สำหรับการบันทึกในครั้งนี้ ถือเป็นบันทึกครั้งแรกในเว็ปไซค์แห่งนี้
และการเรียนวิชา fam1 นี้ ทำให้ได้รู้จักคำว่าลงชุมชน คือการที่เราได้ลงไปสัมผัส ไป
เรียนรู้ๆกับชุมชนจิงๆ และการลงครั้งนี้ทำให้ได้เจอ ป้าคนนึง เป็นเนื้องอกในสมองต้อง
ผ่าตัดเอาออก ส่งผลให้ป้าต้องตาบอดและสติไม่ค่อยดี โดยที่ป้าต้องอยู่บ้านคนเดียว
ซึ่งหากมองกลับไปนั้น คนที่ไม่มีความรู้ไม่มีสิทธิ์เลือกทางเดินชีวิตที่สดใสของเค้าได้
เลย ก่อนการผ่าตัดเค้ารู้ถึงผลกระทบหรือไม่ รู้หรือไม่ว่าผิดพลาดที่ต้นกำเนิดหรือผิด
พลาดที่ใด ในตอนนี้เรายังเป็น นศ.พยาบาล ซึ่งก็ทำได้แค่เพียงระวังทุกอย่างที่กระทำ
ต่อผู้ที่มารับการบริการหากมีอะไรผิดพลาดไปไม่ใช่แค่ผลกระทบเล็กๆน้อยแต่มันหมาย
ถึงชีวิตทั้งชีวิตที่เค้าไม่ได้ทำผิดอะไร..การลงชุมชนได้ทั้งแง่คิด ประสบการณ์ อะไร
ต่างๆๆ ถึงไม่มากมาย แต่ก้อมีพอที่จะเล่าแชร์ประสบการณ์ให้เพื่อนๆได้อ่านได้..ไว้อา
ทิตย์หน้าไว้มาอ่านต่อนะจ๊ะ..^^
.....เฟริน....
เฟรินจ๋า แรกๆๆเขียนซะเศร้าน้ำตาคลอเบ้าเลยนะ
ส่วนตอนท้าย ให้แง่คิดดี อนาคตเขียนหนังสือขายท่าจะรุ่งนะ .....ๆๆๆจุ๊บๆๆๆ
ดี เฟิน
อย่างที่เฟินพูดชีวิตคนสำคัญที่สุด แต่เราก็ทำดีที่สุดแล้ว และพยายามช่วยเต็มที่
ฮือๆๆๆ เศร้าจังทำไมการเกิดมาเป็นคนทำไมถึงได้เศร้าอย่างนี้ แต่ไม่เป็นไรนะน้องเฟินยังไงเราเชื่อว่าเธอจะต้องช่วยเขาได้นะจ๊ะ
สู้ๆๆๆๆ
ดีพี่สาว>>> ความจริงน่าสงสารเค้ามากเลยเน้อ วันนั้นพอเค้ารู้ว่าป็นพวกเราก็ขอโทษใหญ่เลย ความจริงแค่เอาเนื้องอกออกก็ไม่น่าจะถึงขั้นตาบอดปรือผิดปกติเน้อ สงสารลูกเค้าด้วยยังไงถ้าเรายังอยู่ที่นั้นเราก็ต้องช่วยเค้าให้เค้ารู้ว่าชีวิตเคายังมีค่ามาก
สู้ๆๆๆๆๆจร้านูน่า>>>>มักเน่
เฟิร์นพูดถูกนะ การที่เราตัดสินใจเลือกเข้ามาอยู่ในวิชาชีพนี้เเล้ว เราก็ต้องทำหน้าที่อย่างดีที่สุดเพื่อประโยชน์ของผู้รับบริการ >>น่าสงสารป้าคนนั้นมากๆเลย