ท่ามกลางความวุ่นวายของการสมัครสอบ
“ อุ๊ยเร็ว เขาเข้าแถวกันแล้ว เร้ว…เธอนี่ลุกช้าจัง เร็ว… ”
“ จะรีบไปไหนกัน โถ่ เธอนี่ ”
“ ไม่รีบได้ยังไงดูซิแถวยาวแล้วเห็นไหม ”
“ อุ๊ย ”
เพล้ง…เสียงวัตถุชนิดหนึ่งคล้ายแก้วตกกระทบพื้น พร้อมกับการแตกออกเป็นชิ้นส่วน
“ อุ๊ย…อะไรน่ะ เธอทำไมไม่บอกก่อนล่ะว่าเอาแก้วมาด้วยน่ะ ขอโทษนะ ”
“ คงไม่เป็นไรมั้ง มันไม่ใช่แก้วหรอก มันเป็นเซรามิกที่นัทให้มาเมื่อวันเกิด มันเล็กนิดเดียว ก็ไม่นึกเหมือนกันว่ามันจะแตกง่ายอย่างนี้ ช่างมันเถอะ ”
“ อุ๊ย…แย่เลย เราไม่รู้ว่าเธอเอาของสำคัญมาด้วย ”
“ ไม่เป็นไรหรอก ” หล่อนพูดพร้อมก้มลงเก็บเศษเซรามิกที่กระจายอยู่บนพื้น
“ เธอก็ไม่น่าเอามันมาด้วยเลย ” เสียงอีกฝ่ายพูดและกำลังเก็บเศษเซรามิกเช่นเดียวกัน โดยลืมไปว่าจะต้องวิ่งไปเข้าแถวรอสมัครอะไรสักอย่างที่ตัวเองปรารถนามานาน
“ ไป ต่อไปเราก็ไปเข้าแถวกันได้แล้ว ”
“ ตายแล้ว…ลืมไปเลยนะเนี่ย ” ทั้งสองเดินไปด้วยกันอย่างรีบร้อน แต่หล่อนไม่รู้เลยว่ากำลังมีใครจ้องมองเธอทั้งสองอยู่
“ เฮ้อ เสร็จซักที ต่อไปก็เหลือแต่การสอบ จริงไหม ”
“ เออเธอ…เดี๋ยวเราต้องขอแยกกันตรงนี้แล้วกันเพราะต้องไปซื้อของ ไปนะ ”
“ เออไปเหอะ และอย่าลืมที่จะอ่านหนังสือล่ะ รีบกลับบ้านนะ ”
“ จ้า…า แม่แว่น ”
“ ไว้เจอกันนะ ” หล่อนใส่แว่นตา และหอบหนังสือที่ตัวเองถือมาด้วย พะรุงพะรังมาก แทบเหมือนการขนของย้ายบ้านอย่างไงอย่างงั้น หล่อนไม่ได้มองไปข้างหน้า มัวแต่วุ่นอยู่กับของๆ ตนเองอยู่ ในขณะนั้นก็มีชายแปลกหน้ามายืนตัดหน้าเธอ จนเธอเกือบหยุดไม่ทันแทบจะชนเขา
“ สวัสดีฮะ สมัครเอนทรานซ์เสร็จแล้วหรือฮะ ”
“ เสร็จแล้วค่ะ ” หล่อนตอบไปพร้อมกับความงง
“ เออ…ไม่ทราบว่าเข้าคณะอะไรครับ ”
“ อ๋อ วิศวกรรมศาสตร์ค่ะ ” หล่อนตอบด้วยความสงสัย
“ จริงหรือครับเหมือนผมเลย ผมก็วิศวะเหมือนกัน เออผมยังไม่ทราบชื่อคุณเลย ผมชื่ออนุชิตฮะ ชื่อเล่นว่าชิต ”
“ ฉันฌัชชิมา ชื่อเล่นว่าฌัชค่ะ ”
“ คือผมอยากจะชวนคุณไปทานอะไรหน่อยน่ะ ช่วยไปเป็นเพื่อนผมหน่อยซินะ ”
“ เออ ไม่หรอกค่ะ ฌัชต้องรีบกลับบ้านอ่านหนังสือ ยังต้องทบทวนอีกเยอะเลย คงต้องขอตัว ”
“ ไม่ทราบว่าบ้านอยู่แถวไหนฮะ เดี๋ยวผมไปส่ง ”
“ ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้อยู่ที่นี่ ฌัชอยู่นนทบุรี ”
“ งั้นผมไปส่งคุณเดี๋ยวนี้ก็ได้นะฮะ ”
“ ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณไม่มีธุระที่ไหน ” ทั้งคู่ก็เดินไปที่รถเก๋งคันสีดำ
“ ฌัช คาดเข็มขัดด้วยฮะ ”
“ ค่ะ ”
“ คุณฌัชฮะ เดี๋ยวผมไปธุระแป๊บเดียว ”
“ ไม่ทราบว่าที่ไหนคะ ”
“ เดี๋ยวคุณก็รู้เอง ” แล้วเขาก็ขับรถเลี้ยวเข้าโรงแรมแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นโรงแรมที่ใหญ่แห่งหนึ่งในย่านลาดพร้าว
“ กรุณาเร็วด้วยนะคะ ก็อย่างที่บอก…ต้องรีบกลับ ” หล่อนพูดจบก็ก้มลงอ่านหนังสือตามเดิม
“ เออ แล้วคุณจะลงไปกับผมด้วยหรือเปล่า ”
“ ไม่หรอกค่ะ ”
“ จริงหรือ ”
“ ทำไมหรือคะ ”
“ ก็ไม่รู้ว่าคุณจะเก่ง ”
“ เก่งอย่างไงคะ ”
“ ก็มันเงียบ…แล้วอีกอย่างมันก็น่ากลัวด้วย ” ชิตพูดและทำท่าทางหน้าตาน่ากลัว
“ น่ากลัวอย่างไง… ” หล่อนพูดลากเสียง
“ ก็หลายอย่าง ”
“ พูดอย่างนี้อยากให้ไปด้วยใช่แม้… ” ฝ่ายหญิงพูดแบบรู้ความในใจของอีกฝ่าย
“ ก็งั้น ” ทั้งคู่ก็เปิดประตูรถออกไปยังสถานที่ที่ฝ่ายชายต้องการไป แต่ฝ่ายหญิงต้องเดินตามหลัง เพราะไม่ทราบว่าฝ่ายชายจะเดินไปที่ใด แต่ก็ไม่แคล้วที่จะต้องหยิบหนังสือที่เปรียบเสมือนชีวิตของเธอไปด้วยไม่ได้ เขาทั้งสองเข้าไปที่ห้องๆ หนึ่งที่เขียนไว้ที่หน้าห้องว่า “ MANAGER ”
“ ให้ฌัชรอข้างนอกดีกว่า ถ้าเผื่อเป็นธุระส่วนตัวก็… ”
“ ไม่เป็นไรฟังได้ ” พูดไปเขาก็เปิดประตู พร้อมกับเดินนำเข้าไป แต่ฝ่ายหญิงนั้นงงอยู่ ยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเข้าไปข้างในด้วย พอเข้าไปข้างในก็เห็นหญิงวัยกลางคนอายุประมาณ 40 – 50 ปี นั่งอยู่บนเก้าอี้รับแขกซึ่งกำลังแต่งหน้าอยู่ พอเห็นทั้งสองเข้าไปก็ลดระดับกระจกและเครื่องแต่งหน้าลงแล้วพูดว่า
“ ทำไมไม่เคาะประตูก่อน ”
“ แหม แค่นี้ทำไมต้องเคาะด้วย ก็ผมเป็นลูกแม่นะฮะ ”
“ ถึงจะเป็นลูกฉันก็เหอะ แต่พนักงานเขาจะดูถูกเอาได้ ” หล่อนก็เหลือบตามามองหญิงสาวที่เข้ามาอีกคน และลุกขึ้นไปที่ทำงานเหมือนเดิม
“ เออ…แม่ เดี๋ยวผมมานะ ” ชิตออกจากห้องไปแล้ว แต่ฌัชยังยืนอยู่ตรงที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ท่าทางกลัว ประหม่ามาก เพราะว่าแม่ที่ชิตเรียกนั้นกำลังจ้องมองเธอเขม็งและลุกขึ้นมาหาเธอ ในทันใดนั้นก็มายืนตรงหน้าเธอและพูดกับเธอในท่าทางที่ใช้สายตามอง
“ นี่หรือแฟนลูกฉัน…จ้องที่จะจับเงินลูกฉันมากกว่า…ใช่ไหม ”
“ เปล่า…ไม่ใช่ค่ะ คือ… ”
“ อย่างงี้ทั้งนั้น กี่คนกี่คนก็พูดอย่างนี้ ”
“ ไม่ใช่นะคะ ” หล่อนเริ่มวิ่ง วิ่งให้เร็วที่สุดที่จะเร็วได้ ตาของเธอแทบจะมองขั้นบันไดไม่ทันอยู่แล้ว
หล่อนปิดประตูเข้าไปข้างในห้องชั้นหนึ่ง เดินแทบจะวิ่งเพื่อหาทางออก แต่หล่อนเจอกับชิตตรงหน้าแทน
“ ไปไหน ”
“ กลับบ้าน ”
“ กลับอย่างไง ”
“ กลับยังไงก็ได้ เดินกลับยังได้เลย ”
“ จริงง่ะ โอเก่งจัง ” หล่อนไม่ฟังเสียงฝ่ายชาย พยายามเดินหาประตูทางออกจากโรงแรม
“ เดี๋ยวซิ จะไปไหน ” เขาเดินตาม
“ บอกว่าจะกลับบ้าน ”
“ จะไปส่ง ”
“ ไม่…จะกลับเอง ” พลางเดินหาทางออก และหล่อนก็ไปเห็นฝรั่งกำลังจูบกันอยู่ตรงทางโค้งที่หล่อนกำลังเดินไป หล่อนหยุดเดินและหันมาทางนายชิต และทางนั้นก็ไม่มีคนเดินผ่านมาเลย
“ ทำไมไม่ไปต่อล่ะ หาทางออกอยู่ไม่ใช่หรือ ”
“ ก็ใช่ แต่ไม่ไปทางนี้ ”
“ อ้าว ทางนี้เป็นทางออกนะ ”
“ ก็ใช่ ฌัชรู้แต่ฌัชไม่ไป ” ฝ่ายชายแอบยิ้ม เพราะรู้ว่าฝ่ายหญิงไม่รู้ทางออก
“ บอกว่าผมจะไปส่งไง ”
“ ไม่ต้อง… โกหกอีกน่ะสิ บอกว่าจะมาธุระ แต่มา… ” หล่อนอึ้งไปพักใหญ่ ไม่พูดต่อและพยายามหาทางออก
“ มาอะไร ”
“ ก็มาให้แม่ดูตัว ”
“ รู้ด้วยแฮะ ”
“ แย่มาก ”
“ ทำไมแย่ ก็ผมอยากมีแฟนนี่นา ”
“ แต่ฉันไม่อยาก ”
“ ทำไม ”
“ ก็มันเป็นการผูกมัด ”
“ ไม่เห็นผูกมัดอะไรเลย ไหนเชือก ไม่เห็นมีซักหน่อย ”
“ บ้า พูดอะไรไม่รู้เรื่อง ” ในขณะที่ทั้งสองคุยกันอยู่ ฌัชก็เหลือบไปเห็นแก้วเพื่อนของหล่อน
“ อุ๊ย…แก้วตา ”
“ อ้าว…ฌัช เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ไหนเธอบอกจะกลับบ้านไปอ่านหนังสือไง อะไรนี่ตั้งหลายชั่วโมงแล้วนะทำไมเธอยังไม่ออกจากกรุงเทพฯ อีก เดี๋ยวค่ำแย่เลย ”
“ อ๋อ เดี๋ยวผมไปส่งเธอเองฮะ ”
“ เออ…ไม่ทราบว่า ”
“ อ๋อ เพื่อนน่ะ พึ่งรู้จักตอนที่แยกจากกันน่ะ ” ฌัชรีบตอบ
“ ครับ ผมชิตครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ”
“ เช่นกันค่ะ ฉันแก้วตาค่ะ ” เธอมองจ้องชิตไม่ละสายตา ทั้งสามคนนิ่งไปครู่หนึ่ง และแม่ของชิตก็มาทำลายความเงียบ
“ เออ นี่ชิตเดี๋ยวไปส่งเอกสารที่บริษัท FIROKOWA ให้แม่หน่อยนะ ทางไปบอกอยู่ที่นี่แล้ว ”
“ เดี๋ยวนี้เลยหรือครับ ”
“ ใช่ เดี๋ยวนี้เลย ”
“ แต่แม่ฮะ ผมไม่ว่าง ”
“ ต้องว่าง งานแม่ด่วน ”
“ โถ่แม่…ใช้พนักงานของเราไม่ได้หรือไง คนออกเยอะแยะ ”
“ ไม่ได้ ” หล่อนพูดจบก็รีบเดินกลับไปทางที่หล่อนมา
“ เออ แก้ว…แก้วมาธุระอะไรง่ะ ”
“ อ๋อ มาหาอา อาทำงานที่นี่ แต่ไม่ไปแล้วล่ะ มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ”
“ งั้นดีเลย กลับด้วยกันนะ ”
“ เสียใจจ้ะ ฉันจะต้องไปกับชิต ” หล่อนพูดกับชิตต่อโดยไม่สนใจฌัชว่าเธอจะเป็นอย่างไร
“ คุณชิตคะ แก้วรู้จัก FIROKOWA ค่ะ ก่อนที่จะถึงบ้านแก้ว แก้วผ่านทุกวัน ”
“ แต่คุณฌัชล่ะฮะ ”
“ ไม่เป็นไรค่ะ ฌัชต้องไปซื้อของที่ห้างนิดหน่อย ” หล่อนปิดความรู้สึกตอนนี้ไว้ในใจ ทั้งๆ ที่รู้ตัวเองว่ากว่าจะถึงบ้านต้องดึกแน่ๆ และทางไปบ้านก็เปลี่ยวด้วย ป่านนี้แม่จะเป็นอย่างไรบ้างนะ บอกจะกลับไม่เย็น แย่แน่ ทำอย่างไรดี
“ คุณฮะ ” ฌัชสะดุ้งนิดนึงเพราะกำลังกังวลใจอยู่
“ หือ ”
“ ไว้เจอกันนะฮะ เออ…ผมขอเบอร์โทรศัพท์ของคุณหน่อยซิครับ ”
ฌัชนึกขึ้นได้ เออ…เราน่าจะโทรบอกแม่ เฮ้อ…หล่อนถอนหายใจหลังจากที่กังวลมากเมื่อครู่
“ ชิตคะ รีบไปเถอะนะคะ เดี๋ยวบริษัทปิดนะ นี่จะห้าโมงแล้ว ” หล่อนพูดพร้อมดึงแขนฝ่ายชายตามไปด้วย
“ เดี๋ยวสิครับผมยังไม่ได้… ” เขายังพูดไม่จบแก้วก็ฉุดเขาไปไกลฌัชเสียแล้ว ชิตเลยไม่ได้คำตอบ
“ คุณแก้วฮะ พอจะรู้เบอร์โทรของคุณฌัชไหม คงรู้สิเพื่อนกันนิ ”
“ รู้แต่ไม่บอก ”
“ อ้าวทำไมล่ะ ”
“ ชิตต้องไปส่งแก้วที่บ้านก่อน ”
“ ก็ต้องไปอยู่แล้วฮะ ก็คุณแก้วอุตส่าห์นำทางผมไปที่บริษัท ผมก็เลยไม่ต้องเหนื่อย ”
“ แหม จะบอกอะไรให้นะ ยัยนั่นน่ะซุ่มซ่ามน่าดู เมื่อตอนเช้าทำของๆ แก้วตกแตกตอนสมัครเอ็นท์ ไม่ขอโทษแล้วยังว่าไม่สมควรเอามา ของที่แก้วรักที่สุดด้วย ”
“ คุณแก้วรู้ใช่ไหม ” ฝ่ายชายพูดโดยไม่สนใจเรื่องที่ฝ่ายหญิงพูดเมื่อครู่
“ ค้า…รู้อะไรคะ ” ฝ่ายหญิงทำท่าไม่เข้าใจ
“ ก็เบอร์โทรคุณ… ”
“ ฌัชมีแฟนแล้วนะคะ ถ้าโทรไปเจอแฟนเขาจะแย่นะ อย่าไปแย่งคนรักของคนอื่นดีกว่านะคะ ”
ฝ่ายชายนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ เปล่า ผมไม่ได้จะเป็นแฟนเขา แต่ผมมีเรื่องจะคุยกับเขานิดนึงน่ะฮะ ”
“ 422… ” หล่อนพูดแบบสบัด ท่าทางไม่อยากบอก
“ ของแก้วเบอร์ 410… ” หล่อนบอกโดยที่ฝ่ายชายไม่ได้เอ่ยปากถาม
“ หนู… นอนได้แล้วดึกแล้ว พรุ่งนี้ค่อยอ่านต่อนะจ๊ะ ”
“ ค่ะ ”
กริ๊งๆๆๆ
“ ฮัลโหล ”
“ ขอสายฌัชชิมาครับ ”
“ ไม่ทราบใครจะพูดสายด้วยคะ ”
“ ชิตครับ ”
“ รอสักครู่นะ ”
“ ฮัลโหล ”
“ ฌัชหรือ ”
“ ค่ะ ”
“ เออ พรุ่งนี้ฌัชว่างหรือเปล่า ”
“ ไม่ว่างค่ะ ”
“ อ๋อ ออกไปเที่ยวกับแฟนใช่แม้ รู้นะ ”
“ ใครนะ ” ยัยฌัชทำหน้างง
“ แฟนฌัชไง ”
“ คนอย่างฌัชนะจะมีแฟน ใครจะมาสน ”
“ ก็ชิตไง ”
“ บ้า ”
“ บ้ายังไง… เอ้าตกลงไปไหนกับใครหรือเปล่า ”
“ แล้วจะทำไม ”
“ ก็จะไปที่บ้าน ”
“ มาทำไม ”
“ ก็จะไปอ่านหนังสือที่นั่นไง ”
“ อ๋อได้สิ เออ…แต่ว่าจะมาถูกได้ยังไงคะ ”
ทั้งสองสนิทสนมกันมากขึ้น หลังจากที่นัดกันไปติวที่บ้านของฌัช และนัดกันว่านายชิตจะมารับฌัชไปสอบ ณ สถานที่สอบทุกวันที่มีวิชาสอบ
“ ฮัลโหล บ้านคุณหญิงปรานีเจ้าค่ะ ”
“ ค่ะ ขอสายคุณอนุชิตค่ะ ”
“ อ๋อ คุณหนูยังไม่ตื่น เดี๋ยวจะปลุกให้นะเจ้าคะ ไม่ทราบใครจะพูดสายด้วยเจ้าคะ ”
“ ไม่ต้องพูดเจ้าคะก็ได้ แหม ให้บอกกับเขาว่าฌัชค่ะ ”
“ สักครู่นะเจ้าคะ เอ๊ย…ค่ะ ”
“ ฮัลโหลฌัชหรือจ๊ะ ”
“ สวัสดีค่ะ คุณหนูชิตตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ”
“ นี่แซวผมแต่เช้าเลยนะ ”
“ ตื่นสายจัง ”
“ ก็ไม่รู้จะตื่นเช้าทำไมนี่ฮะ ”
“ ตกลงสอบเข้าได้ไหม ”
“ ได้สิ ”
“ จริงหรือ ดีใจด้วยนะ ”
“ แล้วของฌัชล่ะ ”
“ ฌัช เอ่อ… ”
“ ไม่เป็นไร ฌัชไม่ติด ” ยัยฌัชรู้สึกหดหู่ลง เสียงแผ่ว น้ำตาแทบไหล
“ ติดที่เดียวกัน ” เสียงฝ่ายชายพูดเข้ามาทำให้ยัยฌัชขนลุกใจชื้นขึ้นมาทันที และทั้งสองก็หัวเราะกันในโทรศัพท์นั้น ด้วยความดีใจพร้อมกันทั้งสองฝ่าย…
จบบริบูรณ์
