เวลาที่เราอ่อนล้า ท้องทุ่งนาไม่เคยทิ้งเรา มีแต่เราที่ทิ้งท้องทุ่งนามา...

ใครเป็นลูกชาวนาบ้างยกมือขึ้น

 

ทุ่งนา

 

             ผมเป็นลูกชาวนาโดยกำเนิด   เกิดมาสมัยเด็กๆอยู่กับท้องไร่ ท้องนามาตั้งแต่เด็กๆ ตอนสมัยผมเด็กๆ บรรยากาศท้องทุ่งจะเป็นอะไรที่เราอาจจะดูเบื่อหน่าย เพราะเกิดมาก็เจอแล้ว ออกจะเบื่อด้วยซ้ำที่ต้องสลับเวรกันไปเลี้ยงควาย หรือกู้ลอบที่ไปดักปลา เอามาต้มกิน หรือต้องดำนากลางแดดเปรี้ยงๆ ฝนตกต้องหนีเข้ากระท่อม ต้องตื่นแต่เช้า กว่าจะกลับก็พลบค่ำ หน้าร้อนวันเสาร์อาทิตย์ก็ต้องไปเลี้ยงควาย เอาควายไปกินน้ำที่สระใหญ่    นั่นคือความคิดตอนเด็กๆ  

  ทุ่งนา1

                จวบจนเมื่อเราจากท้องทุ่งนา เข้ามาเมืองหลวง หลายปีเข้า เข้างานแปดโมงเช้า ถ้าทำโอที อย่างน้อย ก็สองทุ่ม จะกลับบ้านทีต้องเขียนใบลา ทำให้เมื่อเวลาที่เราได้กลับบ้านเกิด ช่วงหน้าเทศกาลต่างๆ มันจะทำให้หวลนึกถึงอดีตวันวาน ที่ปัจจุบันไม่ค่อยมีหลงเหลือให้เห็นแล้ว   แต่เรากลับโหยหาสิ่งที่เราเคยเบื่อหน่ายสมัยเด็กๆ ภาพท้องทุ่งนาสีเขียว นกเอี้ยงเลี้ยงควายเฒ่า ทำไมมันถึงทำให้เรามีความสุขอย่างนี้น้า..   

 
ทุ่งนา3

     

      นี่แหละครับคือสัจธรรมของชีวิต เหรียญมีสองด้านเสมอ

ที่ผมเขียนบทความนี้ขึ้นมาก็เพียงเพื่อว่า เวลาที่เราอ่อนล้า ท้องทุ่งนาไม่เคยทิ้งเรา มีแต่เราที่ทิ้งท้องทุ่งนามา...

 
ทุ่งนา 4


อ่านแล้วคิดถึงบ้านบ้างมั้ยครับ ...

Peter P