ข้าพเจ้าเพิ่งวางสายโทรศัพท์จากพี่ต๊อก หรือคุณศิริมา โคตรตาแสง คนหน้างาน R2R ในดวงใจข้าพเจ้า ที่ข้าพเจ้ามักพูดหยอกล้อพี่ต๊อกเสมอว่า "ไม่อยากเป็นคนดัง แต่ตอนนี้ดังไปทุกพื้นที่แล้ว ไม่ว่ากะปุ๋มจะเดินทางไปไหนจะหอบหิ้วพี่ต๊อกไปด้วยเสมอ..."
เป็นคำพูดที่เรากระเซ้ากัน เพราะไม่ว่าจะไปทำกระบวนการ R2R ที่ไหน ข้าพเจ้ามักเริ่มต้นความหมายและความเข้าใจของการทำ R2R ผ่านเรื่องเล่าที่ทำเป็น VCD ของ สวรส.(สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข) ซึ่งจะมีพี่ต๊อก..เป็นหนึ่งใน "คนต้นเรื่อง" ที่ทำงานวิจัยเชิงคุณภาพเพื่อตอบโจทย์งานประจำของตนเอง เรื่อง "เสี่ยวเบาหวาน"
ในวันที่พิเศษๆ...
ข้าพเจ้ามักได้รับเสียงทักทายจากพี่ต๊อก...ผ่านมาทางโทรศัพท์
วันนี้ก็เช่นเดียวกัน เรื่องเล่าของพี่ต๊อก มักนำมาซึ่งความปิติสุข จากการก้าวย่างของพี่ต๊อกที่นำพาตนเองหลุดพ้นจากพันธนาการ และลุกขึ้นมาโลดแล่นสร้างสรรค์งานประจำของตนเองอย่างมีความสุข
การเปลี่ยนแปลงจากการได้เข้าร่วมกระบวนการที่คณะพยาบาลที่พี่ต๊อกกำลังเรียนอยู่ในระดับมหาบัณฑิตนั้น เป็นกระบวนการที่ท่องลึกลงไปในจิตวิญญาณของพยาบาลทั้งหลาย ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในระดับที่ละลายความแข็งกร้าว และแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน และน้อมลงของเหล่าอาจารย์และนักศึกษาพยาบาลทั้งหลาย
เรื่องราว ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกน้ำตาซึม เกิดปิติสุข ทุกๆ คราที่ได้ฟังถึงความอ่อนโยนที่มีเกิดขึ้นในจิตใจของใครก็ตาม และความอ่อนโยนนั้นหนุนนำให้บุคคลได้ลุกขึ้นมาทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่สำหรับความเป็นมนุษยชาติ นั่นก็คือ การเสียสละ เรื่องราวเหล่านี้ล้วนส่งผลต่อจิตใจของข้าพเจ้าอย่างยิ่ง เหมือนเป็นน้ำเย็นชุ่มฉ่ำชะโลมใจ ให้แปรเปลี่ยนเกิดเป็นพลังอันมหาศาล
หลายๆ ครั้งที่ได้คุยกับพี่ต๊อก...คือ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะและความสุข
นอกจากพี่ต๊อก...จะมีอีกหลายท่าน ที่เราเชื่อมโยง ร้อยเรียงใจ ภายใต้ความเป็นกัลยาณมิตร แบ่งปันความสุข และร่วมรับรู้ทุกข์ หลายท่านคือ ความแข็งแกร่งภายใต้ความอ่อนโยน ก้าวย่างอย่างมั่นคงผ่านปัญหาและอุปสรรคมากมาย และยืนหยัดในการงานอย่างมั่นคง เพื่อก้าวเดินไปสู่สิ่งเดียว คือ ความเป็นอิสระจากพันธนาการที่ทำให้การทำงานเป็นทุกข์เกิดแปรเปลี่ยนเป็นพลังแห่งความสุขและสร้างสรรค์
ทุกท่าน รวมทั้งพี่ต๊อก...ทุกคนผ่านทุกขเวทนามาอย่างสาหัส บีบคั้นใจ
แต่ทุกคน...ได้แปรเปลี่ยนพลังแห่งความทุกข์ เป็นพลังสร้างสรรค์ ใช้ศักยภาพแห่งความเป็นมนุษย์ลุกขึ้นมาพัฒนางาน พัฒนาชีวิต พัฒนาสังคมของตนเอง
ขอบพระคุณ...
วันแห่งการแบ่งปัน...ที่ไม่เคยละทิ้งกันและกัน
๑๓ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๕๓
สวัสดีค่ะอาจารย์กะปุ๋ม นึกไม่ถึงว่าในวันนั้นที่คุยกันทางโทรศัพท์ จะนำมาซึ่งงานเขียนที่ร้อยเรียงขึ้นมาทำให้ผู้อ่านได้รับรู้พลังจากการพูดคุยกัน พี่ต๊อกก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้มีโอกาสพูดคุยกับอ.กะปุ๋ม ขอบพระคุณอีกครั้งในมิตรภาพที่อาจารย์มอบให้ตลอดมา ยังมีความสุขกับการทำงานและจะขอทำงานต่อไปตามกำลังและสติปัญญาค่ะ
พี่ต๊อก