"รักด้วยสมอง"
"ความรัก"
คือน้ำผึ้ง คือน้ำตา คือยาพิษ
คือหยาดน้ำอมฤต อันชื่นชุม
คือเกษรดอกไม้ คือไฟรุ่ม
คือความกลุ้ม คือความฝัน นั่นแหละ "รัก"
ถ้าจะมีรัก ต้อง "รักด้วยสมอง" ค่ะ
"ความรัก"
คือน้ำผึ้ง คือน้ำตา คือยาพิษ
คือหยาดน้ำอมฤต อันชื่นชุม
คือเกษรดอกไม้ คือไฟรุ่ม
คือความกลุ้ม คือความฝัน นั่นแหละ "รัก"
ถ้าจะมีรัก ต้อง "รักด้วยสมอง" ค่ะ
รรมะสวัสดิี
มีคำกล่าวถึง ความรักไว้ว่า “ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์”
ยิ่งรักมาก ยิ่งทุกข์มาก รักน้อยก็ทุกข์น้อย
ไม่รักก็ไม่ทุกข์เลย
แต่ในความเป็นจริงของโลกมนุษย์ที่ยังคงใช้ชีวิตวนเวียนอยู่กับ
ความรัก โลภ โกรธ หลง ในทุกขณะจิต
ทำให้มนุษย์ไม่สามารถปฏิเสธความรักที่มีอยู่เต็มเปี่ยมในหัวใจดวงนี้ได้
เมื่อไม่สามารถปฏิเสธความรักที่มีอยู่ในหัวใจนี้ได้
สิ่งสำคัญจึงอยู่ที่ว่า
“เราจะเรียนรู้ความรักอย่างมีสติได้อย่างไร”
เจริญรรม
"อตฺตาหิ อตฺตโนนาโถ"
ถ้ารักกันไม่ได้ ก็ไม่รัก
ไม่เห็นจักเกรงการสถานไหน
ไม่รักกู...กูก็จักไม่รักใคร
เอ๊ะ! น้ำตากูไหลทำไมฤา
(ภาษากลอนนะค่ะ)
...รักย่อมเข้าใจในรัก...