เสียงเข้าสายหมายมุ่งมอบตอบตรงกัน...

ไม่อยู่แล้ว

 

แรกเห็นกันพลันผูกคิดจิตจดจำ

คมคิดคำนำแนะแนวแล้วเสนอ

อยู่ถิ่นฐานบ้านชานเมืองมุ่งมาเจอ

ฉันและเธอเพ้อพร่ำพรอดตลอดมา

 

ยังจำมั่นเมื่อหมายมุ่งปรุงเปลี่ยนแปลง

เธอชี้แจงแจ้งวจีดีหนักหนา

เคยอยู่กันฉันท์มิ่งมิตรติดต้องตา

ก่อนจะลากายาใจให้คำนึง

 

แว่ววอนว่าว่างเว้นวรรควุ่นวายวิ่ง

จงแจ้งจริงใจเจ้าจำนำคิดถึง

ยังเยื่อใยในใจนั้นเฝ้ารำพึง

สองเราจึงห่างเพียงกายใจถึงกัน

 

การเดินทางห่างเหินไปในวันวาน

ก่อเกิดกาลเปลี่ยนแปลงไปในเธอฉัน

เสียงเข้าสายหมายมุ่งมอบตอบตรงกัน

ตกใจพลันว่าเธอลาโลกแล้ว..เอย.