3กำ10

    เช้าวันอาทิตย์วันหยุดหนึ่งวันที่เรียกได้ว่าเป็นวันหยุดจริงๆ ไปตลาดโพธิ์ชัย ขณะเดินกลับเห็นยายแก่ๆคนนึงนั่งขายผักบุ้ง ผักบุ้งแกคงเก็บที่มันเกิดตามธรรมชาติ มีวางขายอยู่5-6 กำ สีสันไม่สวยงามน่ากิน ฉันเดินผ่านไปพร้อมนึกสงสารคนแก่ที่มานั่งขายผักที่ไม่มีมูลค่ามากมายอะไร....

  แล้วฉันก็เดินกลับมาหายาย

   ถามว่า "ยายขายยังไง" 

  " 3 กำ 10"  ยายตอบ

   ฉันบอกว่า เอากำนึงนะยายพร้อมยื่นเงินให้ 10 บาท ยายงงว่าทำไมไม่เอา3กำ ฉันจึงบอกยายว่า หนูเอาเท่านี้แหละยายเดี๋ยวกินไม่หมด ฉันเดินจากไปทิ้งความงงไว้ให้ยายคิดเล่นๆ

 

  ด้วยนึกสงสารคนแก่ที่ต้องมานั่งทำมาหากิน คงเพราะความยากจนจึงต้องดิ้นรนดูแลตนเอง  หรือ...

   เบื้องหลังชีวิตของยายจะเป็นยังไงน๊อ(คิดไกลเกินไปไหมเนี่ย)

   นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันทำอย่างนี้ ไม่ว่าจะขายพวงมาลัย จะขายผัก ฉันก็จะอุดหนุนทุกครั้งแม้ว่าจะไม่ได้ต้องการสินค้านั้นเลยก็ตาม เห็นคนแก่แล้วมักคิดถึงแม่ทุกครั้ง แม่ก็เคยลำบากแบบนี้แหละตอนที่มีชีวิตอยู่ก็พวกแม่ค้ามีแต่เอาเปรียบ จะมีซักกี่คนที่เห็นใจ 

   กลับบ้าน..ฉันลวกผักบุ้งปลอดสารพิษของยายจิ้มน้ำพริก ก็อร่อยดีนะ

   กินแล้วก็อดนึกถึงคนขายไม่ได้

   ยายยังทำมาหากินแต่..มีหลายคนไม่ยอมลงแรงเลย

 

    เรื่องเล่าวันนี้อาจไม่มีอะไรมากมายเพียงแต่ว่า ภาพของยายมันติดอยู่ในใจฉันจึงอยากบันทึกไว้...เท่านั้น