อยากจะสะท้อนความคิดสังคมไทยทุกวันนี้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กไทยของเราที่จะเป็นเยาวชนที่ดีในวันข้างหน้า ตัวเองได้ศึกษานักเรียนในชั้นเรียนเกี่ยวกับข้อมูลส่วนตัวสถานะครอบครัวในชั้นเรียนซึ่งมีนักเรียนจำนวน 32 คน จากการสำรวจข้อมูลผู้ปกครองนักเรียนส่วมมากครอบครัวแตกแยกพ่อแม่แยกทางกัน อยู่กับตายาย ปู่ย่าหรือลุงป้า แล้วเด็กที่มีสถานะแบบนี้จะมีพฤติกรรมที่แสดงออกน่าสงสารขาดการดูแลเอาใจใส่ หรือโดนตามใจมากเพราะไม่มีพ่อแม่ ซึ่งเป็นปัญหาสำคัญมากของสังคมทุกวันนี้ การเรียนการสอนไม่ใช่เกิดขึ้นที่โรงเรียนเท่านั้น ทางบ้านจะต้องดูแลเอาใจใส่ดูแลด้านการเรียน พฤติกรรมทุกๆด้านร่วมกันกับทางโรงเรียน แต่เด็กเหล่านี้ไม่มีโอกาสเหล่านี้จึงแสดงออกมาทางพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ผู้เขียนคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับสังคมไทย ผู้ที่รับกรรมคือเด็กที่ไม่รู้เรื่องเลย แต่ผู้ใหญ่เป็นผู้สร้างขึ้นมาเด็กบางคนพ่อแม่เลิกกันต่างคนต่างหนีปัญหาลูกๆต้องเลี้ยงดูแลตนเอง ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดของตนเอง ผู้ใหญ่ขาดความรับผิดชอบ เพราะฉะนั้นทำอย่างไรเราจะปลูกฝังในการมีครอบครัวและความรับผิดชอบต่อตนเองและผู้อื่น
เจริญพรคุณครู วรณี ขอบพระคุณที่แวะเยี่ยม ต้องบอกว่าปัณหาประเทศชาติเป็นที่น่าหนักใจของนักบริหารมาแต่ไหนแต่ไร โดยเฉพาะปัณหาเรื่องเยาวชนอันเป็นอนาคตของประเทศ แต่ก็อย่างว่านั่นแหละปัณหาไม่เคยเกินความสามารถของมนุษย์เลย เป็นกำลังใจให้คุณครูทุกท่านครับ ใจรักชะอย่าง "มโนปุพพัง คะมา ธัมมา" ใจเป็นใหญ่เป็นประธาน ทุกอย่างสำแล้วด้วยใจรัก