การปฏิบัติธรรมสำคัญอยู่ที่ “การปฏิบัติ”
การปฏิบัติภาษาทางธรรมเรียกว่า “กรรม” หรือ “การกระทำ”
ดังนั้นการปฏิบัติธรรมจึงมีความหมายง่าย ๆ คือ การกระทำตามธรรม
ธรรมะไม่ว่าจะเป็นศีล วัตร หรือข้อปฏิบัติใด ๆ ก็มีคุณประโยชน์ตามนัยแห่งข้อปฏิบัตินั้น
การปฏิบัติธรรมจะทำให้เกิดคุณค่า “ต้องทำ” ฟังเฉย ๆ ไม่ถึงธรรม ฟังมากวิตกมาก รู้มากวิจารณ์มาก รู้มากก็วุ่นมาก ปวดหัว ปวดใจ...
วัยเด็กเปรียบได้ดั่งไม้อ่อน ไม้อ่อนดัดง่าย ไม้แก่ดัดยาก
เด็ก ๆ อัตตาตัวตนน้อย ทิฏฐิมานะไม่มาก ดังนั้นต้องทุบ ต้อบตีตั้งแต่เด็ก ๆ เพราะคนแก่รู้มาก เก่งมาก อัตตาตัวตนมาก ทิฏฐิมานะเยอะ
คนแก่รู้แต่ไม่ทำ บอกว่าไปวัดเพื่อปฏิบัติธรรมก็กลายเป็นไปวัดเพื่อดูคนอื่นเขาทำแล้วนำมาพูดอย่างโน้น อย่างนี้ รู้ไปทุกเรื่องแต่ไม่ทำ ไม่เคยทำ “ไม่ถึงธรรม...”
เรื่องธรรม ใครทำ ใครได้ ไม่ทำ ไม่ได้ “ธรรม..”
เด็กวันนี้คือผู้ใหญ่ในวันหน้า
เด็กดี ผู้ใหญ่ดี เด็กมีอัตตาตัวตนน้อยจะรู้มาก เก่งมาก เพราะรับความรู้จากบุคคลต่าง ๆ ได้มาก เปรียบเสมือนกับทะเลที่เป็นราชาแห่งแม่น้ำทั้งปวง
ทะเลเป็นราชาแห่งแม่น้ำทั้งปวงได้ ก็เพราะทำตนให้ต่ำอยู่เสมอ
น้ำนั้นย่อมไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำฉันใด ความรู้ต่าง ๆ มากหลายย่อมไหลเลื่อนไปสู่ผู้ที่ต่ำด้วยอัตตา ตัวตน ทิฏฐิมานะเสมอ ๆ
ธรรมะสี่ประการคือ อายุ วรรณะ สุขะ พละ ย่อมเจริญแก่ผู้มีปรกติกราบไหว้ และอ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่เป็นนิจ...
