ประสบการณ์ทั้งหลายเหล่านี้มีเกิดขึ้นและจบลงไป มีเหตุการณ์มากมายในชีวิตของคนๆหนึ่งที่เขาต้องเผชิญมา การใช้ชีวิตการเอาตัวรอดในรูปแบบต่างๆที่ผ่านเข้ามา ทำให้ฉันนึกจัดการกับชีวิตในอนาคตว่า ครอบครัวที่เป็นสิ่งที่เล็กที่สุดแต่ก็สำคัญที่สุดในอนาคตของคนๆหนึ่ง สามารถกำหนดให้อนาคตเป็นอย่างไรนั้นก็เรื่มจากจุดเล็กๆ จุดนี้

        ประสบการณ์เริ่มต้น....... ฉันได้มีประสบการหนึ่งจากการได้ฝึกงานในช่วงระหว่างเรียนของฉัน ที่มีโอกาสน้อยคนที่จะได้สัมผัสกับความรู้สึกนี้ถ้าไม่ได้เรียนพยาบาล เป็นวิชาชีพหนึ่งที่ต้องพบผู้คนหลากหลาย แต่ประสบการครั้งนี้ได้สัมผัสกับคนที่ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป ต้องอาศัยความสนใจ เข้าใจ เป็นพิเศษนั่นก็คือคนที่ป่วยทางจิตนั่นเอง ฉันเริ่มประสบการณ์ด้วยความกลัว กลัวไปซะทุกอย่าง กลัวว่าจะสื่อสารอย่างไรที่จะหลีกเลี่ยงคำพูดที่ไม่รู้ว่าคำไหนอาจไปกระทบกระเทือนจิตใจเขาหรือเปล่า โอ๊ย.....มันช่างเป็นกังวลอะไรแบบนี้นะ ไม่นานนักเมื่อมีคำสั่งที่ต้องไปคุยกับผู้ป่วย ฉันจึงหายใจเข้าลึกๆ และทำใจ เดินหน้าตรงไปหาผู้ป่วยที่ต้องรับผิดชอบ ฉันเริ่มทักทายและเริ่มสร้างสัมพันธภาพโดย การแนะนำตัวเพื่อเป็นการทำให้เขาเกิดความไว้วางใจต่อจากนั้นให้ผู้ป่วยแนะนำตัวเองว่าเป็นใครมาจากไหน หลังจากนั้นนักศึกษาบอกจุดประสงค์ว่าเป็นการมาเพื่อช่วยเหลือคุณ ร่วมกันปรับเปลี่ยนความคิดของคุณให้เป็นไปในทางที่เหมาะสมร่วมกัน พร้อมทั้งบอกระยะเวลาในการคุยครั้งนี้และวันที่สิ้นสุดสัมพันธภาพคร่าวๆว่าจะต้องจากกันอีก สองอาทิตย์ข้างหน้าต่อจากนั้นไม่นานความกลัวของฉันเริ่มลดลงไป เพราะได้ท่าทีของผู้ป่วยที่ยอมเล่าเรื่องราวต่างๆให้ฟังโดยฉันเองเป็นผู้นั่งฟังอย่างตั้งใจ พร้อมกับร่วมคิดว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นมีความเป็นจริงหรือไม่อย่างไร โดยส่วนใหญ่เขาจะเล่าเรื่องทั่วไปมากกว่า ฉันจึงพยายามชวนคุณในเรื่องทั่วไปที่ให้เขาเริ่มสบายใจและอยากจะคุยกับเราอีกเมื่อเวลาในการคุยหมดลงฉันจึงตั้งประเด็นที่จะคุยกันครั้งต่อไป พร้อมกับนัดเวลาที่เขาสะดวก

          ประสบการณ์เพื่อค้นหาความจริง.......... ในครั้งนี้ดูเหมือนเราสนิทกันมากขึ้นจนผู้ป่วยเริ่มเล่าครั้งแรกที่เขาเข้าโรงพยาบาลว่าเกิดอะไรขึ้น และตัวฉันเองก็นั่งเป็นผู้ฟังที่ดีเสมอมา ยิ่งเขาพูดมากขึ้นฉันเริ่มรู้สึกว่าเขาได้ระบายออกมาจากที่ในชีวิตจริงไม่มีใครเลยที่จะมานั่งรับฟังเขาอย่างนี้ เขาบอกกับฉันว่าเขารู้สึกดีที่มีนักศึกษามาคุยด้วยทำให้เขาสบายใจขึ้น จากนั้นไม่นานเขาเริ่มต้องการที่จะติดต่อกับฉันโดยขอเบอร์โทร ที่อยู่ ฉันเองไม่รู้จะบอกว่าอะไร จึงย้ำจุดประสงค์ในครั้งแรกที่เราคุยกันอีกครั้ง เขาก็ยอมฟังด้วยดีว่าไม่มีทางได้เบอร์แน่นอน ฉันจึงชวนคุยเรื่องอื่นต่อไป หลังจากนั้นเมื่อเวลาหมดลง ฉันจึงย้ำกับเขาว่าครั้งหน้าที่เราพบกันจะเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมนัดเวลาที่เขาคุยได้สะดวกอีกครั้ง ผู้ป่วยตกลงด้วยดีแต่มีสีหน้าเศร้ากว่าเดิมเล็กน้อย          

            ประสบการณ์ก่อนลงตึก.......... ความจริงในทุกวันนี้ฉันเริ่มทำตัวไม่ถูกหลังจากเหตุการณ์ที่ผู้ป่วยได้ขอเบอร์ มันทำให้ฉันรู้สึกแย่ที่ตัวผู้ป่วยเริ่มเพิ่งพาตัวฉันมากกว่าตัวเองแต่ฉันก็อยากทำตัวให้เป็นปกติไม่หลบหน้าชวนพูดคุยเหมือนเดิม และเมื่อระยะสิ้นสุดสัมพันธภาพมาถึง ดูผู้ป่วยเขาเศร้าลงจนสังเกตุได้ เลยเปิดประเด็นด้วยการถามว่าวันนี้เขาเป็นอะไรมีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าเล่าให้ฟังได้นะ เขาจึงพูดขึ้นมาว่า"เขาให้ไปหมดแล้ว อยากรู้เรื่องอะไรก็บอกไปหมดแล้ว ขอเบอร์แค่นี้ไม่ได้หรอ" เขารู้สึกว่านักศึกษาดูแลเขาดีถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปก้คงจะมีคนดูแลเขาต่อไปได้ พอเขาพุดจบฉันถามเขาว่ารู้สึกอย่างไรกับฉัน ฉันไม่ได้คำตอบ ฉันจึงสะท้อนความรู้สึกเขาออกมาและท่าทีที่เขาแสดงให้เขาฟัง เขาพยักหน้ารับฟังโดยดี ทำให้ฉันเริ่มบอกความจริงให้เขารู้ว่าตัวฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น เพียงแค่มีใจช่วยเหลือตามบทบาทความเป็นพยาบาล ซึ่งในการขึ้นฝึกครั้งนี้นักศึกษาได้รับผิดชอบในการช่วยเหลือคุณ เมื่อบอกความจริงแล้วดูเหมือนเขารับฟังในระดับหนึ่ง ฉันจึงเริ่มที่จะชี้ให้เขาเห็นในสิ่งที่เขาทำได้ด้วยตนเอง ความภาคภูมิใจในตัวเขาเอง ดึงสะท้อนให้เขานึกถึงบุคคลที่เขารักมากที่สุดและพร้อมที่จะทำเพื่อคนๆนั้น ดูเหมือนว่าจะสำเร็จเพราะระหว่างเขาพูดว่า เขาขอโทษที่เขาพูดไปอย่างนั้น เขาลืมไปว่าเขามีแม่ มีพ่อ ที่เขายังต้องตอบแทนบุญคุณ ฉันจึงสรุปเรื่องที่พูดคุยผ่านมาในตลอดหลายวัน และชี้ให้เห็นในสิ่งที่เขาสามารถทำได้ด้วยตนเองอีกครั้งเพื่อให้เขามั่นใจ และกล่าวคำขอบคุณเขาที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีในการสนทนาในแต่ละครั้ง เขาก็พูดกล่าวคำขอบคุณฉันว่าที่ผ่านมาทำให้เขาสบายใจขึ้น ทำให้เขารู้ว่าเขามีค่าเพื่อใคร แล้วจะทำอะไรต่อไปในอนาคต ขอบคุณมาก และในที่สุดมันทำให้ฉันรู้ว่า การที่เราแสดงคำพูดหรือท่าทางอะไรออกไปมันทำให้คนฟังตีความหมายไปได้หลายรูปแบบและเราจะเข้าใจกันได้นั้นต้องอาศัยการพูดจากันอย่างตรงไปตรงมา ทำความเข้าใจให้ตรงกัน และเราจะอยู่กันได้อย่างสงบสุข

 * ประสบการณ์ทั้งหลายเหล่านี้มีเกิดขึ้นและจบลงไป มีเหตุการณ์มากมายในชีวิตของคนๆหนึ่งที่เขาต้องเผชิญมา การใช้ชีวิตการเอาตัวรอดในรูปแบบต่างๆที่ผ่านเข้ามา ทำให้ฉันนึกจัดการกับชีวิตในอนาคตว่า ครอบครัวที่เป็นสิ่งที่เล็กที่สุดแต่ก็สำคัญที่สุดในอนาคตของคนๆหนึ่ง สามารถกำหนดให้อนาคตเป็นอย่างไรนั้นก็เรื่มจากจุดเล็กๆ จุดนี้ *