สวัสดีค่ะครู
จากที่ได้เล่าไปบ้างในวิถีชีวิตที่ดำเนินไปในตอนเช้าพอถึงช่วงบ่ายวันที่ ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๕๓ หนูกับพี่เดินทางมามาถึงบริษัทนครชัยแอร์ วันนี้ตั้งใจลองนั่ง first class ครั้งก่อนที่นั่ง ค่อนข้างดึกยังไม่มีโอกาสได้เห็นอะไรชัดค่ะครู มาถึงไม่นานที่นั่งรอไม่ว่างพอที่จะนั่งสองคน เราจึงแยกกันนั่ง แว๊บแรกรู้สึกว่าทำไมเขาไม่เว้นที่ว่างให้นั่งคู่ (ผิดศีลข้อ ๑ ข้อ ๔) บริบทรอบข้าง ณ ขณะนั้น มีผู้คนมาจากหลากหลายที่ สังเกตจากสำเนียงภาษาที่ใช้สื่อสารและคุยโทรศัพท์ ข้าง ๆหนูเป็นคนใต้ บังเอิญหันไปเจอแล้วก็รู้สึกได้ว่าใช่ บางคนก็คุยกัน เสียงดังจอแจ แต่ใจก็ยังรู้สึกสบาย ๆ อยู่ค่ะ ทำให้หนูนึกขึ้นมาว่า หลายครั้งหลายคราที่มารอรถในอาคารพักผู้โดยสาร หนูแทบไม่ค่อยสังเกตสิ่งแวดล้อม มักจะเอาอะไรขึ้นมาทำโน่นนี่บางทีก็ดูวุ่นวายค่ะครู บางทีก็นั่งคิดอะไรไปเรื่อยใจลอย หรือถ้ามีเพื่อนมาด้วยก็มักจะห่วงคุย การที่มีโอกาสได้นั่งแยกกัน ทำให้เห็นชัดว่า ขาดการสังเกต
พอได้เวลาขึ้นรถพนักงานเรียกผู้โดยสารรอบที่จองขึ้นรถ รู้สึกดีใจ แต่ยังไม่ได้เร่งรีบ ผู้โดยสารค่อย ๆทะยอยขึ้น ตำแหน่งที่หนูเลือกนั่งเป็นหนึ่งเอ การที่รู้สึกไม่ชินทำให้คอยขยับตัว บอกตนเองว่า “เรียนรู้” ลองเปิดเล่นเกม เล่นไปพักหนึ่งก็ลองดูหนัง ตอนดูหนังเสียงลำโพงไม่ดัง จึงแจ้งพนักงาน แล้วก็ลอง restart เครื่องใหม่ เสียงดังขึ้นบ้างแต่ก็ไม่ชัด
แว๊บถ้าจะฟัง ทำไงดี?
ปิ๊ง .....ลองใช้หูฟังโทรศัพท์ดูไหม?
พอเสียบเข้าไปได้ยินแต่เสียงดนตรี แต่ไม่ได้ยินได้ เสียงพูด หนูขยับใหม่
อ๊ะ เสียงดังชัดเจนขึ้น
อ้อ บางที จังหวะที่เหมาะ ๆ ก็เป็นสิ่งสำคัญ
สบาย ๆ กับการเดินทางและดูหนังตลกไปเรื่อย ๆ
จบไปหนึ่งเรื่อง ครานี้เลือกดูปาย อิน เลิฟ เป็นที่ ๆ อยากลองไปสักครั้ง ได้ดูภาพและบรรยากาศในเรื่อง ก็ได้เห็นความงามของเมืองนี้ การเล่าเรื่องของตัวละคร ให้ความรู้สึกถึงหลากอารมณ์ของความรัก ความเป็นอิสระ เกิดความคิดในตนเองว่า น่าแบกเป้เที่ยว............ใช้ชีวิตแบบตัวปลิว ใจปลิว สงสัยหนูคงต้องหาโอกาสให้ตนเองสักทีค่ะครู ความคิดปรุงแต่งเกิดขึ้น เคลิ้มไปกับหนังที่เล่าเรื่อง (ผิดศีลข้อ ๓ ข้อ ๕)
ต้องบอกตนเองว่า “กลับมา ๆ ตอนนี้กำลังนั่งรถอยู่” พอดูจบ ก็ต่อด้วยเรื่องที่สาม เป็นการดูหนังอย่างมาราธอน ขณะที่แอบมองคนข้าง ๆ หลับสนิท
เรื่องที่สามเป็นเรื่อง 2012 วันสิ้นโลก ดูไปเรื่อย ๆ ถึงกลาง ๆ เรื่องหลับไป ตื่นมาอีกทีดูต่อ ถึงตอนที่พระเอกพอว่าภัยพิบัติกำลังคุกคามโลก แล้วกำลังเตรียมการเพื่อพาคนออกจากภัยนี้ ลุ้นมาก ๆ ค่ะครู ฉากที่ประทับใจคือ นักบวช (เท็นซิน) คุยกับท่านอาจารย์ แล้วท่านเทชาจนล้นถ้วย ฉากนี้ใจหนูรู้สึกว่า ใช่เลยบ่อยครั้งที่หนูดื้อดึง ทำตัวเป็นพวกชาล้นถ้วย จนไม่สามารถเรียนรู้อะไรได้
ฉากที่ท่านอาจารย์ที่เป็นนักบวชตีระฆังก่อนที่น้ำจะชัดเข้าฝั่ง ไม่มีความกลัวใดปรากฏ นอกจากความสงบนิ่งเย็น เป็นความกล้าหาญ
อีกฉากที่รู้สึกประทับใจคือ จากเดิมที่ผู้นำจะทิ้งคนจำนวนมากทั้ง ๆ เพราะเวลาเหลือน้อย การเจรจาของพระเอกกับผู้นำชาติต่าง ๆ หนูรู้สึกลุ้นและการตอบตกลงให้รับคนนั้นประทับใจมาก ใช่นี่แหละ ต้องช่วยเหลือกัน น้ำตาหนูไหลพราก ดูไปเรื่อย ๆ ถึงการแก้ไขปัญหา การต่อสู้หนังเรื่องนี้สะท้อนให้เห็นว่า ทุก ๆคนมีส่วนดีอยู่ในใจแม้คนที่เคยเห็นแก่ตัว แต่เฮือกสุดท้ายของความตายเขาก็เลือกที่จะเสียสละได้
ไม่นานรถทัวส์ที่นั่งมาเบรกกระทันหัน พนักงานต้อนรับที่อยู่ในรถกระเด็น เซไปกระแทกเบาะ ขณะที่มืออีกข้างของเธอ คว้าเบาะที่หนูพิงอยู่ วูบแห่งความตายกระจายเข้ามา
ถ้าเกิดอุบัติเหตุใหญ่แล้วตายตอนนี้หล่ะทำยังไง?
ถ้าพอจะสั่งลาใครได้ จะสั่งลาใคร? “ครู”
แล้วจะพูดอะไรกับครู?
อยากจะบอกครูว่า “ขอบพระคุณค่ะ การได้รู้จักครูคือความยิ่งใหญ่ในชีวิตนี้”
พิจารณากับตนเอง ขณะที่รถเคลื่อนไปเรื่อย มองผ่านหน้าต่างเห็นทหารยืนเรียงราย ในอิริยาบทผ่อนคลาย ริมถนนวิภาวดี รังสิต พอถึงปลายทาง เราทั้งคู่รอเรียกแท๊กซี่ แม้มีจำนวนจำกัด ขณะที่พี่คุยกับคนขับ หนูกดโทรศัพท์ บอกพ่อกับแม่ว่า มาถึงแล้ว ท่านบอกด้วยความห่วงใยว่า
“ดูแลตัวเองดี ๆ นะ”
คำพูดของแม่ทำให้หนูสัญญากับตนเองว่า
“ต้องรายงานที่บ้านว่าอยู่ไหนทำอะไร ด้วยความรู้สึกเกรงว่าท่านจะเป็นห่วง”
อย่างนี้นี่เองที่ครูสอนเสมอว่า “ความเอาใจใส่ ทำออกมาจากใจ”
ระหว่างนั่งอยู่บนรถแท๊กซี่ ได้ยินเสียงบทสนทนาของพี่กับคนขับ เอ่ยถึงสถานการณ์ในปัจจุบัน วูบของความตายพัดเข้ามาในใจ ย้ำเตือนว่า สิ่งที่อยากจะบอกครูนั้นยังไม่ได้ทำ
“แล้วรออะไรอยู่หล่ะ” จึงตัดสินใจส่งข้อความไปหาครู
แล้วรออะไรหล่ะ?
จึงพิมพ์ส่งข้อความหาครู
พอถึงโรงแรมก็จัดแจงเข้าที่พัก นั่งคุยกัน หนูได้รับโอกาสในการฟังชีวิตครอบครัวของท่าน เหมือนมีโอกาสร่วมเรียนรู้ สำรวจเข้าไปที่ในใจตนเอง ความรู้สึก อยากมีคู่เงียบไปค่ะครู ไม่โหยหา ไม่เหงา พอใจก็สถานะที่ดำรงอยู่ เพื่อค้นหาตนเอง
