ข้าวนาปรังของลุงบุญชวน มะลัยโยปี้นี้ ปลูกด้วยวิธีใช้ต้นข้าวต้นเดียว ผ่านช่วงที่แล้งและร้อนที่สุดเดือนเมษายน มาได้อย่างไม่นาเชื่อเพราะว่าน้ำในสระลุงบุญชวนแห้งไปเกือบจะขอดก้นแล้ว ลุงบุญชวนพยายามพยุงให้น้ำแบบประหยัด ทั้งฝ่ายแม้ว ฝายชลอน้ำเล็กๆที่ทำกั้นลำห้วยเล็กๆที่ไหลผ่านสวนแห้ง หมดแล้ว จะสูบบ่อใหญ่ก็กลัวไม่มีน้ำให้วัวกิน จะแย่เข้าไปอีก หรือว่าจะเป็นแบบ ปลูกนาปรังมีแต่ซังกับหนี้ ปลูกนาปีมีแต่หนี้กับซัง ผู้เขียนนึกว่าจะไม่ได้กินแล้วที่ไหนได้ตอนนี้ฝนเริ่มตกมาบ้างแล้วจึงได้เห็นต้นข้าวสีเขียวสวยพอดูได้ ก็ถึงได้อุทานว่า "รอดผ่านแล้งมาได้ก็บุญหนักหนาแล้ว"
รวงข้าวเล็กนิดเดียวบริเวณที่แห้งมากกว่า 
ที่ได้น้ำมากก็จะสวยงามแบบนี้
สวนผักผลไม้ก็เขียวสดงามตา ต่างตอนแล้งเมษายน ที่มองไปมีแต่ใบไม้แห้งร่วงหล่น 
ข้าว พืช ผลไม้ สวยและคงอยู่ได้เพราะมีปุ๋ยดีจากโรงงานผลิตปุ๋ยมีชีวิต ไม่ว่าจะหมูหลุม หมูป่า ม้า โค กระบือ เป็ดไก่ ที่มีอยู่ในสวน ผสมผสานกันอย่างสมดุลครับ
