ล้มแล้วอีกฤา..ไม้ล้ม

เพราะเจ้าเป็นพันธุ์ไม่ดีจึงล้ม

หรือเจ้าล้มเพราะความโกรธ เกลียด ชิงชัง ในตัวเจ้า ฤาของฝ่ายตรงข้าม

ฤาเป็นเคราะห์กรรมที่เจ้าต้องรับวิบาก

 

 

 

เจ้าล้มแล้วมีทั้งคนแซ่ซ้องสรรเสริญ

ซ้อนทับด้วยเสียงก่นด่าให้เจ้าจากป่าผืนนี้โดยไว

ใครใครต่างตัดสินเจ้า ทั้งทั้งที่เขาก็รู้จักเจ้าเท่าฝุ่นผง

แต่ใครเล่า...จะรู้จักเจ้าเท่าตัวเจ้าเอง

การกระทำดำ ขาว และ ขณะจิตสุดท้าย จะตัดสินอนาคตให้เจ้าเอง

 

 

 

 

พรพล

๑๔ พฤษภา ๕๓

๙.๐๐