จริงๆ แล้ว...อาจจะไม่ต้องเห็นความงามก่อนก็ได้ ใจเรานั้นอาจสัมผัสความมีคุณค่านั้นก่อนได้ ...แต่ไม่ว่าอะไรจะปรากฏขึ้นในใจเราก่อน ก็ไม่ได้ไปสำคัญไปกว่าที่ว่า "มันเกิดขึ้นแล้ว
"ความงาม" และ "ความมีคุณค่า"
เมื่อวานนี้ข้าพเจ้าได้ไปนั่งฟังการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันในทีม PCT สูติกรรม ที่ทางทีม Facilitator โดยพี่แป๋วและเภสัชกรจำปี เอื้ออำนวยให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ โดยพี่แป๋ว...หรือคุณสัจจภรณ์ทำหน้าที่บทบาทของผู้เป็น "คุณอำนวย" ได้ค่อนข้างดีและมีศิลปะ ชวนทีมมองเพื่อนำไปสู่ความคิด... และเมื่อเห็นว่ากระบวนการดำเนินไปได้อย่างเป็นธรรมชาติ พี่แป๋วก็ค่อยๆถอดตัวออกมาจากวง ให้วงได้ไหลวนทางความคิดอย่างเป็นอิสระ
นี่...คือ ความงาม ที่ใจของข้าพเจ้าสัมผัสได้...
ในการทำงานนั้นเรามัก...ไม่เกิดความไว้วางใจกันและกัน ไม่เชื่อในศักยภาพของคนทำงานว่าเขามีโอกาสเรียนรู้ที่จะนำไปสู่การเกิดปัญญาได้ เราจึงมักครอบงำทางความคิดด้วยการสั่งการ แต่เมื่อเขาได้รับพื้นที่ว่างอย่างเป็นอิสระ ... ความเป็นมนุษย์ที่ธรรมชาติให้สมองอันเป็นแหล่งให้ปัญญาอิงอาศัยใช้งานนั้น ก็จะปรากฏความสร้างสรรค์และกระบวนการทำงานที่เต็มเปี่ยม โดยความเป็นมนุษย์นี้เขาสามารถคิดได้คิดเป็น และมีพลังที่จะก้าวย่างไปอย่างโลดแล่นบนวิถีแห่งชีวิตการงาน
จากที่ทางวง PCT สูติกรรม ชวนกันคิดชวนกันมองว่า เพราะอะไรกันนะ อุบัติการณ์ในเรื่อง Birth Asphyxia จึงปรากฏขึ้นอยู่บ่อยครั้ง
เป็นการกระตุ้นต่อม เอ๊ะ...ในตนเองของทีมได้อย่างดี เพราะนี่คือความสงสัย เมื่อความสงสัยปรากฏขึ้น การก้าวย่างไปสู่การแสวงหาคำตอบจะมีเกิด และยิ่งหากว่าเป็นการแสวงหาคำตอบที่เป็นระบบ จะทำให้การมุ่งไปสู่การแก้ปัญหานั้นได้ตรงตามสาเหตุและนำไปสู่การแสวงหาหนทางที่ดีขึ้นได้
นี่เป็นการมองที่ไม่ได้เพียงแค่ว่า เป็นการทำวิจัยหนึ่งเรื่อง...เพราะในทัศนะของข้าพเจ้ามองว่า "วิจัย" เป็นอะไรที่มนุษย์ได้มากกว่ารายงานหนึ่งเรื่อง ขณะที่เราฝึกฝนตนเองผ่านกระบวนการทำวิจัยนี้จะทำให้เราได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ เกิดขึ้นมากมายทั้งภายในและการย้อนกลับมาสู่การพัฒนาภายนอกตัวเราอย่างเยอะ
การเริ่มต้นหาคำตอบของทาง PCT สูติกรรมเอง...เป็นหนทางที่น่าสนใจ เพราะเริ่มสนใจที่จะศึกษาย้อนหลังว่า เกิดอะไรขึ้น การที่ได้ศึกษาย้อนหลังไปนั้น ทำให้เป็นการค้นหาคำตอบอันเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในบริบทของงานนี้ และไปสู่การวางแผนการทำงานในวันนี้และในอนาคตได้ตรงเป้าหมายอย่างไม่เลื่อนลอย
เพราะการสืบค้นย้อนกลับ ร่วมกับการศึกษาจากที่อื่นประกอบด้วย
จะทำให้คนหน้างานสามารถที่จะก้าวไปสู่การแก้ไขปัญหาได้ตรงจุดตรงเป้า เสมือนว่าเกาถูกที่คัน...นั่นแหละ
นี่คือความงามที่ข้าพเจ้าได้ใช้ประสาทสัมผัสทุกภาคส่วนที่มีสัมพันธ์และทำให้เกิดปิติสุขอย่างยิ่งในใจนี้
๑๑ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๕๓
คือ ความงามแห่งการงาน
