มีโอกาสมาเปิดอ่านดูบล๊อกคนอื่นอยู่เป็นประจำแต่ผมเองกลับแล้งน้ำใจที่จะแบ่งปันสิ่งที่ตัวเองพบให้คนอื่นบ้าง (แย่จริง ๆ) สาเหตุหนึ่งที่ผมหยุดบันทึกบล๊อกนี้ไปก็คือในช่วงนั้นโรงเรียนได้รับข่าวว่าจะมีผู้หลักผู้ใหญ่มาตรวจเยี่ยม ซึ่งผู้ใหญ่คนนี้ขึ้นชื่อลือชาในการตำหนิแบบไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น ทำให้งานนี้คนที่เดือดก็คือครูทั้งโรงเรียนละสิครับ
จากกำหนดการที่แจ้งว่าจะมาตรวจเยี่ยมในอีก 14 วันข้างหน้า ทำให้ 14 วันก่อนที่ท่านจะมาเยี่ยมเรานั้น บอกได้คำเดียวครับว่าเป็นการเรียนการสอนแบบ "ผู้เรียนเป็นศูนรย์กลาง" จริง ๆ เพราะครูทุกคนจะยุ่งกับการเตรียมสารพัดอย่าง(ตามที่ผู้บริหารต้องการ) เด็ก ๆ ที่หน่วยก้านดีหน่อยก็จะถูกคัดเลือกมาฝึกให้ต้อนรับและช่วยงานครู ขณะส่วนที่เหลือก็ต้องเรียนรู้ด้วยตนเอง หรืออาจถูกเรียกมาใช้แรงงานบ้างเป็นครั้งคราว โรงเรียนที่เคยสงบสุขก็สับสนอลหม่าน กว่าจะกลับเข้าสู่เหตุการณ์ปกติก็ตอนที่ท่าน(ผู้ใหญ่)กลับไปแล้วนั่นแหละ
มองในแง่ดี คือโรงเรียนได้มีโอกาสพัฒนาตนเองอย่างรวดเร็ว(และถอยกลับมาสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว) แต่ในมุมกลับ การที่โรงเรียนจะต้องทำให้อะไรต่อมิอะไรสารพัดอย่างเพื่อให้ผู้ใหญ่ที่มาเยี่ยมสบายใจเมื่อมาเห็น แสดงว่าโรงเรียนละเลยต่อการพัฒนาอย่างสม่ำเสมอ คือถ้าทำดีเป็นปกติทุกวันอยู่แล้วก็คงไม่ต้องทิ้งเด็กนักเรียนเช่นนี้ ผมจึงเกิดความสงสัยว่า นี่เป็นเพราะผู้บริหารต้องการเอาใจผู้ตรวจ(มากเกินไป) หรือเพราะผู้ตรวจต้องการพบหรือเห็นความดีเลิศของโรงเรียน(มากเกินไป)กันแน่ ว่าแต่ว่า...ตอนที่ผู้ใหญ่ไปเยี่ยมโรงเรียนอื่น ๆ นี่เป็นยังไงกันบ้างครับ ใครมีประสบการณ์แบ่งปันกันบ้างนะครับ
ขนมผสมน้ำยาครับ...มีทุกวงการ
อยู่ในระบบก็แบบนี้แหละครับ ต้องทำใจไหลไปตามน้ำ
เอาเป็นว่ามองในแง่ดีไว้นะครับ จะได้สบายใจ