ไม่ได้จอง...ไม่ได้กิน...ฮิ้ว...

"...บ่ได้จอง บ่อได้กิน..."

เจ้าของร้าน มอนม่วน...ทำเราคณะของเราที่เดินเข้าไปเต็มร้านหยุดชงัก....มองหน้ากัน..แล้วทยอยกลับออกมาขึ้นรถ....

แหม....กว่าจะหาร้านเจอ...

คนนำทางถึงแม้จะทำงานที่แพร่นี่...แต่ก็เป็นคนขอนแก่น...

มาถึง..เข้าร้านแล้ว....อดกิน...

ไปร้านอื่นก็ได้เนาะ...

ร้านติดแอร์คล้าย ๆ กัน ด้วยกลัวคณะเราร้อน...

และร้านก็เต็มเหมือนกัน..เห่อ ๆ ๆ

ดีหน่อยที่เรามีประสบการณ์ ไม่ลงจากรถทั้งหมด...ส่งตัวแทนไปประสาน...เลยหน้าแตกน้อยหน่อย..^^

....หิวแล้วนะ....สายตาลูกทัวร์ตั้งคำถามกับผม...

...ห้องแอร์มันเล็ก..ถึงแม้มีร้านว่า..ก็คงไม่เหมาะกับการท่องเที่ยวเชิงเกษตร(อยู่)จังหวัดอย่างเรา....

ขอเป็นบรรยากาศโล่ง ๆ กลางแจ้ง..สวนอาหาร..แบบนี้มีไหมพี่..

..มี...ตอนแรกกะจะพาไป..กลัวร้อนกันเลยเปลี่ยนร้านนี้ละ...

...เอ้า...^^

มาลงตัวที่นี่ครับ...

ริเวอร์ไซด์ริมยม...ชมบรรยากาศ..

ตะวันรอน..ส่องฉาดก่อนลับหาย..

ย้าย 3 ร้าน..ชักเพลีย..หรืออย่างไร..

นักดนตรี..ก็เคยไป..ที่บ้านเรา....

ความมืดถูกไล่..ด้วยแสงส่อง ตะเกียงน้อย..

ความหิวค่อย..ถูกเต็มเต็ม เข้มรสถิ่น (ปลาชูกำลัง...ลาบปลาเพี้ย..)

ความละเหี่ย..ปลิดทิ้ง..ใจโบยบิน...

..ขอหยุดเล่า..ใจถวิล..เริ่มล่องลอย...

คงไม่บ่อยที่จะอิ่ม...ยิ่ม...และ..ฝันดี..^^