต่อยากเห็นทุก ๆ ที่  ทุก ๆคน  ครับ   .............  ขอบคุณ  ครับ