ผู้ป่วยหญิงสุภาพสตรี เดินเข้ามาอย่างแช่มชื่น..วางผลตรวจเลือดครั้งก่อน กับครั้งปัจจุบัน วางกับโต๊ะ " ดูผลแล้วอย่า ตกใจนะคะ" เธอยิ้มกว้าง..
เมื่อหยิบผลมาดู จึงพบว่าผลไขมันในเลือดลดลงอย่างมาก ด้วยการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมอย่างเคร่งครัด
"คะ" ว่าแล้ว ฉันก็กลับไปหยิบใบ EKG หันมาพูดกับนักศึกษาแพทย์ปี 4 ชี้ให้ดูตัว PVC (premature ventricular contraction) เล่าว่า ผู้ป่วย complain เรื่อง"ใจกระตุก" จับชีพจรดูก็พบว่ามี drop beat จริงๆ จึีงส่ง EKG ซึ่งเมื่อออกมาแบบนานๆ เจอตัวนึง ก็ไม่เป็นอันตราย เพียงแนะนำให้ลดการดื่มคาเฟอีน พักผ่อนให้เพียงพอ..บลาๆๆ
"หมอต้องชมหน่อยนะคะเนี่ย" เธอยังไม่ยอมแพ้ พร้อมกับชี้ให้ดูผลไขมันในเลือด...
ย้อนมอง สิ่งที่เกิดขึ้น..
เมื่อวานนี้ ที่ได้รับมอบหมายให้จัดการปรับปรุงเวบไซต์ของหน่วยงาน ฉันรู้สึกหนักใจเพราะทำจากที่บ้านไม่ได้ แต่ก็รู้สึกท้าทาย และไปที่ทำงานแต่เช้า ลงมือทำเวบไซต์หน้าแรกอย่างสุดฝีมือ ก่อนออก OPD และมาทำต่อในช่วงพักเที่ยง...
"ใกล้เสร็จแล้ว.".เรียกใครต่อใครมาดู ถามว่าต้องการให้เพิ่มอะไรไหม
...ให้ตายสิ..คำติสักคำ ยังดีกว่าปฎิกิริยาแบบ "ใครสนหละ"..
บางที ฉันก็อาจเคย "ใครสนหละ" กับคนอื่นมาบ้าง..และฉันก็ได้เรียนรู้ว่า..การเพิกเฉยต่อความพยายามของผู้อื่น..เป็นสิ่งโหดร้ายอย่างหนึ่งที่มนุษย์จะกระทำต่อกันได้
ฉันปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง และเดินจากมาอย่างเงียบๆ
วันพรุ่งนี้จะ upload หน้าเพจใหม่..แต่คงอีก 3 เดือนถึงจะมีใครสังเกตความเปลี่ยนแปลง..กระมัง
ให้กำลังใจนะคะ just looking and watching and let it go ค่ะ..
ขอบคุณคะ อาจารย์ ขอบคุณคะพี่เกด ที่เตือนสติให้กลับมา
รู้สึกตัว เองยังต้องฝึกอีกมาก เรื่องการปรับตัวเข้ากับ "วัด(ความ)ทนทำ" องค์กรบางอย่างคะ
อย่าง ไรทั้งสองท่านก็เป็น Role model ให้มุ่งมั่นทำงานต่อไปคะ
มาเป็นกำลังใจให้ค่ะอาจารย์ ถึงแม้ใครจะไม่เห็น ใครจะเมินเฉย แต่เชื่อว่าใจของอาจารย์รับรู้ว่าเป้าหมายสุดท้ายอาจารย์ทำเพื่อใคร อย่าท้อแท้นะคะ...
ขอ link เวปที่อาจารย์ upload ด้วยครับ อยากชมฝีมือ
ขอบคุณคะคุณไพรินทร์ อยากไปเมืองน่านจัง :>
คุณหมอสีอิฐ ตอนนี้ยังไม่สมบูรณ์ดีคะ ขอปรับอีกนิดจะส่งลิงค์ให้ดูนะคะ
แต่พี่เห็นสิ่งที่แต้ทำและพยายามจะทำนะจ๊ะ แล้วก็รู้สึกชื่นชมมากๆด้วย