รวมพระราชบัญญัติคนเข้าเมืองตั้งแต่อดีตที่ได้มีระบบกฎหมานคนเข้าเมืองที่ได้บัญญัติเรื่องเกี่ยวกับการเข้าเมืองกรณีพิเศษเฉพาะรายโดยอำนาจของฝ่ายบริหาร
1. พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2470[1]
มาตรา 10 แม้จะมีบทบัญญัติอย่างใดไว้ในพระราชบัญญัติฉบับนี้ก็ตาม ในกรณีเฉภาะ เรื่อง เสนาบดีจะอนุญาตเปนพิเศษให้คนต่างด้าวคนหนึ่งคนใดเข้ามาในพระราชอาณาจักร์ก็ได้ ภายในบังคับแห่งเงื่อนไขใด ๆ ตามแต่เสนาบดีจะเห็นควรกำหนด
2. พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2480[2]
มาตรา 20 ให้รัฐมนตรีมีอำนาจประกาศในราชกิจจานุเบกษากำหนดให้คนต่างด้าวคนหนึ่ง ๆ ซึ่งเข้ามาในราชอาณาจักรสยามมีเงินประจำตัวมาในราชอาณาจักรสยามมีเงินประจำตัวมา คนต่างด้าวผู้ใดไม่มีเงินประจำตัวมา คนต่างด้าวผู้ใดไม่มีเงินประจำตัวมาตามจำนวนที่ได้กำหนดไว้ในประกาศนั้น ห้ามมิให้คนต่างด้าวผู้นั้นเข้ามาในราชอาณาจักรสยาม
ประกาศนี้รัฐมนตรีจะเพิกถอนเปลี่ยนแปลงได้ โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา
3. พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2493[3]
มาตรา 45 ในกรณีพิเศษเฉพาะเรื่อง คณะกรรมการพิจารณาคนเข้าเมืองจะอนุญาตให้คนต่างด้าวผู้ใดเข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรภายในเงื่อนไขใด ๆ หรือจะยกเว้นไม่จำต้องปฏิบัติตามพระราชบัญญัตินี้ในกรณีใดโดยอนุมัติของรัฐมนตรีก็ได้
ในเขตใดรัฐมนตรีเห็นเป็นการสมควรที่จะยกเว้นค่าธรรมเนียมอย่างใดอย่างหนึ่งตามพระราชบัญญัตินี้ ให้รัฐมนตรีมีอำนาจกระทำได้โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา
4. พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522[4]
มาตรา 17 ในกรณีพิเศษเฉพาเรื่อง รัฐมนตรีโดยอนุมัติของคณะรัฐมนตรีจะอนุญาตให้คนต่างด้าว ผู้ใด หรือจำพวกใดเข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรภายใต้เงื่อนไขใดๆ หรือจะยกเว้นไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามพระราชบัญญัตินี้ ในกรณีใดๆ ก็ได้
